Istanbul

31 december 2015

Het stond al jarenlang op het lijstje om er eens een paar dagen heen te gaan: Istanbul. Afgezien van een enkele overstap daar ruim vijf jaar geleden op de luchthaven, op weg naar verder was ik er nog nooit geweest. Het werd me bij die overstap al duidelijk dat ze daar behoorlijk aan de weg timmeren met hun luchtvaart (ze gaan daar een van de grootste luchthavens ter wereld bouwen). Niet dat dát nou een reden is om eens een paar dagen naar Istanbul te gaan. Het is verder een erg fraaie stad en geen wonder dat die dan ook toenemend populair is als bestemming voor een city trip. De periode tussen kerst en oud-en-nieuw leek ons heel geschikt. Aan het eind van de middag, nog net voor het donker, aangekomen en de eerste avond een schuchter rondje vanuit het hotel gelopen. Proberen de sfeer op te snuiven, een hapje te eten en even door de Grand Bazar gelopen. Zoals op veel plaatsen in de wereld ook hier verkopers die hun spullen proberen te slijten tegen een “very special price for you, my friend….”. Toch lopen we tegen iemand aan, met wie we na lang aarzelen toch in zee zijn gegaan: iemand die ons een tour aanbiedt met zijn auto door de stad en omgeving.

En dat werd een succes. Een gezellige man, die veel te vertellen had en met hem hebben we zo’n 200 kilometer gereden tot aan de oevers van de Zwarte Zee, in het Europese en Aziatische deel van de stad. Inderdaad, wát een mooie, indrukwekkende en grote stad, met meer inwoners dan heel Nederland en prachtig gelegen aan de Bosporus. Het voordeel van zo’n tour is bovendien dat je je een idee vormt wat je de volgende dag nog wilt zien. Hoe dan ook de Blauwe Moskee en het Topkapi-paleis. Voor die twee dingen alleen blijken we de hele dag nodig te hebben. Het Topkapi-paleis vonden we van een onvoorstelbare pracht en praal en de sultans moeten destijds goed voor zichzelf hebben gezorgd. Het weer is alleen omgeslagen. Het is erg koud en er is sneeuw gevallen. Ontbijten doen we in een soort veranda van het hotel, maar dat kan vandaag alleen maar met dikke winterjassen aan.

Op oudejaarsdag zouden we dan naar huis gaan. Er ligt inmiddels een dik pak sneeuw. In de ochtend hebben we nog net even gelegenheid om de Basilica Cistern te zien, een ondergronds gangenstelsel, dat diende als wateropslagplaats. Verder was het wachten op taxi naar luchthaven, die door de sneeuw zenuwachtig lang op zich liet wachten. En toen die eenmaal kwam was het door de sneeuw moeilijk wegkomen uit de steile straatjes van de oude stad. Maar achteraf hadden we een zee van tijd. Het vliegtuig had ruim zes uur vertraging en uiteindelijk zijn we om 02:50 uur al in 2016 geland. Tegenover al dat ongemak stond dat we onderweg drie jaarwisselingen hebben gehad. De eerste vlak na de start, nog boven Istanbul, met het vuurwerk van boven goed te zien. Daarna terug in onze eigen tijdzone en dus ook terug in 2015. Opnieuw vuurwerk boven Budapest, door de heldere hemel prachtig te zien. Rond half vier thuis. Moe maar terugkijkend op een mooie city trip. Een foto-samenvatting is te zien op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717857531291

Amsterdam Light Festival

13 december 2015

Het Amsterdam Light Festival, nu alweer voor de vierde keer. Dit keer met als thema: vriendschap. Het Amsterdamse Festival is een beetje de concurrent, maar – wie weet – ook wel een beetje afgekeken van Glow in Eindhoven. Dat laatste is duidelijk meer spectaculair. Maar wat verwacht je ook in de lichtstad en op de bakermat van de gloeilamp? Alleen duurt Glow maar een week en het Amsterdamse festival bijna twee maanden. Dat betekent in Amsterdam minder drukte en de mogelijkheid daarvoor een mooie avond uit te kiezen. Er zijn wandelroutes uitgezet langs de verschillende ‘lichtobjecten’ en alles is zo’n beetje bij ons in de buurt, zodat we zelfs meerdere avonden kunnen kiezen. Het bijzondere aan dit festival is dat er ook speciale vaarroutes zijn uitgezet, die je georganiseerd, maar vooral ook ongeorganiseerd met je eigen bootje kunt varen Vergeleken met Eindhoven vond ik de Amsterdamse versie toch een beetje tegenvallen. Kijk zelf maar of dat ook zo is op: 

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717923369977

Frankfurt

6 december 2015

Marcel had zijn jaarlijkse zwemtoernooi in Frankfurt. Hij begint zich de laatste te bewegen in het Europese circuitje van gay-zwemverenigingen, die regelmatig toernooien organiseren. Ik ga dan af en toe mee. Soms zit ik een hele dag aan de rand van het zwembad foto’s te maken, maar dat houd je eigenlijk maar een uurtje echt vol. Beter is dan om ook je eigen uurtjes te hebben en de stad te verkennen. Frankfurt is het financiële centrum van Europa en alles in de stad straalt dat uit. Het hoofdkantoor van de ECB zit er. Je kan het niet missen door een knots van een logo dat in het parkje ervoor is aangebracht. Verder zie je ook aan alles dat kerstmis nadert. Het is nog maar begin december. Terwijl Sinterklaas bij ons het land nog niet uit is, is het in Duitsland al volop Weinachten met dito markten vol kerstkitsch, glühwein en bratwurst. Maar ook prachtige sfeerverlichting en mooie architectuur. En zoals overal in Duitsland kan je ook hier lekker gutbürgerlich eten. Al met al toch wel reden voor een bezoekje aan deze stad, zelfs als er geen zwemtoernooi zou zijn. De terugreis ging met Anton, een van Marcel’s zwemvrienden, in de auto langs de Rijn. Hier lagen herinneringen en menig zweetdruppeltje van mijn fietstocht naar Rome, nu alwaar bijna een half jaar geleden. De foto-impressie van het weekendje Frankfurt staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717936956777

Zuidelijk Flevoland

2 december 2015

Zuidelijk Flevoland: het laatste ingepolderde stuk in het IJsselmeer. Ooit zou het hele IJsselmeer worden ingepolderd, maar hier zal het wel bij blijven, vermoed ik. Het ligt er nu alweer zo’n vijftig jaar. Maar gerekend naar de maatstaven van de natuur, is dat nog nieuw. En dat is ook aan alles te zien, zelfs aan de bossen, die er al vanaf het begin werden aangeplant. Bossen dus, want naast landbouw en ruimte voor wonen moet Zuidelijk Flevoland ook een natuurgebied worden, hoewel sommigen vinden dat aangelegde natuur geen echte natuur is. En ik moet zeggen: oude oerbossen zijn inderdaad een stuk mooier. Maar ja, je moet ergens beginnen. Over een paar honderd jaar dan nog maar eens terugkomen en kijken of het bos er nog steeds zo nieuw uitziet.

Een van de bossen daar is het Knarbos. Tot nu nog nooit van gehoord, maar vandaag hebben we er gewandeld. Ook al is het dus niet bepaald een oerbos, in de tientallen jaren dat het nu bestaat is het toch wel een mooi natuurgebied geworden. En ondanks de grijze – maar gelukkig droge – decemberlucht het aanzien alleszins waard. Door de vele regen van de afgelopen dagen wel veel modder. De bomen die omvallen, laten ze gewoon liggen. Ook dat is natuurbeheer, vinden ze daar tenminste. De gemaakte fotoserie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717932266066

Waterland

18 november 2015

Vlak boven Amsterdam begint ‘het Waterland’. Makkelijk vanuit de stad bereikbaar, want je kan er zo met de stadsbus naar toe. Maar als je er eenmaal bent begint het geploeter door de drassige weilanden. Ik had een uitgezette wandeling opgeduikeld, maar achteraf hadden we die beter kunnen doen op een dag waarop het in de voorafgaande periode niet zoveel had geregend. We hadden het kunnen weten. Want zijn wandelpaden juist niet gemaakt op plaatsen waar zelfs een fiets niet kan komen? En dan wéét je natuurlijk dat je dan op zo’n dag door de modder gaat lopen. Maar het landschap is fraai. Mooie Noord-Hollandse stolpboerderijen, verbouwde dijkhuisjes, waar de rustzoekende Amsterdammer zijn intrekt neemt. Maar ook landende vliegtuigen, die hier al erg laag overkomen En daar moet de rustzoekende Amsterdammer dan ook maar tegen kunnen. Als met al wel een aanrader, maar als je gaat wel een drogere dag uitzoeken. Onder de modder thuisgekomen, maar wél met een fotoserie: 

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717948722471

Breukelen – Woerden

4 november 2015

Als etappe van het Floris V-wandelpad, woensdag verder gewandeld van Breukelen naar Woerden, van treinstation naar treinstation. Hier is het Groene Hart nog echt groen. Zeggen ze, maar her en der zie je toch wel nieuwe huizen opduiken. Heel langzaam wordt er dus toch geknibbeld aan de groene ruimte, die ooit zo heilig was. Maar het platte land met weilanden zonder al te veel bomen domineren het landschap toch wel. Uiteindelijk was de etappe toch ook wel een stuk langer dan gedacht. Het station van Woerden wílde maar niet dichterbij komen, terwijl de pijn in mijn dikke en niet zo heel flexibele wandelschoenen alsmaar erger werd. Uiteindelijk de trein nog op het nippertje kunnen halen, want nóg een half uur wachten zou te veel zijn geweest. 25 kilometer op de teller. Wel weer zo’n beetje de limiet, of eigenlijk erover. De vierdaagse is dus nog ver weg. Toch nog wat foto’s gemaakt, die te vinden zijn op: 

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717953594827

Sabina / Napels

31 oktober 2015

Met Theo nóg een keer naar Italië geweest. De kennismaking van hem met het land vorig jaar is blijkbaar zo goed bevallen, dat we in herhaling zijn gegaan. Deze keer in combinatie met hulp aan de olijvenoogst, die Ali en Anton elk jaar in oktober proberen binnen te halen. Wij zouden – samen met een aantal Italiaanse professionals – in een paar dagen de olijven van een terrein bij hun huis in Tarano in van de bomen halen, in kratjes verzamelen en naar de perserij brengen. En natuurlijk aan het eind de extra vergine olie proeven met geroosterde bruschetta, waar de versgeperste olie dan in is gedrenkt En tenslotte vandaar het transport naar de grote tanks, die een tiental kilometers verder zijn opgesteld. Daar wacht de olie op het bottelen en de uiteindelijke distributie naar de eindafnemer. Het hele proces van boom tot tank zouden we dus meemaken. Heerlijke paar dagen in de nog warme nazomer, maar het terrein bij hun huis lag alleen op een flink steile helling, zodat het elke keer naar boven sjouwen van die kratjes na een paar dagen toch heel wat kracht had gekost.

Alle reden dus om in die week ook twee ADV-dagen op te nemen voor een tripje naar Napels. Drie uurtjes rijden met onze huurauto. Ik was voorbereid op de verkeerschaos in die stad. Zo worden stoplichten vrij algemeen genegeerd en op sommige kruispunten is het meer zoeken naar een ‘gaatje’ waar je je auto dan in dan duwen. Daar staat tegenover dat je niet naar een parkeerplaats hoeft te zoeken. Je levert – zoals gebruikelijk op meer plaatsen in Italië – gewoon je sleutels in bij de portier van een parkeergarage, die dan de auto voor je wegzet. De twee dagen in Napels besteden we al slenterend door de kleine straatjes in de stad en rond het havengebied. Vrij algemeen wordt dat in Napels beschouwd als ‘gevaarlijk’. Er zal best wat geboefte rondlopen, maar met enig gezond verstand waren het toch wel heel relaxte dagen. De foto’s beschrijven wel wat we daar allemaal hebben gezien en waar we zijn geweest:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717964255978

Amsterdam – Rome

15 oktober 2015

Deze week even voor taxichauffeur gespeeld. De bedoeling was om de auto van buurman John ergens in een Italiaanse garage te parkeren. In Collevecchio, zo’n 60 kilometer boven Rome, om precies te zijn, waar John een tweede huis heeft. Ik wilde dat niet alleen doen en had Chrit uitgenodigd om mee te reizen. Ik wist eigenlijk al van tevoren dat hij niet al te lang na zou hoeven denken om mee te gaan. We zouden niet proberen om er zo snel mogelijk naar toe te rijden, maar ook proberen onderweg iets te zien. Zoals het nieuwe TGV-station in Luik bijvoorbeeld. Luik blijkt zich langzaam te herstellen van een vervallen industriestad en het lijkt erop dat zo’n station daar ook wel bij gaat helpen. Na een overnachting in Colmar rijden we dwars door Zwitserland via de Gotthard de Alpen over. Het leuke van de Gotthard is het fraaie vergezicht dat je naar de noordkant, maar vooral naar de zonnige zuidkant kunt hebben. Kunt…., want eenmaal boven op de pas trok de lucht dicht en het uitzicht veranderde in mist en later zelfs in regen, die eigenlijk niet meer ophield. Dat betekende extra opletten bij de passage van de drukke autowegen rond Milaan. De lunch deden we heel romantisch op een parkeerplaats van een Autogrill restaurant.

Die avond nog in Lucca beland. Verrassend mooi en ondanks de regen toch nog buiten eten en drinken onder een verwarmde luifel. De volgende dag wéér regen, die nu met bakken uit de hemel viel. Italië: een land dat nog wel bekend staat om zijn prachtige weer. Maar nu we eenmaal in Lucca waren, toch maar onder de paraplu een ochtendwandeling door de fraaie historische stad. Daarna over lokale wegen naar Massa Marittima voor enkele jeugdherinneringen. Daar maakte ik in 1967 kennis met Italië en de liefde voor het land is daarna nooit meer overgegaan. De laatste 200 kilometer gingen in het donker en wéér in de stromende regen naar de eindbestemming Collevecchio. Door het slechte weer al met al toch wel toch een vermoeiende reis. Maar op de valreep toch nog een kadootje: na regen kwam toch de zonneschijn. De volgende ochtend met de trein naar Rome en mooi nog een paar uurtjes door zonnig Rome gelopen. En later op de dag met het vliegtuig naar Amsterdam. Het korte Italië-reisje is fotografisch samengevat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717991456637

Zeeuws Vlaanderen

9 oktober 2015

Het jaarlijkse uitstapje met Jan en Kees ging deze keer naar Zeeuws-Vlaanderen. Ik was daar nog nooit geweest. Het hoort weliswaar staatkundig bij Nederland, maar er wonen daar Vlamingen en dus mensen die zich op zijn minst verwant met België voelen. Je kunt er eigenlijk vanuit Nederland ook alleen maar komen via Antwerpen, hoewel er nu sinds enkele jaren een tol-tunnel ligt tussen Zuid-Beveland en Zeeuws-Vlaanderen. We hebben als standplaats Hulst en vandaar kachelen we door het Zeeuws-Vlaamse land door plaatsen als Axel, Philippine, IJzendijke, Oostburg en Sluis. Behalve het grotere Hulst en het meer toeristische Sluis, allemaal tamelijk ingetogen plaatsen, die eigenlijk noch bij Nederland, noch bij België horen. We kunnen het natuurlijk niet laten om toch maar even het echte België aan te doen. Om precies te zijn Damme, een onbekende, maar toch alleraardigste plaats. Maar wát een tegenstelling met die Belgische kust..! Het zou me niets verbazen als dat de meest lelijke kustlijn van de hele wereld is. Volgebouwd met smakeloze appartementen, die nog voor een groot deel leegstaan ook, omdat in het al aangebroken laagseizoen de eigenaren al lang hun winterresidenties in Brussel dan wel Antwerpen hebben opgezocht. Maar voor een fotograaf kan lelijk ook weer heel mooi zijn/ De serie van deze Zeeuws- en Belgisch-Vlaamse dagen staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717991421337

Kortenhoef – Breukelen

5 oktober 2015

Vandaag, met de ruim 20 kilometer van vorige week nog stijf in de benen, is het Floris V-pad vervolgd vanaf Kortenhoef. Het volgen van zo’n lang wandelpad in de juiste volgorde vereist blijkbaar enige discipline en voorbereiding. Vooral als je verder van Amsterdam komt, ben je wat meer afhankelijk van het openbaar vervoer. Zo hadden we bedacht om weer vanaf het treinstation Naarden de bus naar Kortenhoef te nemen. Maar niet bedacht dat de frequentie van bussen een stuk minder is dan die van treinen, vooral buiten de spits. In Naarden was die bus dus net weg en dat betekende meteen een vol uur wachten. Je kan dat uur natuurlijk besteden om maar even aan de koffie te gaan, maar de wandeling naar Breukelen zou ook nog wel de nodige tijd in beslag gaan nemen.

Plus dat je aan het eind van de dag weer hetzelfde probleem krijgt: hoe komen we in Amsterdam? Dus beter om dan je verlies te nemen, de moed maar even bij elkaar te rapen en een taxi te nemen. We kregen er geen spijt van. Binnen een mum van tijd waren we in Kortenhoef, waar we de vorige week waren geëindigd. Het werd een prachtige herfstwandeling, opnieuw over een dijkje dwars door de Loosdrechtse plassen en via Loenen langs de Vecht uiteindelijk naar Breukelen. Daar aan de Vecht wordt heel deftig gewoond in zeer voorname landhuizen. Wéér bijna 20 kilometer gewandeld, maar heel blij dat de schoenen even uit konden om de geteisterde teentjes te masseren. Op zo’n moment wil je alleen maar snel naar huis. Gelukkig was er in Breukelen al snel een trein. Gefotografeerd is er ook nog, zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157718028420043