Weerribben

29 oktober 2021

De Weerribben: een natuurgebied in de Kop van Overijssel. Het grootste aaneengesloten laagveenmoeras in Noordwest Europa. Inmiddels een heus officieel Nationaal Park. Op een van de laatste mooie en nog niet zo heel koude dagen van het jaar moest er maar eens een uitstapje naartoe worden gemaakt. René was er nog nooit geweest, hoewel dat al jaren op zijn lijstje stond van ‘ooit nog eens te bezoeken’. Ikzelf trouwens ook nog maar één keer, hoewel ik nota bene een niet onbelangrijk deel van mijn leven in diezelfde provincie heb doorgebracht. Maar ik had niet de indruk dat de Twentenaren daar veel kwamen, want het ‘roomse’ Twente en de ‘bijbelse’ Kop van Overijssel hadden niet zoveel met elkaar.

Hoe dan ook, eerst een bezoekje met koffie en gebak aan Ruud, een collega van Marcel, in Kalenberg. Iedereen in dat dorp woont daar aan het water en in de zomer komen daar zo’n 400 boten per dag voorbij. Maar nog niet ontdekt door Chinezen, dus het is nog geen Giethoorn, dat er trouwens niet ver vandaan ligt. Behalve varen kan je er ook wandelen. Over het ‘Laarzenpad’ bijvoorbeeld. Goed gekozen naam, want met gewone gympen moet je er niet komen. Het is er modderig en moerassig en je loopt er over smalle paden tussen het riet. En af en toe met een pontje aan een kabel jezelf naar de overkant trekken. Niet extreem fotogeniek, maar wel af en toe wat watervogels en opeens twee herten. Maar met de auto nog even wat verder het gebied verkend en beland in dorpjes met exotische namen, zoals ‘Nederland’ en ‘Muggenbeet’. Die laatste naam is in dat moerasgebied ook goed gekozen, lijkt me zo. Een foto-impressie van de dag staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720101877219

Zuiderkerk

28 oktober 2021

Donderdag eindelijk eens de toren van de Zuiderkerk beklommen. Geen spectaculaire hoogte, maar hoog genoeg om de directe woonomgeving eens in een heel ander perspectief te bekijken. Helaas moest dat bekijken onderdeel zijn van een rondleiding in een Spaans toeristengroepje. Heel wat tijd ging dus verloren aan een uiteenzetting in het Engels over – hoe interessant ook – de geschiedenis van de kerk in ‘nota bene’ de tachtigjarige oorlog. Óns ging het natuurlijk over het fotomomentje boven, waarvoor zegge en schrijve vijf minuten was uitgetrokken, hoewel we er nog wel een paar minuten bij konden smokkelen. Maar de eerste paar minuten van dat fotomomentje gingen al op aan een oriëntatie.

Hoe anders is de kijk op de stad van bovenaf..! Zelfs markante punten, waar je bijna dagelijks langs loopt, konden we niet meteen vinden. En dan is het verrassend hoe die markante punten zich onderling ruimtelijk blijken te verhouden. Het kromlijnige stratenpatroon in de buurt blijkt dan een heel ander idee van de geografische werkelijkheid in je hoofd te hebben gezet. Tenminste als je nog nooit op de Zuiderkerktoren hebt gestaan. Hoewel je natuurlijk ook gewoon een kaart kunt pakken en je dan de werkelijkheid óók kunt zien. Maar vanaf de toren is het perspectief toch weer anders dan vanaf een kaart. Zelfs het achteraf bekijken van de foto’s leverde nog heel wat puzzelwerk op, want er stonden ineens dingen op, die we nog nooit hadden gezien. Toch dan maar eens later in de buurt rondlopen en kijken of we die dingen nog eens terug kunnen vinden. Leerzame minuten dus en het verrassende ruimtelijke puzzeltje is te vinden op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720147081535

Amsterdam

15 oktober 2021

Het ongelukje met mijn Tamron-lens vorige week heeft uiteindelijk geleid tot de aanschaf van een nieuwe zg. ‘compact-camera’, een Canon SX70 HS om precies te zijn. De eventuele reparatie van de Tamron-lens zal (als hij al kán worden gerepareerd) minimaal twee maanden duren en zonder camera voel je je toch wel een beetje ‘een soort van’ gehandicapt. Zou ik dan écht niet zonder camera kunnen, iets wat het grootste deel van de mensheid met het grootste gemak kan? En moet ik dan metéén naar de winkel om een nieuwe te kopen? Maar mijn geweten werd gesust met de gedachte dat een compactje eigenlijk tóch al op het lijstje stond om ooit eens aan te schaffen. Alleen was het er nog niet van gekomen. Dan meteen nu maar doorpakken.

De foto-kwaliteit van een compactje is wel altijd wat minder dan die van een ‘echte’ camera, maar daar staat tegenover het gebruiksgemak voor wat betreft afmetingen en gewicht. Wat dan wel dat mindere was in vergelijking met mijn echte camera (een Canon 90D) ging ik meteen uitproberen. En wel onderweg van en naar de fotowinkel die ik na de aanschaf nog twee keer heb bezocht. De winkel ligt bij het station Zuid, en zodoende kon ik ook de Zuid-as nog eens onder handen nemen. Want dat zou tijd worden omdat de skyline daar wekelijks verandert en de kleurige architectuur daar een mooi foto-onderwerp zou zijn.

Het compactje presteert duidelijk minder bij moeilijk licht en is dus geen vervanging van de 90D. Het heeft immers minder geavanceerde sluitertijden, diafragma-openingen en ISO-waarden. Maar zolang het een beetje goed weer is, is dat helemaal niet erg, want dan gebruik je die geavanceerde waarden toch niet. Het pluspunt is dat het niet alleen lekker in je hand voelt, maar vooral ook het extreem goede zoom-bereik, juist weer veel meer dan dat van de Tamron-lens. Wel oppassen dan met eventuele bewegingsonscherpte. Behalve dat ik in het begin eraan moest wennen dat sommige knopjes net weer ergens anders zaten is de kennismaking met het compactje me goed bevallen. Kijk zelf maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720050455221

Charleroi (2)

10 oktober 2021

Zondag zoeken we andermaal het industriële kerkhof van het voormalige Cockerill Sambre op. Nu aan de zuidkant van de rivier, waardoor het zonlicht wat gunstiger is voor de foto’s, hoewel ik het nu met een minder geschikte lens moet doen of dan desnoods maar mijn mobieltje gebruiken. Ondanks de deplorabele staat van dit alles, zou het gebied zich ook hier kunnen herstellen. Tenminste als het gaat zoals in andere (voormalige) Europese voorbeelden. Het Ruhrgebied heeft zijn verleden al lang achter zich gelaten en heeft het overblijvende industriële erfgoed netjes gerestaureerd, er hekken omheen gezet, verpakt als toeristische attractie en er een museum van gemaakt. Luik en Lille ondergaan nu ook al een duidelijke opleving, maar danken dit mede aan hun geografische ligging aan de kruispunten van belangrijke verkeerscorridors. Charleroi ligt geografisch eigenlijk nog nergens en heeft duidelijk meer moeite om uit het dal te komen. Want wie ruimt hiér de rommel op en wie betaalt voor de sanering van de ongetwijfeld zwaar vervuilde grond? Waarbij het Vlaams Gewest wellicht de neiging heeft de andere kant op te kijken.

Maar heel langzaam wordt ook hier de rommel toch opgeruimd. Tenminste dat idee krijg je als je ziet hoe grote grijpers het schroot in vrachtschepen laden. En als de grond eenmaal is gesaneerd komt er naar mijn idee ruimte voor een hele nieuwe stad. Of misschien wel een natuurgebied aan de Sambre. Genoeg voer voor planologen en andere adviseurs die ervoor hebben doorgeleerd. En ook in de stad zie je hier en daar tekenen van herstel. Als je goed kijkt heeft de stad al wel een aantal prachtige monumenten (gehad), die alleen nog een renovatieslag behoeven. En een blinde muur beschilderen met street art is meteen ook al een heel ander gezicht. Her en der worden straten en pleinen aangepakt. Er staat een nieuw appartementencomplex in de vorm van de vroegere koeltoren, zodat toch een stukje erfgoed in de stad zichtbaar wordt. En het plein voor het treinstation Charleroi-Sud is al halverwege een complete metamorfose. Je zou zeggen dat het dieptepunt is gepasseerd. Beoordeel zelf maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720030877027

Charleroi (1)

9 oktober 2021

Charleroi: de lelijkste stad van Europa. Dát moesten we natuurlijk zien…! Want voor fotografen is héél lelijk meteen ook weer héél mooi. De stad dankt deze reputatie aan het vroegere centrum van kolenmijnen en staalindustrie. Overal zijn nog de resten van al dat geploeter zichtbaar, waardoor de stad en de regio nog steeds bekend staan als ‘Le Pays Noir’. Dat was dan ook meteen het doel van dat tweedaagse foto- cq. minivakantie-reisje met René. Maar ook de stad zelf is deze periode nog allerminst te boven gekomen. Er zijn veel sociale problemen zoals armoede, werkloosheid en criminaliteit. Dat is in de stad overal zichtbaar en dat bracht meteen een dubbel gevoel met zich mee. Want die industriële restanten zijn natuurlijk erg fotogeniek, maar je ontkomt er niet aan om ook de stad zelf en andermans sociale problemen te bekijken.

Het vroegere industriële gebied ligt ten zuidwesten van de stad aan de oevers van de Sambre. We wandelen min of meer langs de rivier naar Marchienne-au-Pont, zo’n vier kilometer naar het westen. Niet over de weg, maar dwars door het terrein van roest, schroot en ander industrieel afval. Erg verrassend, want in Nederland zouden ze meteen beginnen met het afsluiten van zo’n gebied voor onbevoegden zoals wij, en bovendien ook met het opruimen van de rommel. Hier dus niet, en onbekommerd lopen we tussen al die overblijfselen, ons verbazend in wat voor een bizarre wereld we zijn beland.

De dag kreeg alleen wel een heel vervelend staartje. In een onbewaakt moment is mijn camera op de grond gevallen en mijn 18-400 tele-zoomlens was daardoor niet meer bruikbaar. Ik had nog wel een andere lens, maar die was voor dit doel veel minder geschikt. En dan is er natuurlijk altijd nog het mobieltje, maar de resultaten daarvan vallen altijd tegen. Het kostte een halfuurtje in mineur, maar ik realiseerde me dat we al heel veel hadden vastgelegd en bovendien kon de dag heel gezellig worden afgesloten met lekker bier op een terras en een ontzettend gezellig Italiaans restaurant. En het grootste deel van de dag is toch maar mooi vastgelegd. Kijk en huiver op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720019101537

Hortus Botanicus

7 oktober 2021

Op nog geen steenworp afstand van huis ligt de Hortus Botanicus. Heel lang geleden was ik er ooit eens, maar daarna, gek genoeg, niet meer. Hoewel het alleszins de (toch kleine) moeite waard is. En ontelbare keren ben ik er langs gelopen op weg naar de metro. Fotovriend Jos had het initiatief genomen om op een mooie donderdagochtend het complex nog eens te bezoeken. Het is een oase in de stad. Niet alleen omdat het een park of een tuin is. Want parken en zelfs tuinen zijn er genoeg in de stad. Maar de Hortus is wel een bijzonderheid en staat vol met fraaie inheemse plantensoorten en andere botanische hoogtepunten. Meestal in de open lucht, maar zonodig in een van de monumentale kassen met hun eigen klimaatzones. Daar dan de palmen, cactussen en zelfs een aparte kas voor allerlei soorten vlinders. De kassen, het hoofdgebouw en zelfs het toegangshek zijn bovendien beschermd rijksmonument. En zelfs als je even geen monumenten of planten hoeft te zien is alleen al het nuttigen van koffie en gebak op het terrasje aldaar op deze zonnige ochtend al een hoogtepunt. Waarom is dat niet vaker gedaan? Het is nog geen vijf minuten lopen….! De reis van donderdag langs de monumenten en door de verschillende klimaatzones is vastgelegd op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720006897271

Duitsland (2)

4 oktober 2021

De Allgäu, zie vorig blogje, heb ik in de afgelopen dertig jaren redelijk vaak bezocht. De laatste jaren ook wel met de trein maar meestal toch met de auto. En meestal scheur je dan ook nog via de Autobahn zo snel mogelijk naar je bestemming. Maar zelfs op die Autobahn vallen je een aantal dingen op. Ondanks de soms hoge snelheden is er de gedisciplineerde rijstijl bijvoorbeeld. In een file ontstaat er als vanzelf een Rettungsgasse, via welke hulpdiensten snel ter plaatse kunnen zijn. En dat bleek ook nodig. De traumahelikopter kon natuurlijk meteen op de plaats des onheils landen, maar politie, ambulances en takelmaterieel kon er dankzij die discipline meteen langs. En er wáren nogal wat files. Het na-oorlogse autobaannet van duizenden kilometers is hoognodig aan vernieuwing toe en er zijn dan ook ontelbare en ook lange Baustellen. Maar gelukkig doen ze het allemaal voor ons, zo wordt ons medegedeeld.

Maar wat vooral opvalt is de enorme hoeveelheid windmolens. Het stadium van horizonvervuiling zijn de Duitsers al lang voorbij. Nou scheelt het wel dat Duitsland een stuk dunner bevolkt is dan Nederland en er zodoende ook meer ruimte is voor die molens zonder noemenswaardige hinder. En tenslotte is – als je dan toch met de auto gaat – een tussenstop een aanrader. Twee keer vier uur rijden is een stuk aangenamer dan één keer acht. Een tussenstop halverwege in Fulda bijvoorbeeld, barokke stad en begraafplaats van Bonifatius, die in Dokkum is vermoord en hier zou zijn begraven. Of dat ook echt zo is kan je je natuurlijk afvragen, maar de stad heeft er voor de liefhebbers hoe dan ook weer een pluspuntje bij. Een fotoserie van al dat onderweg zijn staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719988858952

Allgäu

1 oktober 2021

De Allgäu: in het uiterste zuiden van Duitsland. Een schitterende streek aan de voet van de Alpen. Mijn zus Hedwig woont er nu al weer ruim dertig jaar en werd zaterdag 65. Een mooie aanleiding dus om er weer eens heen te gaan. Het schitterende weer nodigde uit voor een wandeling in de buurt van Füssen, over een bergkam en dus uitzicht over de bergen. De streek hecht zeer aan traditie en je vindt er dan ook alle stereotypen van terug, zoals bijgaande fotoserie illustreert. Heel in de verte was er nog zicht op slot Neuschwanstein dat koning Ludwig II liet bouwen. Veel te ver voor een behoorlijke foto, maar als je er wat aan prutst is het wel wat beter te zien. Het slot mocht, als een van de markante punten in de regio, hoe dan ook niet ontbreken in de fotoserie, vond ik. En wat kun je dan aan het eind van de dag beter doen dan Duits bier drinken? In Duitsland heeft elke streek wel een eigen brouwerij. Maar nu waren we uitgenodigd door buurtgenoten van mijn zus, die het bierbrouwen er als liefhebberij op na houden. Niet voor de commercie dus, maar om het allemaal zelf op te drinken. Of om het te delen met gasten zoals wij die middag. Inclusief uitleg wat er allemaal bij bierbrouwen komt kijken. Best ingewikkeld nog. Maar het bier was lekker. Een indruk van een heerlijke dag staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719971865901