Buiksloterham, de jongste nieuwe wijk in Amsterdam. Als je de gemiddelde Amsterdammer zou vragen wat dat is en waar dat ligt, zou het grootste deel het niet weten. Ik wist het ook niet, want je komt er nooit langs als je waar dan ook heen moet. De wijk ligt in Noord, tussen het EYE en de NDSM. Jazeker, je kon in de afgelopen jaren aan de overkant wel wat gerommel en bouwactiviteiten zien, maar ik heb er nooit acht op geslagen. Maar inééns was de wijk er. Want een tijdje geleden kwamen we er bij toeval terecht. Maar toen waren we op ‘doorreis’ en hadden geen tijd om het daar eens goed te bekijken. Met het voornemen om er ooit nog eens terug te komen. Van veel voornemens komt het nooit, maar van dit voornemen wel, omdat het idee de hele tijd in mijn onderbewustzijn bleef hangen. En als je dan toch eenmaal bezig bent kun je meteen ook nog maar eens de nog niet-ontdekte plekken in de rest van de stad onder handen nemen, die ook op de lijst van voornemens stonden.
Want het blijkt dat er zelfs in de binnenstad en al helemaal in Oud-West nog buurten zijn, die niet alleen de moeite waard van een bezoek zijn, maar waar ik zelfs nog nooit was geweest. En ook al zóu ik er ooit geweest zijn, je ziet op die plekken altijd weer nieuwe dingen, omdat de stad altijd verandert en misschien ook wel omdat je de vorige keer toch niet goed hebt gekeken. En zo kon het zijn dat we op een mooie vrijdagmiddag een nogal ruim uitgevallen wandeling hebben gemaakt door de binnenstad, Oud-West op weg naar dat Buiksloterham. De wijk is mooi gelegen met een prachtig uitzicht over het water, is fraai aangelegd, heeft veel en mooi groen en er zijn hoogwaardige en kleurige materialen gebruikt. En er is duidelijk gemikt op het ‘hogere segment’.
De wijk grenst dicht tegen de ‘van der Pek-buurt’, een van de oudere karakteristieke volkswijken in Amsterdam-Noord. Karateristiek met zijn consequent doorgevoerde kleurstelling van oranje daken, bakstenen gevels en gele kozijnen. Heel benieuwd hoe in de komende tien tot twintig jaar deze nu nog heel verschillende en direct aan elkaar grenzende wijken met elkaar gaan samensmelten dan wel nog steeds twee verschillende planeten blijven. Wij sluiten de dag af met alvast een kleine bijdrage aan de samensmelting met een etentje op het terras van Ristorante Pecorino midden op het van der Pekplein direct aan de rand van Buiksloterham. Aanrader trouwens…! De foto’s van het nog niet ontdekte Amsterdam staan op:
Gedurende de volle twee weken van de World Pride was er ook nog de ‘Pride Art Route’, waarop op meer dan 50 galerie-locaties verschillende homo-kunstenaars hun werk konden laten zien. Dit kreeg alleen niet de aandacht die het eigenlijk verdiende omdat de meeste aandacht en ook publiciteit ging naar de grote bijeenkomsten zoals de Canal Parade, de twee Pride Walks en andere evenementen, zoals de feesten op de Dam en het Museumplein. Ook bij ons drong dit pas laat door en op de laatste vrijdag hebben we uiteindelijk (helaas maar een handjevol) locaties kunnen bezoeken. En daar hadden we bij nader inzien toch wel wat spijt van. Het Stadhuis had er nota bene de hele benedenverdieping voor ingeruimd. Indrukwekkend was daar nog wel de metershoge jurk in de Boekmanzaal, gemaakt van vlaggen uit de zg. ‘foute landen’, waar je beter maar geen homo kunt zijn.
En op andere locaties had je, juist door de matige belangstelling op die vrijdag, volop gelegenheid contact te hebben met de kunstenaars, die alle tijd namen om uit te leggen hoe ze tot hun werken waren gekomen. Bij die gelegenheid ook de Mozes en Aäronkerk nog eens bezocht, de kerk die ik – in al die ruim dertig jaar dat ik er nota bene op loopafstand woon – volgens mijn nog maar één keer eerder heb bezocht. Tussendoor, van galerie naar galerie, wat door de stad gecirkeld en als je daar toch eenmaal bent en je ogen de kost geeft zijn er altijd nog wel wat plaatjes te maken. De fotoserie die het resultaat van de dag was, is dan ook een allegaartje geworden van de geziene kunstwerken en de beelden van de stad op deze mooie zomerdag. Zie:
Ik had me eigenlijk voorgenomen om het hele Pride-gebeuren dit jaar maar eens voorbij te laten gaan. Ondanks dat het dit jaar een zg. ‘World Pride’ was, wat onder meer zou betekenen dat het feest niet één, maar twee weken zou duren en dat er méér bezoekers zouden worden verwacht. “Nóg meer…?”, zou je denken, want het wás er altijd al zo druk..! Maar het kan altijd weer drukker. Desondanks hadden de Pride Walk op de voorafgaande zaterdag en de Senior Pride op de voorafgaande donderdag ons toch weer in de stemming gebracht. Dus koelboxen gevuld, en samen met buren en vrienden stoeltjes klaargezet op de Latjesbrug, vanwaar je een eersterangs uitzicht zou hebben op de voorbijkomende parade. En ik moet zeggen, deze Canal Parade vond ik eigenlijk wel de mooiste en vooral ook indrukwekkendste van al de parades die ik in de afgelopen dertig jaar voorbij heb zien trekken. De mooiste omdat er veel aandacht was besteed aan de kostuums en de kleuren daarvan. En omdat er veel aandacht is besteed aan de combinatie van muziek en choreografie.
Bovendien de indrukwekkendste omdat het blijkbaar toch nodig is dat het LHBTI-segment zich laat zien. Niet alleen door het gebeuren in Berlijn, maar vooral ook door de mate van acceptatie hier in Nederland. Zo vindt de meerderheid (!!!) van de 13 tot 16-jarigen in ons land het niet normaal dat mensen van hetzelfde geslacht van elkaar kunnen houden en daar ook naar handelen. En dan zullen we maar even vergeten dat Marcel op vrijdagavond samen met een van onze buitenlandse gasten voor kxxxxx-homo werd uitgescholden. Indrukwekkend was dan ook dat onze bestuurders Femke Halsema en Rob Jetten op een boot acte de présance gaven en zich duidelijk in ondersteunende zin hebben uitgesproken. En bij de mooiste en indrukwekkende Canal Parade hoort natuurlijk een uitgebreide fotoserie. Wel iets meer foto’s dan gebruikelijk, maar voor iets moois en indrukwekkends mag het ook wel een onsje meer zijn. Kijk maar op:
Dagboek van een camera 