Andernach – Roermond

1 september 2018

Donderdagavond bij een glas wijn werden we erg tevreden over de tocht tot dusver en is toch maar besloten om in elk geval tot zaterdag verder te fietsen. Dus de volgende dag verder langs de Rijn naar het noorden. Langs Bonn, de oude (West-)duitse hoofdstad. Niet voor niks, want het is nog steeds een prachtige monumentale stad met veel groen en voorname villa’s. En niet alles blijkt naar Berlijn te zijn verhuisd, want er staan nog veel regeringsgebouwen en ook internationale organisaties. Onderweg naar Keulen verandert het landschap. Minder groen en meer industrie. En niet de mooiste, maar soms kan ik dingen die iedereen lelijk vindt ook wel weer een ‘soort van’ mooi vinden. Hier zie je dat Duitsland nog echt een industriële natie is. En gaandeweg wordt het landschap vlakker. Natuurlijk even gestopt bij de Keulse Dom. Het was nog een hele puzzel om in de goede richting de stad uit te komen, naar Pulheim, even ten noordwesten van de stad en het eindpunt voor vrijdag met een hotel op een bedrijventerrein. Op zaterdag is de slotetappe zit de fietsrondreis erop met als eindpunt Roermond. Die laatste etappe had niet veel bezienswaardigs meer. Of het moesten de koeltorens van de elektriciteitscentrale zijn, die met de witte rook prachtig afsteken tegen de donkerblauwe lucht. Het was dus niet de meest bezienswaardige dag, maar wel de dag met het mooiste weer van de hele week. In totaal de afgelopen week ruim 700 km gefietst. Prachtige tocht geweest. Maar aan het eind toch even een mythe uit de weg ruimen. Die is dat Duitsland een geweldig fietsroute-netwerk zou hebben. Het tegendeel is echter het geval. In bebouwde gebieden is het stoep op stoep af. Dan weer links van de weg, dan weer rechts. Soms stenen, soms asfalt met gaten, af en toe klungelig dichtgestopt door er nieuw asfalt in te gieten. Buiten bebouwde gebieden niet veel beter. Veel gaten en je rijdt meer over omhooggekomen boomwortels dan over glad asfalt. En als het al te erg is zetten ze er gewoon een bordje neer: ‘Slechte Radbahnstrecke‘. En daar laten ze het vervolgens bij. Behoorlijk zere kont ervan gekregen. Maar de Intercity van Roermond naar Amsterdam zat heerlijk. De foto’s van de laatste twee dagen staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157701073057242

Wallendorf – Andernach

30 augustus 2018

Dinsdag ging het verder en was het ineens weer een lekkere fietsdag met bovendien prachtig weer. Eerst langs de rivier de Sure, via Echternach en Wasserbillig, waar de Sure in de Moezel uitmondt. Even verderop komt de Saar er ook nog bij. Koffiestop in het Romeinse Trier, bij de Porta Nigra. Het is ook de geboorteplaats van Karl Marx, die hier een heus standbeeld heeft, niet op de minste plaats van de stad. Uiteindelijk dinsdag aangekomen in Riol, aan de Moezel, iets ten oosten van Trier. Voor die dag hadden we 70 km uitgerekend, maar toch weer 84 gereden. Maar voldaan…! Vanaf Trier ging het woensdag verder op weer een heerlijke fietsdag. Lekker zonnig en fris, maar er was wel regen voorspeld voor de tweede helft van de middag, dus zaten we al om 9 uur op de fiets. Vanaf nu tot Koblenz helemaal langs de meanderende Moezel, dus vrijwel geen klimwerk meer. Stroomafwaarts zelfs. Hemelsbreed een afstand van niks, maar volgens het boekje zou het die dag toch 85 km worden. Eerste stop was Bernkastel-Kues, erg toeristisch en vooral in trek bij Nederlandse 70-plussers, dus dit wordt mijn voorland. Toeristengroepen met vlaggetjes lopen dwars over ons terras, waar we proberen te genieten van een vroege lunch. Nog even overheerlijk ijs gegeten in Traben-Trarbach, nog zo’n toeristenfuik, maar we hadden een beetje haast vanwege de dreigende regen. Uiteindelijk alleen het laatste half uur in de regen gefietst. Aangeland in Briedel, halverwege Trier en Koblenz. Overnacht bij een wijnboer, die een uiteenzetting geeft van de druivenoogst. Normaal wordt er vanaf de laatste week van september geplukt, maar dit jaar gaat hij door de warme zomer al in eind augustus, dus een volle maand eerder beginnen. Donderdag verder en de hele dag langs de Moezel gefietst. Ontelbaar veel campings en half Nederland zit hier. Cochem is ook zo’n verzamelpunt van 70+ en alles zit hier ‘Kaffee mit Kuchen’ te verorberen. Of anders wel witte Moezelwijn, zelfs in de ochtend. Koblenz zou in de aanvankelijke planning het einddoel van deze fietstrip zijn. Vandaar zou per trein terug naar Nederland worden gereisd. Donderdagmiddag is echter Koblenz al bereikt en op het Deutsches Eck, waar de Moezel in de Rijn uitmondt, even kort stilgestaan bij het bereikte doel. Bij Koblenz toch maar gesloten besloten even langs de Rijn verder naar het noorden te fietsen en aangeland in Andernach. Am Rhein dus nu…. De foto’s staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157704295795524

Maastricht – Wallendorf

27 augustus 2018

Een weekje fietsen met Chrit door de Ardennen en de Eifel. Eerst op zaterdag met de trein naar Maastricht en in de middag – wat je zou kunnen noemen – de ‘proloog’ naar Vaals. Het weer is omgeslagen. Na de hitte van de afgelopen weken is het ineens fris, om niet te zeggen koud, en dat is dan wel weer even wennen. Maar we stappen in Maastricht na een kop koffie natuurlijk toch op de fiets. De mooiste route naar Vaals gaat via de Belgische Voerstreek, dus met de beklimming van de Vaalserberg vanaf de zuidelijke Belgische kant. Rustige, mooie en redelijk steile weg naar boven, en dan ineens na een bocht naar links is er een parkeerterrein met bussen met dito toeristische selfie-kermis van het drielandenpunt. Met dreigende donkere lucht in de verte. Dus snel naar het geboekte hotel in Vaals en gelukkig was het net op tijd voor de plensbui losbrak. Vaals is eigenlijk een buitenwijk van Aken. Dus konden we op de volgende vroege zondagochtend even die stad bekijken. De Dom met zijn mozaïeken is prachtig, maar om je daar dan in fiets-outfit tussen het kerkvolk te begeven vonden we toch wel een beetje ‘te’. Vanaf daar ging het over de Venn-Bahn. Een fietspad door en langs de bedding van een vroegere spoorbaan. Met dank aan Liesbeth, die ons op het idee ervan heeft gebracht. Dat betekende dus ook bijna 100 km fietsen zonder autoverkeer! Met langs de kant oude spoor-relikwieën, overgeleverd aan de tand des tijds. De route op die zondag ging langs Aken, Monschau en Malmedy en uiteindelijk naar Ligneuville in het hotel Dumoulin. Een gezellig ouderwets sfeervol hotel in een bocht langs de weg en bovendien met een toepasselijk naam na 100 km fietsen. Maandag werd het een stuk lastiger. Het begon al met slecht weer, vooral in de ochtend. Geen plensbuien, maar van die vettige motregen, waarvan ook alles minstens zo nat wordt. De Venn-Bahn, die ik gisteren nog de hemel in prees, diskwalificeerde zich vandaag in alle opzichten. Slecht wegdek, vaak onverhard, veel gruis, stenen en mest. Ook slecht aangegeven, waardoor we veel onnodig hebben omgereden. En dus ook veel en onnodig klimwerk. De hele route was trouwens bergop-bergaf. Hier werd me weer eens duidelijk dat fietsen niet alleen een fysieke inspanning is, maar zeker ook een mentale. Al met al flink afgezien. En weinig kunnen fotograferen. Vooraf berekend, door twee economen nota bene, dat we die dag 85 km zouden moeten rijden, maar het werden er 112. Via St.Vith, Trois-Vierges, Clerveaux en Vianden tamelijk vermoeid in Wallendorf beland op de Luxemburg-Duitse grens. De foto-impressie van deze dagen staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157704295862164