Een stralende zon, precies in het seizoen dat de koolzaad en de boterbloemen het landschap geel kleuren. Dat nodigt natuurlijk uit voor een fietsrondje door het Waterland. Nogal een contrasterend rondje, want de aanloop voert langs de Sluisbuurt. Een wijk in aanbouw waar ze niet schrikken van gebouwen van dertig verdiepingen of meer. Maar desondanks gaat dat toch wel een aardige wijk worden, lijkt me op het eerste gezicht, met kleurrijk en niet bepaald goedkoop materiaalgebruik, dat prachtig afsteekt tegen de diepblauwe lucht. Hoe het is als de lucht grijs en nat is, is op dit moment nog moeilijk voor te stellen. Je moet hier eigenlijk elke maand wel eens langsfietsen, wil je een beetje bijhouden hoe de nieuwe wijk zich ontwikkelt. Maar zoiets doe je niet in de regen.
Na het aanloopje langs de Sluisbuurt en het slechten van de Schellingwouderbrug is er dan het contrast tussen de hoogbouw en de andere wereld van wijds polderland, vogels, kleine dorpjes, veel water en gele kleuren langs de oevers en op de weilanden. Want dat was het eigenlijke doel van het fietstochtje. Een van die dorpjes is Zunderdorp, waar de tijd lijkt stil te staan, maar waar de kleine huisjes voor een deel worden bewoond door stedelingen die de stad te vol, te druk en/of te lawaaiig vonden. Hoewel nog deel uitmakend van de Gemeente Amsterdam, maakt de stad niet de minste aanstalten om, gedreven door ruimtegebrek, het dorp in te lijven en er ook kolossen van meerdere verdiepingen neer te zetten. Houden zo dus, kijk maar op:
Ondanks dat we het niet van plan waren, hebben we het toch maar weer eens gedaan: een wandelingetje door de stad op Koningsdag. Want we konden er niet omheen. Zelfs in huis klonk de hele dag de ‘boenke-boenke’ dreun van het feest aan de overkant van het water. Ondanks ook de ervaring van vorig jaar. Want toen waren we zo naïef ergens een fuik in te lopen, waar het zó druk werd, dat je maar één ding wilt: zo snel mogelijk weg. Maar zo snel ging dat alleen niet meer, we zaten helemaal klem en het werd een tamelijk claustrofobische ervaring. Maar het ging dit jaar beter door de allerdrukste hot-spots te vermijden. De feestvierders waren niettemin uitzínnig van vreugde. Vast niet omdat de Majesteit het alweer een jaartje langer heeft volgehouden. Want is dat eigenlijk niet meer dan een simpele verjaardag, iets wat iedereen elk jaar zonder noemenswaardige ruchtbaarheid overkomt. De vreugde kwam vast voort uit de behoefte om eindelijk weer eens ouderwets plezier te maken in deze rumoerige tijden. Mooi om te zien dus en vooral mooi omdat de dag zonder noemenswaardige incidenten is verlopen. Dát mocht ook wel eens in de krant. We kúnnen het wel….! Kijk maar op:
Het fietstochtje naar het volkstuincomplex voert meestal langs de Nieuwmarkt over de Gelderse kade naar de steiger van de boten naar de overkant van het IJ. Dat kleine bootreisje voelt op een of andere manier altijd als een vakantiereisje. Het IJ ter hoogte van het Centraal Station is een van de drukst bevaren waterwegen. Er zijn voor die veerboten verschillende opstappunten en je kan sowieso elke vijf minuten naar de overkant. De veerboten kruisen dan de drukke vaarroutes tussen het havengebied en het achterland dat via het IJsselmeer of het Amsterdam-Rijnkanaal kan worden bereikt. Dat alles tegen de achtergrond van het Centraal Station, de recente nieuwbouw van Amsterdam-Noord en de rommelige rafelrandjes die er gelukkig ook nog zijn en die de indruk van dat vakantiereisje compleet maakt. Dat alles tijdens de verschillende overtochten vastgelegd op:
Ik kon er niet omheen om ook eens wat aandacht te besteden aan de lente. Hoewel af en toe nog fris, was deze dit jaar ook vergezeld van vaak uitbundige zonneschijn. Ik ben geregeld in het volkstuincomplex ‘Buitenzorg’ geweest (een soort ‘Rust en Vreugd’, maar dan in het echt). Daar heeft René een tuinhuisje, in het afgelopen najaar geheel gerenoveerd, met annex bio-diverse tuin. Dat is echt een lente-tuin. In de lente zijn daar veel meer kleuren te zien dan in de zomer. Zoals de bloesems aan de fruitbomen, de uitbottende veelkleurige knoppen en de zich uitrollende varens. In de zomer zijn veel van die kleuren verdwenen en vervangen door het wat meer monochrome groen, hoewel er in de zomer toch ook wel weer andere bloemen zijn. Hoe dan ook, het was de moeite waard om deze lente-indrukken eens vast te leggen op:
Artis: ik was er al een hele tijd niet meer geweest. Vandaag was er een mooie gelegenheid om er te constateren dat het park de laatste jaren een grondige verandering heeft ondergaan. Ik noem Artis maar even ‘park’, omdat het steeds minder een ‘dierentuin’ is. Van ‘fauna naar flora’, zou je kunnen zeggen. Misschien is het de toenemende kritiek waaraan dierentuinen onderhevig zijn die heeft geleid tot deze grondige verandering. Jazeker, er zijn nog leeuwen, olifanten en giraffen. Alleen, die lieten zich op deze koude en gure middag even niet zien. Wel zijn er naar mijn idee meer kleinere zoogdieren, vlinders en reptielen, die minder ruimte vragen dan de traditionele ‘big five’. En ook het gerenoveerde aquarium zal in juni weer open gaan. Maar de grootste verandering is wel de toegenomen aandacht voor flora: veel bloemen en planten en het geheel deed zelfs denken aan een mini-Keukenhofje. Dat alles omgeven met klassieke bouwwerken, die het geheel een mediterrane sfeer doen uitstralen. Ondanks de beperkte tijd die we er hebben doorgebracht is er van dit nog steeds mooie park toch een fotoserietje gekomen. Zie:
Dagboek van een camera 