Aan de oostkant van het NDSM-terrein is nog een stuk Amsterdamse industriële geschiedenis te zien, met de ‘Nederlandsche Dok en Scheepsbouw Maatschappij’ als belangrijk onderdeel. Daar werden ooit reusachtige schepen gebouwd en onderhouden. Centraal ligt er nog de brede helling waarover vroeger de met enig ceremonieel schepen te water werden gelaten door een fles champagne tegen de boeg kapot te gooien Tegenwoordig is het een culturele en creatieve hotspot. Hier een mooie mix van kunstenaarsinitiatieven tegen een achtergrond van industriële loodsen, roestige havenkranen, kleinschalige horeca opgebouwd met oude zeecontainers en uitbundige street art. Het gebied ademt tussen roestige metalen constructies een bepaald rommelige sfeer. Hier, in tegenstelling tot de westkant van het NDSM-terrein, (nog) geen ontwikkeling met eigentijdse nieuwbouw. Een mooi stukje rauw Amsterdam, waarvan ik hoop dat je er over tien jaar nog dezelfde sfeer kunt vinden. Te zien op:
Het wachten is in dit jaargetijde altijd op een zonnige dag om er weer eens met de camera op uit te trekken. En voor deze vrijdag was er mooi weer beloofd, maar dat kwam er alleen niet. Er hing een tamelijk dikke mist en er was dus beperkt zicht. Maar intussen hadden we de jas al aan, de camera al uit de mottenballen gehaald, zodat op hoop van zegen het uitstapje naar het NDSM-terrein toch werd aangevangen. En de hoop van zegen bleek waarheid te worden. Al op de boot trok de mist geleidelijk op en dienden zich zelfs ideale omstandigheden aan. Want bij een wat heiige lucht worden de perspectieven beter: een vage achtergrond en een scherpere voorgrond. Een waar is dat nog beter zichtbaar dan tijdens het boottochtje over het IJ onderweg naar NDSM: de langsvarende boten op de voorgrond met de hoogbouw en haveninstallaties rond het NDSM-terrein op de achtergrond. En eenmaal bij het NDSM bleek dat er, ondanks dat ik er vaker ben geweest, steeds meer, ook nieuwe dingen zijn te zien. Er begint een scheiding tussen de westelijke en oostelijke kant van het terrein te ontstaan. Richting het westen is er vooral de nieuwbouw appartementen, bedrijfjes en alles wat daar bij hoort. Richting het oosten is er vooral de nadruk op wat er ooit was. Dat oosten komt later aan de beurt, maar de fotoserie over de westelijke kant staat op:
“Europa wordt steeds meer één groot openluchtmuseum”. Dat hoor je af en toe uit de mond van sommigen, die vinden dat Europa in economisch en/of geopolitiek opzicht achterop zou geraken bij de grote regio’s van de rest van de wereld. Nou kan je je afvragen of dat zo erg is, gezien de kille wind die uit die hoeken komt aanwaaien. Hoe dan ook, als er één stad in Europa is die je als een filiaal van dat grote museum zou kunnen beschouwen, dan is het wel Brugge. We waren er samen met Marcel’s ouders als onderdeel van de inmiddels jaarlijkse traditie om met z’n vieren een paar dagen in een niet al te ver weg gelegen stad door te brengen. En Brugge bleek daarbij een goede keuze als onderdeel van deze traditie. De stad heeft immers moeiteloos de status verworven van UNESCO-Werelderfgoed en heeft een rijk aanbod van cultuurhistorische monumenten en musea. En ook economisch gaat het de stad bepaald voor de wind, want de massa’s toeristen schrikken bepaald niet terug voor de hoge bedragen die je daar voor de hotels, musea en eten/drinken moet neertellen. In de compacte, ovaalvormige en grondig gerestaureerde autoluwe binnenstad zijn letterlijk alle straten en trottoirs bedekt met kasseien, zodat de stad een middeleeuwse uitstraling heeft. Daarmee lijkt me de keuze voor een bezoek aan het museum Brugge voldoende onderbouwd. Als illustratie daarvan is de volgende fotoserie tot staand gekomen: