Amsterdam Light Festival

28 december 2021

Elk jaar wordt in de donkere dagen in Amsterdam het Amsterdam Light Festival georganiseerd. Een verzameling fraai verlichte ‘licht-objecten’ die zich het beste laten zien vanaf het water. Eerlijk gezegd vond ik het ook dit jaar weer een beetje tegenvallen. Maar het zit de organisatie dan ook niet mee. Er is blijkbaar geldgebrek, maar misschien ook wel een gebrek aan inspiratie bij de licht-kunstenaars. Want sommige objecten hadden we in eerdere jaren ook al eens gezien, alleen liggen ze nu op andere plaatsten. Maar het minste wat je als organisatie toch kan doen is het licht aanzetten van die ‘licht-objecten’. Want sommige objecten in mijn buurt blijven ook in de avond aardedonker. Daardoor komt dit ‘festival’ eerlijk gezegd niet in de búúrt van wat Eindhoven elk jaar in november met zijn Glow neerzet. Maar ik kon het toch niet laten om er weer een serietje van te maken. Gelukkig waren er ook objecten te zien die het hele jaar door in de schijnwerpers staan, zodat de stad er in deze donkere lock-down dagen toch nog wel een beetje leuk uitziet. Kijk maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720295609330

Maas en Waal

17 december 2021

De onverwachte ontmoeting met de voormalige veevoederfabriek in Den Bosch, was blijkbaar zó de moeite waard dat het voorgenomen tochtje over de secundaire wegen terug naar Amsterdam te laat een aanvang had genomen. En dat is in december altijd een risico, vooral op zo’n grijze dag als vrijdag, als de schemering al voor vieren begint. Maar de indruk van dit gebied komt eigenlijk het best tot zijn recht bij dit grijze weer. De secundaire wegen daar waren eigenlijk vooral tertiair: smal en modderig. Verder weinig verkeer op de weg, je kreeg zelfs de indruk dat er eigenlijk nauwelijks mensen woonden. Zelfs niet in de dorpjes die we bezochten, en waarvan ik van sommige zelfs nog nooit had gehoord, laat staan dat ik er ooit ben geweest. Om er een paar te noemen, misschien wel ter opfrissing van de geografische kennis: Bokhoven, Hedikhuizen, Bern, Nederhemert-Zuid, Wijk en Aalburg, Veen en Brakel.

Opvallend verder dat ze ook hier de plaatsnamen in twee ‘talen’ vermelden. Ze deden het altijd al in Friesland. Maar dat heeft dan ook een aparte taal. En dan mogen we nog blij zijn dat ze voor de niet-Friezen de naam er in het Nederlands bij zetten, zodat wij ook nog weten waar we eigenlijk zijn. Later is het verschijnsel opgedoken in Limburg en nu hier ook ineens. Elke vierkante meter een eigen taal, bij wijze van spreken. Illustratief voor de sterke binding van de bewoners met hun eigen plaats. Jammer dat we het tochtje halverwege moesten afbreken omdat het te donker werd. In de zomer maar eens terugkomen, maar dan op de fiets. Deze donkere-dagen-indruk staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720295461384

Koudijs-complex

17 december 2021

Vrijdagochtend moest ik even met de auto heen en weer voor een dingetje naar Eindhoven. Waarom dan van de nood geen deugd maken om er op de terugweg een foto-safari van te maken? De koe bij de horens gevat, René was zo aardig om met de trein naar Den Bosch te komen en het plan was verder om via secundaire wegen terug naar Amsterdam te rijden. Weer eens even wat anders dan Amsterdam en omgeving. Maar het liep een beetje anders. Want al op de eerste kilometer in Den Bosch stuitten we op het vroegere fabriekscomplex van de firma Koudijs aan de Dieze en zijn daar een hele tijd blijven hangen. Van oudsher een meelfabriek, later een veevoederfabriek. In 2014 is het gesloten en het complex heeft eerst een aantal jaren staan wegroesten.

Maar onlangs is besloten om het complex ‘terug te geven aan de stad’ en het een middelpunt te laten zijn voor tal van kleinschalige commerciële en culturele activiteiten. Eigenlijk zijn dat soort complexen in die fase nog het mooist, vind ik. Nog niet helemaal aangeharkt, zoals het over tien of twintig jaar ongetwijfeld zal zijn. En ook niet helemaal aan het lot overgelaten, zoals het er in 2014 moet hebben uitgezien. Maar nu nog een aarzelend begin van kleinschalige activiteiten. De mensen die we daar troffen konden in elk geval heel enthousiast vertellen wat ze er van plan zijn en hoe het er in de toekomst moet gaan uitzien. Alle reden om over vijf jaar nog maar eens te komen kijken. Als het nog niet helemáál is aangeharkt en het grote geld nog geen bezit heeft genomen van het complex. De stand van vandaag staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72177720295416503

Canon SX70HS

8 december 2021

In oktober heb ik een ‘compactje’ gekocht. Dat is het koosnaampje dat ik mijn nieuwe Canon SX70HS gegeven heb. Gekocht dankzij het ongelukje met mijn ‘echte Canon’, die zes weken in reparatie zou zijn en ik niet die hele tijd ‘camera-loos’ door het leven wilde gaan. Dat compactje kan natuurlijk niet wat mijn echte Canon kan. Zo heeft het minder geavanceerde sluitertijden, diafragma-openingen en ISO-waarden. Verder een kleinere sensor, waardoor het dus bij wat minder licht buiten meteen wat korrelige foto’s geeft. Het is dus eigenlijk een mooi-weer camera. Daarentegen heeft het wel een extreem goed optisch zoom-bereik, beter dan ik met mijn echte Canon en 18-400 lens kan bereiken. Het wandelingetje langs het Oosterdok van vorige week woensdag is dan ook aangegrepen om daar eens wat mee te experimenteren.

Op een aantal momenten zijn (bij zonnig weer) op hetzelfde moment en op dezelfde plaats drie foto’s gemaakt met wisselend zoom-bereik. Ik vond het resultaat min of meer zoals verwacht. Je kunt inderdaad heel ver kijken en dan nog veel details onderscheiden. Wel moet je oppassen wanneer je uit de hand fotografeert, want er kan bewegingsonscherpte ontstaan. Je moet dan wat steun zoeken bij een lantarenpaal of een hekje. Of nog beter een statief(je). Bij goed licht vond ik de korreligheid meevallen, maar aan het eind van die dag in december, als het tegen vieren al schemerig gaat worden, kan je dat compactje beter thuis laten. Het resultaat is samengevat in zeven series van drie. Daarvan zes series bij het Oosterdok en omgeving plus nog eentje van Gran Canaria vorige maand. Kijk maar wat je er zelf van vindt:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720236759766

Oosterdok

8 december 2021

Een rondje Oosterdok: een ideaal wandelingetje vanuit huis als je een half uurtje over hebt. Vergeleken met pakweg twintig jaar geleden is het aanzicht er enorm veranderd. Aan de noordoever is er nu de bibliotheek, het conservatorium en het hoofdkantoor van Booking.com. Plus nog 42 nieuwe hoofdprijs-appartementen, met mooi uitzicht over de Prins Hendrikkade en als je hoog genoeg woont over de hele binnenstad. “Is dit jouw nieuwe uitzicht?”, vragen de ronkende borden aan de oever. Een teken dat het met de verkoop ervan nog niet zo storm loopt. Ik moet trouwens nog steeds wennen aan dat getutoyeer, vooral richting degenen die de niet geringe vierkantemeter-prijs neertellen voor die optrekjes.

Aan de oostkant is er het NEMO met het Scheepvaartmuseum en aan de westkant het Centraal Station. Het Chinese bootrestaurant ligt daar al sinds mensenheugenis als een baken in zee tussen al dat nieuws. Ok, er staan nog wat bouwketen en een verdwaalde bouwkraan, maar in grote lijnen is het nu wel zo’n beetje af. Een A-locatie is het dus geworden, zeker als je bekijkt hoe het er twintig jaar geleden uitzag. En dat alles in bijna één oogopslag. Ideaal voor een kort wandelingetje, want er is dus veel te zien. Een iets langer wandelingetje als je dat alles nog even in je wilt opnemen. En voor de toekomst wilt vastleggen hoe het er in het dok en omgeving aan het eind van 2021 ook al weer uitzag. Deze stand van zaken staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720243562882

Amsterdam

19 november 2021

De honderden jaren oude kademuren van de grachten schijnen in zeer slechte staat te verkeren. Vorig jaar is er al een stuk kade aan de Grimburgwal in de gracht verdwenen. Paniek alom, snel kijken hoe de andere kades er voor staan en nu worden her en der in de stad ook andere kades gestut. Dat zijn voorlopige voorzieningen, om verdere rampen te voorkomen, in afwachting van de definitieve reparatie. Maar dan zijn we een hele tijd en vooral ook heel veel geld verder. Ondertussen ontwikkelen zich op en in die tijdelijke voorzieningen spontane tuintjes. Nu in het late najaar nog tamelijk armetierig, maar net zoals afgelopen zomer zal het in de komende zomer weer voor nieuw bloeiend groen in de stad zorgen. En wie weet voor hoe lang? Want zoals het met veel tijdelijke voorzieningen gaat: zouden die misschien achteraf toch niet tamelijk permanent worden?

Nee, dan de nieuwe 3D-geprinte brug over de Oudezijds Achterburgwal. Bepaald niet eeuwenoud, maar brand new. Een fraai kunstwerkje gefabriceerd met een techniek waar ik eigenlijk nog niet veel van snap. Maar toevallig is het wel de eerste 3D-geprinte stalen brug in de wereld. Bovendien niet zomaar een brug, maar eentje die vol met sensoren zit die continue allerlei gegevens over de belasting leveren en – niet in de laatste plaats – over de staat van onderhoud. Zodat rampen zoals bij de kades op tijd kunnen worden voorkomen. Voor de kades, de 3D-brug en alles wat er nog meer te zien was, zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720220028169

Waal

17 november 2021

Een boodschap doen in Zaltbommel. Mooie aanleiding om er op deze mooie herfstdag maar eens een dagje uit van te maken. Als de herfstkleuren op zijn hoogtepunt zijn. Na de plichtplegingen in Zaltbommel ging het naar het westen langs de Waal. Je moet met de auto wel wat moeite doen om dichtbij de rivier over de dijk te rijden. Want alle wegwijzers zijn erop gericht om je over de zuidelijker gelegen N-weg te leiden, waar eigenlijk niks fotogenieks te zien is. En als er al iets fotogenieks zou zijn, kan je er meestal niet stoppen. Over de dijk dus, en dat lukte aardig. Fraai licht, een dampige lucht waar de zon zacht gefilterd doorheen kwam en dat leverde fraaie vergezichten op over de rivier. Grote schepen over de hoofdverkeersdader van en naar Duitsland. Hier wordt nog maar eens een keer bevestigd dat Rotterdam na Hamburg de grootste Duitse haven is. Behalve de vergezichten over de rivier waren de herfstkleuren nu inderdaad wel zo’n beetje op zijn mooist: bomen met prachtige dieprode bladeren, door het tot nu toe nog ontbreken van herfststormen nog vol in het blad. Hoewel het einddoel van de dag Dordrecht was, hebben we dat doel niet gehaald, maar zijn blijven hangen in Woudrichem. Ook mooi. De fotoserie van die fraaie herfstdag staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720272380570

Weerribben

29 oktober 2021

De Weerribben: een natuurgebied in de Kop van Overijssel. Het grootste aaneengesloten laagveenmoeras in Noordwest Europa. Inmiddels een heus officieel Nationaal Park. Op een van de laatste mooie en nog niet zo heel koude dagen van het jaar moest er maar eens een uitstapje naartoe worden gemaakt. René was er nog nooit geweest, hoewel dat al jaren op zijn lijstje stond van ‘ooit nog eens te bezoeken’. Ikzelf trouwens ook nog maar één keer, hoewel ik nota bene een niet onbelangrijk deel van mijn leven in diezelfde provincie heb doorgebracht. Maar ik had niet de indruk dat de Twentenaren daar veel kwamen, want het ‘roomse’ Twente en de ‘bijbelse’ Kop van Overijssel hadden niet zoveel met elkaar.

Hoe dan ook, eerst een bezoekje met koffie en gebak aan Ruud, een collega van Marcel, in Kalenberg. Iedereen in dat dorp woont daar aan het water en in de zomer komen daar zo’n 400 boten per dag voorbij. Maar nog niet ontdekt door Chinezen, dus het is nog geen Giethoorn, dat er trouwens niet ver vandaan ligt. Behalve varen kan je er ook wandelen. Over het ‘Laarzenpad’ bijvoorbeeld. Goed gekozen naam, want met gewone gympen moet je er niet komen. Het is er modderig en moerassig en je loopt er over smalle paden tussen het riet. En af en toe met een pontje aan een kabel jezelf naar de overkant trekken. Niet extreem fotogeniek, maar wel af en toe wat watervogels en opeens twee herten. Maar met de auto nog even wat verder het gebied verkend en beland in dorpjes met exotische namen, zoals ‘Nederland’ en ‘Muggenbeet’. Die laatste naam is in dat moerasgebied ook goed gekozen, lijkt me zo. Een foto-impressie van de dag staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720101877219

Zuiderkerk

28 oktober 2021

Donderdag eindelijk eens de toren van de Zuiderkerk beklommen. Geen spectaculaire hoogte, maar hoog genoeg om de directe woonomgeving eens in een heel ander perspectief te bekijken. Helaas moest dat bekijken onderdeel zijn van een rondleiding in een Spaans toeristengroepje. Heel wat tijd ging dus verloren aan een uiteenzetting in het Engels over – hoe interessant ook – de geschiedenis van de kerk in ‘nota bene’ de tachtigjarige oorlog. Óns ging het natuurlijk over het fotomomentje boven, waarvoor zegge en schrijve vijf minuten was uitgetrokken, hoewel we er nog wel een paar minuten bij konden smokkelen. Maar de eerste paar minuten van dat fotomomentje gingen al op aan een oriëntatie.

Hoe anders is de kijk op de stad van bovenaf..! Zelfs markante punten, waar je bijna dagelijks langs loopt, konden we niet meteen vinden. En dan is het verrassend hoe die markante punten zich onderling ruimtelijk blijken te verhouden. Het kromlijnige stratenpatroon in de buurt blijkt dan een heel ander idee van de geografische werkelijkheid in je hoofd te hebben gezet. Tenminste als je nog nooit op de Zuiderkerktoren hebt gestaan. Hoewel je natuurlijk ook gewoon een kaart kunt pakken en je dan de werkelijkheid óók kunt zien. Maar vanaf de toren is het perspectief toch weer anders dan vanaf een kaart. Zelfs het achteraf bekijken van de foto’s leverde nog heel wat puzzelwerk op, want er stonden ineens dingen op, die we nog nooit hadden gezien. Toch dan maar eens later in de buurt rondlopen en kijken of we die dingen nog eens terug kunnen vinden. Leerzame minuten dus en het verrassende ruimtelijke puzzeltje is te vinden op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720147081535

Amsterdam

15 oktober 2021

Het ongelukje met mijn Tamron-lens vorige week heeft uiteindelijk geleid tot de aanschaf van een nieuwe zg. ‘compact-camera’, een Canon SX70 HS om precies te zijn. De eventuele reparatie van de Tamron-lens zal (als hij al kán worden gerepareerd) minimaal twee maanden duren en zonder camera voel je je toch wel een beetje ‘een soort van’ gehandicapt. Zou ik dan écht niet zonder camera kunnen, iets wat het grootste deel van de mensheid met het grootste gemak kan? En moet ik dan metéén naar de winkel om een nieuwe te kopen? Maar mijn geweten werd gesust met de gedachte dat een compactje eigenlijk tóch al op het lijstje stond om ooit eens aan te schaffen. Alleen was het er nog niet van gekomen. Dan meteen nu maar doorpakken.

De foto-kwaliteit van een compactje is wel altijd wat minder dan die van een ‘echte’ camera, maar daar staat tegenover het gebruiksgemak voor wat betreft afmetingen en gewicht. Wat dan wel dat mindere was in vergelijking met mijn echte camera (een Canon 90D) ging ik meteen uitproberen. En wel onderweg van en naar de fotowinkel die ik na de aanschaf nog twee keer heb bezocht. De winkel ligt bij het station Zuid, en zodoende kon ik ook de Zuid-as nog eens onder handen nemen. Want dat zou tijd worden omdat de skyline daar wekelijks verandert en de kleurige architectuur daar een mooi foto-onderwerp zou zijn.

Het compactje presteert duidelijk minder bij moeilijk licht en is dus geen vervanging van de 90D. Het heeft immers minder geavanceerde sluitertijden, diafragma-openingen en ISO-waarden. Maar zolang het een beetje goed weer is, is dat helemaal niet erg, want dan gebruik je die geavanceerde waarden toch niet. Het pluspunt is dat het niet alleen lekker in je hand voelt, maar vooral ook het extreem goede zoom-bereik, juist weer veel meer dan dat van de Tamron-lens. Wel oppassen dan met eventuele bewegingsonscherpte. Behalve dat ik in het begin eraan moest wennen dat sommige knopjes net weer ergens anders zaten is de kennismaking met het compactje me goed bevallen. Kijk zelf maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720050455221