Plantage- en Weesperbuurt

26 januari 2023

Deze week (op 1 februari) is het precies 29 jaar geleden dat ik de sleutel kreeg van de woning waar ik nu nog steeds met plezier woon. Ik ben zeer gehecht aan het stekkie en ben inmiddels helemaal vergroeid met de buurt. Een fraaie, groene en rustige buurt, toch dicht bij het centrum, en veel highlights van de stad liggen op loopafstand. Niet dat ik daar nou dagelijks kom, maar het geeft toch het idee dat je er makkelijk heen kunt als je dat ineens zou willen. Waar ik wél dagelijks kwam, was mijn werkplek. Die lag ook op loopafstand. Ik beschouwde dat als een groot voorrecht, want half Nederland staat dagelijks in lange files of verkleumd op winderige treinstations. Tien jaar lang heb ik zelf ook dagelijks op en neer gependeld naar Den Haag. In de eerste jaren met de auto, later met de trein, met elk zijn voor- en nadelen, waarvan ik vooral de nadelen maar al te goed heb leren kennen. De werkplek was onderdeel van het veel grotere universiteitscomplex. Na mijn pensionering in 2014 is dat complex grondig gerenoveerd en heb ik – wat betreft werk – al vrij snel alles uit mijn handen laten vallen. Sindsdien ben ik er nauwelijks meer geweest. Tot donderdag, toen ik een ommetje door de buurt maakte en me nog maar eens realiseerde wat er allemaal binnen de kilometer van mijn woonstek te zien was. Die vierkante kilometer is samengevat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720305608444

Binnenstad

11 januari 2023

Drie jaar is er aan gewerkt: de nieuwe fietsenstalling aan de voorkant van het Centraal Station. Een hele tijd hebben we daar in een groot diep gat gekeken. Totdat het werd afgedekt met beton en het resterende gat is volgelopen met water. Nu zie je er niks meer van, behalve dan de helling waarover je straks met je fiets naar de kelder onder het water kunt om er je fiets te stallen. Een hele vooruitgang, want in Amsterdam was het zo langzamerhand moeilijker om je fiets te parkeren dan je auto. Volgende week gaat de stalling open en dan kan eindelijk die ‘fietsflat’ weg. Hoewel je dat pas zeker weet als dat ding écht weg is. Voor sommigen was die flat inmiddels een icoon geworden, maar voor anderen al jarenlang een doorn in het oog. Hoe dan ook, het Ibis-hotel gaat helemaal zichtbaar worden, hoewel je je kunt afvragen of dát nou een nieuw icoon moet gaat worden.

De fietsenstalling was trouwens niet het hoofddoel van het wandelingetje op die zonnige woensdag. Dat was de Oude Kerk, in het hart van het Red Light District. Een groter contrast is haast niet denkbaar. Een fraaie kerk, met mooie houten plafonds, prachtige gebrandschilderde ramen en de vloer over een grote oppervlakte bedekt met grafplaten. Kunstenaars uit Ghana hadden afgietsels gemaakt van onder meer enkele grafmonumenten. Zoals dat van Saskia van Uylenburg, de vrouw van Rembrandt. En afgietsels van vleermuizen, die bij bosjes aan het plafond waren opgehangen. Voor de fietsenstalling, de Oude Kerk en alles wat we zoal onderweg nog meer aan onverwachte dingen tegenkwamen, zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720305372350

Java-eiland

5 januari 2023

Donderdag, toen de zon zich na lange tijd weer even liet zien, heb ik een al een tijdje sluimerend plan uitgevoerd om nog maar eens een wandelingetje (dan wel foto-excursie) te maken over het Java-eiland. Het eiland is inmiddels helemaal volgebouwd. Een eiland waar ik niet zo vaak kom, omdat het een eindpunt is zonder doorgaande weg. Het is aangelegd in de 19e eeuw als aanlegplaats voor lijndiensten naar en handel met ‘de Oost’. Toen na de Tweede Wereldoorlog die handel nagenoeg stil kwam te liggen, werd het een eiland voor stadsnomaden. Maar aan het eind van de 80’er jaren kwam het in beeld als een mogelijk gebied voor stadsuitbreiding. Mijn vroegste herinneringen aan het Java-eiland waren dan ook die aan een regenachtige dag in het late najaar van 1993, toen ik vanuit mijn toenmalige woonplaats Delft op zoek was naar een stekkie in Amsterdam. Het was toen nog een winderig en modderig bouwterrein met van die metalen platen voor vrachtwagens met bouwmaterialen.

Nogal een contrast met de prachtige folders met ronkend taalgebruik en futuristische tekeningen, die toen het eiland aanprezen als een gebied waar je in riante appartementen met een uniek uitzicht geheel eigentijds kon wonen. Dat weer in contrast met de ideeën van oud-wethouder Jan Schaefer, die zich juist sterk maakte voor sociale woningbouw en die vond “dat je in gelul niet kon wonen”. Ik krijg alleen de indruk dat daar dertig jaar later weinig sociale woningbouw is gekomen en dat Jan Schaefer zijn strijd, althans op het Java-eiland, heeft verloren. Maar het is een mooie en rustige woonwijk geworden, met gevarieerde bouw, kleurig materiaalgebruik, veel ruimte voor groen en mooie binnentuinen. En de brug, die het eiland verbindt met de stad, is toch maar mooi vernoemd naar Jan Schaefer. De fotoserie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720305239608

Amsterdam Light Festival

27 december 2022

De bedoeling was om maar weer eens te proberen een fotoserie van het jaarlijkse Amsterdam Light Festival te maken. Proberen…, want fotograferen bij (en van) kunstlicht is sowieso niet mijn liefhebberij. Verder viel de verzameling lichtobjecten andermaal tegen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar je moest kilometers lopen om die uitzonderingen te vinden. Verder was er deze keer weer een overdaad aan licht-objecten met gekleurde TL-buizen, die tegen een donkere achtergrond te veel contrast geven waardoor ook de kleuren op de foto niet goed uit de verf komen. Daarom is het resultaat evenals in eerdere jaren niet wat ik ervan had verwacht.

Totdat ik me realiseerde dat ook zonder dat ‘festival’ de stad in deze donkere dagen toch al fraai verlicht en belicht is. Vandaar dat ik het foto-wandelingetje nog maar eens een herkansing heb gegeven en me heb gericht op de route vanaf het Centraal Station via de Dam, het Rembrandtplein en het Leidseplein. Jazeker, het is de meest platgetreden toeristische route in de stad die je kunt bedenken. En de foto’s die ik er maakte zijn alleen al in deze dagen vast wel door duizenden anderen gemaakt. Maar eerlijk gezegd vond ik die platgetreden route met verlichting en belichting minstens zo fraai als het licht op dat festival. En ook al zijn alle ‘objecten’ langs die route op duizenden ansichtkaarten en websites te zien, bij avond staan ze er nét weer wat anders bij. “Amsterdam in de donkere dagen” is samengevat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720304868469

Almere

17 december 2022

Almere is een van de snelst groeiende steden van Nederland. De vroegere Zuiderzee, later IJsselmeer, werd rond 1970 drooggelegd en in 1977 kwamen de eerste bewoners, die nog jarenlang hebben moeten wonen tussen bouwterreinen, zandvlaktes en modderpoelen, zonder al te veel groen. En voorzover er toen al groen was, was het niet meer dan een verzameling korte sprietjes, die nog jaren nodig zouden hebben om er een beetje van te kunnen genieten. De eerste bewoners werden toen pioniers genoemd. Een terechte benaming, want je moest toen wel heel veel geduld en een heel optimistische en vooruitziende blik hebben om de sprong naar Almere te maken.

Maar nu zijn we 45 jaar verder en inmiddels wonen er 220.000 mensen en is Almere de achtste stad van Nederland. De stad ligt helemaal beneden zeeniveau, en aanvankelijk was het de bedoeling om de stad uit meerdere kernen te laten bestaan. Daar is men op teruggekomen, en er is nu een duidelijk centrum ontstaan dat inmiddels een grootstedelijke allure zou hebben gekregen. Dat stond tenminste in een promotieberichtje over de stad. In datzelfde berichtje werd een stadswandeling gepresenteerd, en dat was voor mij aanleiding om er met de camera eens een kijkje te nemen. Zoiets moet je eigenlijk in de zomer doen, want op zo’n koude decemberdag ligt zo’n stad er toch wat minder prettig bij. Hoe dan ook, het is toch een vrij compact centrum geworden, goed bereikbaar vanaf het hoofdstation met gevarieerde architectuur en gebruik van mooie materialen en kleuren. En mooi gelegen aan een binnenmeer met strand-allure, dat er inderdaad in de zomer wat aantrekkelijker uit moet zien. Dan maar weer eens gaan kijken. Deze december-impressie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720304709530

Frankfurt

3 december 2022

Frankfurt: niet de állermooiste stad van Duitsland. Toch ging ik met Marcel en zijn zwemmaatjes mee, die daar het traditionele ‘X-mas toernooi’ afwerken. Want er is een lekker hotel, we eten gezellig met de club, we doen een hardlooprondje langs de Main en ik trek er op die zaterdag met mijn camera op uit. Genoeg reden dus om toch maar weer mee te gaan. Over smaak valt natuurlijk niet te twisten, maar het bijzondere van Frankfurt is toch wel de combinatie van oud en nieuw. Ondanks de bombardementen in de oorlog is er veel van het oude middeleeuwse centrum bewaard gebleven. Dat steekt – wat mij betreft toch wel fraai – af tegen de wolkenkrabbers die overal in het centrum zijn neergezet. Frankfurt heeft dus alle kenmerken van een wereldstad gekregen en is inmiddels het financiële centrum van Duitsland. En omdat daar ook over onze euro wordt gewaakt is het dat zelfs van Europa. En ze zijn er nog lang niet uitgebouwd, want zelfs op de kleinste postzegel in de binnenstad zijn ze in staat weer een nieuwe wolkenkrabber neer te zetten.

Ik ging dus, ondanks de kou, met mijn camera op stap. Behalve de oud-nieuw contrasten was er nog een andere bijzonderheid waarover de laatste week in het nieuws wat te doen was: veel bomen staan zelfs in het begin van december nog vol in het blad. Daardoor kregen ze heel bijzondere diepe kleuren, die ook nog eens fraai afstaken tegen de glazen gevels van de hoogbouw. Maar na drie uurtjes rond drentelen door het centrum kreeg ik moeite om met mijn verkleumde vingers de kleine knopjes van mijn camera-instellingen nog goed te bedienen en was het wel genoeg. Maar het serietje is er gekomen en de Frankfurt-impressie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720304360847

NDSM

1 december 2022

NDSM (het terrein van de vroegere ‘Nederlandsche Dok- en Scheepsbouw Maatschappij’): daar was ik al een tijdje niet meer geweest. Wel had ik gehoord dat het daar rap aan het veranderen is. Al tientallen jaren gebeurt daar op het gebied van de scheepsbouw niks meer, en het werd daar langzamerhand een rommelige rafelrand. Totdat het gebied werd ontdekt door het hippe volkje, dat vond dat je beter kon eten en drinken in oude zeecontainers dan op de grachtengordel. En zo ontstonden de bijna iconische horecagelegenheden Pllek en Noorderlicht. Die natuurlijk gaandeweg ook commerciëler zijn geworden. Tegelijkertijd hadden de projectontwikkelaars het gebied ontdekt, die er grote wooncomplexen gingen bouwen plus de nodige basisvoorzieningen, zoals winkels, horeca en andere voor het wonen belangrijke dingen. Alleen bepaald niet in de rommelige stijl die het gebied eerst uitstraalde. Die nieuwbouw zou vooral in de laatste tijd een hoge vlucht hebben genomen, en het werd dus hoog tijd dus om eens te kijken hoe het gebied er nu bij lag.

Al bij het aanmeren van de boot valt op dat de westkant van het NDSM-terrein bijna volledig is volgebouwd. Hoewel er nog steeds braakliggende stukjes liggen, waar inmiddels ook al weer bouwkranen staan. Geen onaardige bouw trouwens, met gevarieerd gebruik van materialen en kleuren, die fraai afsteken tegen de blauwe lucht. Aan de oostkant is er nog steeds die rommeligheid. Daar vooral veel street art, maar zelfs dát is prooi geworden van de commercie, waar je tegen betaling van 20 euro (..!!!) ergens in een hal sommige kunstwerken kunt bekijken. Niettemin is er buiten op dat gebied nog veel fraais te zien. Ook is er nog steeds veel industrieel erfgoed uit vervlogen tijden, waar nu vooral broedplaatsen en werkruimten van aankomende kunstenaars zijn. Hoe zich dat in de komende jaren zal ontwikkelen…., we gaan het zien. De huidige stand van zaken staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720304166561

Allgäu

17 november 2022

Neuschwanstein: zo heet het toch wel wat overgedimensioneerde kasteel dat Koning Ludwig zo’n anderhalve eeuw geleden voor zichzelf en voor zijn representatieve doeleinden liet bouwen. Het kasteel was niet echt het doel van de wandeling die we donderdag maakten, maar heel in de verte was het verrassenderwijs ineens zichtbaar. Hemelsbreed toch nog zo’n 8,5 kilometer ver weg, zo kon ik met behulp van google maps vaststellen, maar met mijn telecompactje en wat nabewerking thuis kon ik het toch nog wel enigszins in beeld brengen. De wandeling was onderdeel van het bezoekje aan mijn zus in de Allgäu, in het zuiden van Beieren, dat inmiddels bijna een jaarlijks ritueel is geworden. Behalve de gezelligheid die dat met zich meebrengt, woont ze ook nog in een prachtige streek, met een heerlijk klimaat. Geschikt om in de zomer uitdagende fietstochten te maken en in de winter – voor de liefhebbers – lekker te skiën. Maar in dit november-tussenseizoen kan er vooral worden gewandeld. En het weer werkte mee. Zie bijgaande serie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720304019019

Innsbruck

15 november 2022

Het jaarlijkse bezoekje aan mijn zus in Duitsland is aangegrepen om ook Innsbruck, waar haar dochter woont, maar eens te bezoeken. Innsbruck, een kleine twee uur rijden verderop, stond al heel lang op mijn lijstje van ooit nog eens te bezoeken steden. Ook al omdat ik er in de folders zulke fraaie foto’s van had gezien. En dat wilde ik niet alleen met eigen ogen zien, maar die foto’s natuurlijk ook zelf gaan maken. Innsbruck is sowieso een fraaie stad. Niet al te groot, zo’n 130 duizend inwoners, maar een mooie, compacte en gezellige middeleeuws aandoende binnenstad met veel barok-beschilderde gevels, die je in Oostenrijk vaker ziet. Alleen begint, net zoals in Duitsland, ook hier kerstmis al rond half november met een overvolle kerstmarkt, die veel moois aan het oog onttrekt.

Maar wat desondanks de stad extra mooi maakt is de wat mij betreft ongeëvenaarde ligging. Niet alleen fraai gelegen aan de Inn, maar vooral doordat de stad aan beide kanten is omgeven door hoge bergen, die – waar je ook kijkt – hoog boven de zichtlijn van de meeste gebouwen uitsteken. En wat de stad nog weer méér extra mooi maakte was het schitterende weer met strakblauwe luchten. Daardoor vormden de bergen en de lucht een fraaie achtergrond van alles wat in de stad te zien was. Dat mooie weer moet je in november altijd maar afwachten, want grijze en regenachtige dagen zijn in dit seizoen ook in Innsbruck heel gewoon. Al met al dus ideale omstandigheden om de foto’s te maken die ik altijd al had willen maken. Klik maar op onderstaande link om te zien of dat een beetje is gelukt.

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720303968468

Utrecht – Amsterdam

11 november 2022

Hoewel al laat in het jaar, was het toch nog zodanig mooi weer, dat een al langer gekoesterd idee van René kon worden verwezenlijkt: met zijn e-bike van Utrecht naar Amsterdam. Met de trein heen en met de fiets terug. Andersom kon ook, maar door de voorspelde strakke zuidenwind gingen we toch maar met de trein heen. Op zich geen enorme fietsafstand en met de lekkere rugwind zou het dus ook voor mij, zonder extra aandrijving, niet al teveel moeite hoeven kosten. We zouden dus min of meer naar Amsterdam kunnen terugzeilen. Maar omdat de camera’s ook meegingen zouden we er toch nog wel wat tijd voor moeten uittrekken, zo was tenminste de ervaring. Het begon al met een extra rondje door de binnenstad van Utrecht. De Domtoren, eigenlijk toch wel het icoon van Utrecht, is al een aantal jaren ingepakt en ondergaat een grondige renovatie. Het zal bovendien nog wel een tijdje duren voordat de toren weer wordt uitgepakt. Utrecht zal zijn icoon dus een hele tijd moeten missen en kijkt al die tijd aan tegen een stellage, met alleen nog een gaatje voor de klok, waardoor je tenminste nog het idee krijgt dat hier een kerktoren staat.

We blijven verder wat lang hangen bij het fotogenieke Slot Zuylen, dat er in de al late najaarszon mooi bij lag. Verder langs de Vecht, waar ooit voornaam werd gewoond, maar waar de villa’s nu vooral representatieve uithangborden zijn van bedrijven of instituten. En om Breukelen konden we helemaal niet heen. Daar hadden ze de lekkerste uiensoep van Nederland, zeiden ze daar tenminste. Maar de smaak kwam wél in de buurt. Totdat we ons realiseerden dat we – om nog voor het donker terug te zijn – toch onderhand wel wat moesten voortmaken. Dus ging het kaarsrecht langs het Amsterdam-Rijnkanaal, met een wat hogere versnelling en de e-bike op de turbo-stand, terug naar Amsterdam, waar de zon net was onder gegaan. De gemaakte fotoserie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720303633365