Bollenstreek

26 april 2022

De ‘openingskoers’ van het seizoen met de fietsclub is meestal in de tweede helft van april met een rondje door de Bollenstreek: het “rondje Bol”, zoals we dat zijn gaan noemen. Ik probeer dat te combineren met het maken van wat foto’s, want door de Bollenstreek rijden kan je niet het hele jaar. Maar de combinatie fietsclub en fotografie is niet helemaal ideaal. Elke keer als ik wat fraais zie, moet ik van de fiets af en kan dan een gat dichtrijden van zo’n halve minuut. Vandaar dat ik het rondje Bol deze keer maar in twee versies heb gedaan: dinsdag met René in de auto, allebei met twee camera’s en de zaterdag erna met de fietsclub, zonder hinderlijke camera.

Voor de foto’s een gelukkige keuze achteraf, zo bleek, want het autotochtje verliep onder een strakblauwe zonnige lucht, die je eigenlijk wel nodig hebt in de tulpenvelden. De fietstocht enkele dagen later was bij bewolkt en koud weer met ook nog een forse noordelijke tegenwind. We waren bij het autotochtje niet de enigen. De streek is populair bij toeristen, die op gammele huurfietsen kriskras, ook nog vlak voor de auto, over de weg cirkelen en die ook nog moet worden bijgebracht dat het niet de bedoeling is om door de tulpenvelden te wandelen om daar selfies te maken. Hoewel er ook midden tussen de tulpen mensen aan het werk waren, althans zo leek het. Maar de fotoserie is er dus gekomen. Beetje voorspelbaar, dat wel, ook niet echt uniek, maar toch mooi en de moeite waard. Vond ik tenminste. Zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720298759276

Elburg

21 april 2022

De fotoclub stuurde me naar Elburg. De bedoeling van die club is, behalve om over van alles en nog wat te kletsen, om in anderhalf uur een serie foto’s te produceren, die een paar weken later worden besproken. Een mooie gelegenheid dus, want zo kom je nog eens ergens. Ik heb heel vage herinneringen aan Elburg. In mijn vroege jeugdjaren gingen we er met de auto heen. Want daar was, gerekend vanuit Twente, het dichtstbijzijnde strand. Ik heb dat strand, nu zo’n 60 jaar later,  proberen terug te vinden, maar het leek me compleet verdwenen. Wel was er een jachthaven, waarvan ik ook zeker ben dat die er toen niét was. Geen wonder eigenlijk, want voor de gemeente is een jachthaven heel wat lucratiever dan een strook zand aan het water, waar kinderen met zandschepjes in de weer zijn.

Elburg was ooit een niet onbelangrijk vissersdorp aan de Zuiderzee. Vissen doen ze er niet meer, maar de herinnering aan die periode wordt levend gehouden door de visnetten, die hier her en der aan de gevels hangen. Het stadje is eigenlijk een rechthoekige vesting, omgeven door water aan alle vier kanten. De hoofdstraat is verpest door gevels van de bekende winkelketens, die je overal in Nederland ziet, maar het historisch erfgoed is in de zijstraatjes goed te zien. Ik vond het prachtig, maar als het dorp niet uitkijkt gaat het ooit nog eens een openluchtmuseum worden. Hoe dan ook, het fotoserietje, onderwerp voor een kritisch oog binnenkort, is er gekomen. Te zien op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720298469471

Het Twiske

18 april 2022

Het Twiske: een gebiedje vlak boven Amsterdam. Ontstaan zo’n veertig jaar geleden toen er zand moest worden gewonnen voor allerlei snelwegen in de buurt. Geleidelijk is het daarmee veranderd in een niet onaardig natuurgebied, nog net geen Natura-2000, maar toch schoon en goed onderhouden. Het is het favoriete gebied voor mijn hardlooprondjes, je kan er eindeloos variëren en in de zomer ook nog lekker zwemmen en/of van de zon genieten. Hardlopen vandaag nog maar even niet, want dat was me afgeraden na de corona-besmetting van vorige week. Voor zwemmen was het nog te koud, maar deze keer gewandeld en tegelijkertijd ook van de zon genoten, want die scheen op die Tweede Paasdag uitbundig. En genoten van al wat daar te zien was, als je goed kijkt tenminste. Zo bleken een aantal bomen de februari-stormen niet te hebben overleefd. Die laten ze daar gewoon liggen, want dat blijkt goed te zijn voor de biodiversiteit. Geen gezicht eigenlijk, althans niet voor de liefhebbers van aangeharkte “VT-wonen-tuinen”, maar hier laten ze de natuur gewoon de natuur. Verder alle ruimte voor de vogels, die hier hun ideale habitat hebben. De camera ging natuurlijk mee en het kleine fotoserietje dat is gemaakt staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720298323643

Buitenzorg

15 april 2022

Vijf dagen quarantaine…! Dat was kort en goed het vooruitzicht, toen ik maandagochtend na twee jaar voorzichtig zijn en vier prikken verder nu toch ineens positief testte op corona. Net toen het mooi weer ging worden en ik van plan was mijn foto-hobby weer eens op te gaan starten. Want die was, na de foto-marathon in de VS, door de heftige jet-lag van negen uur daarna en bovendien nog door het slechte weer in de eerste dagen van april, wel een beetje ingezakt. Ik had nog wat deskundig advies ingewonnen over de do’s and dont’s bij een corona-besmetting maar het kwam er eigenlijk op neer dat ik vijf dagen niemand mocht tegenkomen. En dat betekende thuisblijven. De wereld zou er dus een stuk kleiner op worden. Eigenlijk mocht ik nog blij zijn, want die termijn is recent naar beneden bijgesteld van tien naar vijf dagen.

Maar net toen ik me had geschikt in mijn lot, testte – toeval of niet – René een dag later óók positief, ook al na twee jaar voorzichtig zijn en vier prikken. Na nog wat aanvullend deskundig advies, kwam ik erachter dat er geen bezwaar zou zijn tegen contact tussen recent positief geteste mensen. En dus kon er ook geen bezwaar zijn tegen een gezamenlijk bezoek aan het volkstuincomplex, waar René een optrekje met een prachtige tuin heeft. Mits we daar natuurlijk niemand zouden tegenkomen, maar contact met derden is daar goed te vermijden. Die tuin zou voor hem in zijn eentje ook onbereikbaar zijn, want dat zou op de fiets een oversteek met de altijd drukke veerpont betekenen.

Maar met de auto kon het natuurlijk wel en zo togen de twee patiënten bij schitterend voorjaarsweer naar de tuin, zodat de wereld daarmee een tikkeltje minder klein kon worden. Nu ben ik wel vaker in zijn tuin geweest, maar de naam van het volkstuincomplex (“Buitenzorg”) deed onder deze omstandigheden ineens beelden bij me opkomen uit mijn vroege jeugd, toen er nog sanatoria bestonden, met bedden en verplegend personeel op zonnige gazons, waar zieken en zwakkeren in een gezonde buitenlucht een beetje konden aansterken. Helaas geen personeel in de tuin, maar meestal gaat daar alles tóch wel vanzelf: beetje aanklooien, wat lezen, in de zon zitten, koffie drinken, wat eten en je bent zo uren verder. Maar nog nooit had ik daar foto’s gemaakt. En dat zou ik juist nú moeten doen want de tuin ligt er op zijn mooist bij net in deze fase van het voorjaar. En zodoende is – geluk bij een ongeluk – toch nog de volgende serie tot stand gekomen: 

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720298126287