Napels (3)

6 september 2022

De laatste halve dag in Napels. Niet héél veel tijd meer, maar met de metro kun je nog wel ergens komen en toch nog op tijd voor de trein weer terug zijn. Het metrostation waar we opstapten zag er alleen tamelijk vervallen uit, evenals de stations waar we onderweg stopten. Maar ons eindstation, Toledo, zag er daarentegen met zijn futuristische mozaïeken en fraai verlichte plafonds oogverblindend mooi uit. Reden om er nog even te blijven en nog maar eens een extra ‘heen-en-weertje’ over de lange roltrappen te maken. Napels is sowieso een stad vol tegenstellingen. Behalve de nodige rommeligheid zijn er prachtige en fraai onderhouden monumenten.

We blijven bijvoorbeeld hangen op het Piazza Plebiscito, en dat zou – met enige fantasie natuurlijk – zo maar een klein kopietje van het Vaticaanse Sint Pietersplein kunnen zijn. Het naburige Piazza Municipio moet er ooit – afgaand op wat eromheen staat – ook mooi hebben uitgezien. Het plein was alleen nauwelijks toegankelijk, maar de afbeeldingen op de afrastering van de bouwput daar lieten zien dat er over enkele jaren ook een oogverblindend mooi plein gaat komen, met bovendien de nodige ondergrondse voorzieningen. Met dichtbij natuurlijk de fraaie Galleria Umberto I, die – ook niet met zo héél veel fantasie – een kopietje van die van Milaan zou kunnen zijn.

Als dat nieuwe plein maar niet zoiets gaat worden als het enorme metalen staketsel op het Piazza Garibaldi bij het Centraal Station. Daar in het souterrain veel leegstaande winkels in de stationsomgeving met tóch al niet zo’n beste reputatie. Wat mij betreft een mislukte poging om er een mooie entree van de stad van te maken. Maar hoe dan ook, er wordt hard gewerkt om van het imago af te komen dat Napels blijkbaar heeft en waar je – als je twee dagen door de stad hebt geslenterd – ook niet omheen kunt. Een indruk van de laatste Napolitaanse uurtjes, met alles wat mooi en lelijk is, staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720302486240

Napels (2)

5 september 2022

Op de kaart die we van de binnenstad van Napels hadden, zagen de straten er als doorgaande wegen uit. Met klinkende straatnamen zelfs, zodat je – als je niet beter zou weten – het idee krijgt dat dit toch wel heel belangrijke straten zouden moeten zijn. In werkelijkheid zijn zelfs die straten smal en nauwelijks voor auto’s toegankelijk. Hoewel auto’s altijd wel weer gaatjes kunnen vinden om zich er toch doorheen te wurmen. De hele binnenstad bestaat dus uit kleine smalle steegjes, met wasgoed overal over de steegjes heen gedrapeerd. Zonlicht is er maar weinig, maar daar staat weer tegenover dat je voor een gesprek met de overburen op vierhoog ook niet helemaal naar beneden hoeft. Hoewel er dus ook verdwaalde auto’s rondrijden, zie je hier vooral veel brommers en scooters, die zonder duidelijke verkeersregels overal langs en doorheen scheuren.

Op die weinige vierkante meters speelt zich dus het hele stadse leven af. Het maakt een rommelige indruk, maar als je goed kijkt zijn er op de verweerde gevels heel wat decoraties te zien. En vooral is opvallend de hoeveelheid toch wel grote kerken, waaronder de Dom, van binnen in de regel prachtig gedecoreerd. Daarbinnen, en zelfs op straat is te zien dat het roomse leven hier allerminst is verdwenen. Maar naast al die rommeligheid heb je ook sjiekere delen. De “Galleria Umberto I” bijvoorbeeld, met mooie mozaïeken vloeren, de ‘betere’ winkels en hoog opgetrokken barokke gevels.

Aan de westkant van de binnenstad heb je een funicolare, een soort trammetje, dat je naar Vomero brengt. Een wat hoger gelegen en vooral nog wat deftiger stadsdeel, een heel andere wereld zelfs. Hierboven prachtige villa’s. Je kunt in Napels dus blijkbaar ook heel voornaam wonen. Hier laten we het gekrioel beneden even helemaal achter ons, hier is ruimte, licht en overzicht en we kijken er prachtig over de stad en Vesuvius uit. Na zes uur slenteren was het vooral bij dat warme weer wel even genoeg. We hadden weer willen eten in de Spaanse wijk, maar die hebben we niet bereikt en zijn blijven hangen in een van de straatjes dicht bij het hotel. Weer iets anders en eigenlijk minstens zo leuk. De fotoserie van de stad staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720302399641

Napels (1)

4 september 2022

Het ritme van het niks doen is even onderbroken door een paar dagen naar Napels af te reizen. De vorige keer hadden we Rome al bezocht en nu dus Napels. Er zijn eigenlijk meer verschíllen dan overeenkomsten tussen beide steden. Rome ademt de klassieke oudheid en Napels is een wat ruigere havenstad. Maar overeenkomsten zijn er natuurlijk ook, als je alleen al kijkt naar de grote hoeveelheid kerken in beide steden. De bekendste bezienswaardigheden van Napels liggen eigenlijk buiten de stad: de Vesuvius, Pompeï en Herculaneum, de Amalfikust, Capri en nog wat van die betoverende eilanden. Maar als je dat allemaal wilt zien heb je een hele week nodig, dus die laten we liggen en beperken ons tot de stad zelf. Dat bleek eigenlijk al meer dan genoeg, want als je goed kijkt is álles bezienswaardig.

We gaan met de trein, eerst met de boemel naar Rome en daarna met de snelle trein (300 km/uur) naar Napels. Extra leuk, temeer daar we een week eerder in Reggio Emillia onder de indruk waren geraakt van niet alleen dat station daar, maar ook van de snelle en frequente treinen tussen de belangrijkste Italiaanse steden, die het binnenlands vliegverkeer goeddeels hebben weggenomen. En nu konden zélf dat genoegen smaken en bekroop me bij aanvang van de reis ineens weer het gevoel dat ik vroeger had bij het begin van een schoolreisje. Ondanks het zeer matige weer: vrijwel de hele reis regen en zelfs het eerste uur in Napels is noodgedwongen overdekt doorgebracht. Maar van de nood een deugd gemaakt door meteen maar eens lekker Napolitaans te lunchen.

Na de regen kwam de zonneschijn en die is in de volgende dagen niet meer weg geweest. De eerste (halve) dag is het havengebied onder handen genomen. De binnenstad gaat naadloos over in het haven. Een rommelige mengeling van veerboten naar de eilanden, containerschepen, luxe zeiljachten, cruiseschepen en allerlei bouwsels, die nou eenmaal bij een haven horen. Dat alles tegen de achtergrond van de baai en de hoog oprijzende Vesuvius. Dat maakt de haven van Napels nét even wat anders dan andere havens. Daarna eten in de Spaanse wijk en hoe kan je de dag beter afsluiten dan op een pleintje, waar de Napolitaanse film zich voor je ogen afspeelt. Met een limoncello uit de vriezer natuurlijk. Een indruk van de eerste halve dag in Napels staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720302310381

Collevecchio

3 september 2022

Na vijf dagen autoreizen was het even niks doen. En waar kan je beter niks doen dan in Collevecchio? Daarvoor heb je er alles bij de hand: een overzichtelijk dorpje, thuis een lekker terrasje met zwembad en een adembenemend uitzicht op de omgeving. Collevecchio is klein, heeft ruim duizend inwoners, maar ontbeert daardoor enkele basisvoorzieningen, zoals een restaurant, geldautomaat en andere dingen die je op onverwachte momenten ineens nodig kunt hebben. Het dorp heeft moeilijke tijden gekend en het gaat eigenlijk ook nu nog moeizaam. Nog steeds is de schade van de aardbeving in 2016 zichtbaar en sommige gebouwen staan leeg of zijn gestut. Het dorp is ook geleidelijk leeggelopen, maar ik heb de indruk dat het dieptepunt voorbij is, afgaand op de levendigheid op het pleintje en de instroom van enkele mensen van buiten, die er wel weer wat van willen maken.

Dat niks doen ging trouwens helemaal vanzelf, want automatisch kwamen we na de lange reis in een heel nieuw ritme terecht. Opstaan en kijken hoe de mist in het dal hangt en wordt opgelost door de opkomende zon. Daarna ontbijten op het terrasje of cappuccino met een cornetto nemen op het pleintje. Verder een beetje rondkuieren, naar de supermarkt, wat hangen bij het zwembad, beetje lezen of podcaststjes luisteren. En voor je het weet is het avond, want niks doen kost veel tijd. Omdat er geen restaurant is en we geen zin hadden om te rijden gingen we koken en kijken hoe het dal zich vult met zacht avondlicht. En natuurlijk later op de avond naar het pleintje. Daar verzamelt zich jong en oud. Mensen nemen hun kinderen gewoon mee en die rennen en voetballen met elkaar, zelfs tot in de late uurtjes. De ouderen onderhouden zo hun sociale contacten en hebben geen kinderoppas nodig. Daar worden jong en oud gelukkig van, zo is hier goed te zien. Hoe Collevecchio er in deze dagen uitzag staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720302236264