Wallendorf – Andernach

30 augustus 2018

Dinsdag ging het verder en was het ineens weer een lekkere fietsdag met bovendien prachtig weer. Eerst langs de rivier de Sure, via Echternach en Wasserbillig, waar de Sure in de Moezel uitmondt. Even verderop komt de Saar er ook nog bij. Koffiestop in het Romeinse Trier, bij de Porta Nigra. Het is ook de geboorteplaats van Karl Marx, die hier een heus standbeeld heeft, niet op de minste plaats van de stad. Uiteindelijk dinsdag aangekomen in Riol, aan de Moezel, iets ten oosten van Trier. Voor die dag hadden we 70 km uitgerekend, maar toch weer 84 gereden. Maar voldaan…! Vanaf Trier ging het woensdag verder op weer een heerlijke fietsdag. Lekker zonnig en fris, maar er was wel regen voorspeld voor de tweede helft van de middag, dus zaten we al om 9 uur op de fiets. Vanaf nu tot Koblenz helemaal langs de meanderende Moezel, dus vrijwel geen klimwerk meer. Stroomafwaarts zelfs. Hemelsbreed een afstand van niks, maar volgens het boekje zou het die dag toch 85 km worden. Eerste stop was Bernkastel-Kues, erg toeristisch en vooral in trek bij Nederlandse 70-plussers, dus dit wordt mijn voorland. Toeristengroepen met vlaggetjes lopen dwars over ons terras, waar we proberen te genieten van een vroege lunch. Nog even overheerlijk ijs gegeten in Traben-Trarbach, nog zo’n toeristenfuik, maar we hadden een beetje haast vanwege de dreigende regen. Uiteindelijk alleen het laatste half uur in de regen gefietst. Aangeland in Briedel, halverwege Trier en Koblenz. Overnacht bij een wijnboer, die een uiteenzetting geeft van de druivenoogst. Normaal wordt er vanaf de laatste week van september geplukt, maar dit jaar gaat hij door de warme zomer al in eind augustus, dus een volle maand eerder beginnen. Donderdag verder en de hele dag langs de Moezel gefietst. Ontelbaar veel campings en half Nederland zit hier. Cochem is ook zo’n verzamelpunt van 70+ en alles zit hier ‘Kaffee mit Kuchen’ te verorberen. Of anders wel witte Moezelwijn, zelfs in de ochtend. Koblenz zou in de aanvankelijke planning het einddoel van deze fietstrip zijn. Vandaar zou per trein terug naar Nederland worden gereisd. Donderdagmiddag is echter Koblenz al bereikt en op het Deutsches Eck, waar de Moezel in de Rijn uitmondt, even kort stilgestaan bij het bereikte doel. Bij Koblenz toch maar gesloten besloten even langs de Rijn verder naar het noorden te fietsen en aangeland in Andernach. Am Rhein dus nu…. De foto’s staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157704295795524

Maastricht – Wallendorf

27 augustus 2018

Een weekje fietsen met Chrit door de Ardennen en de Eifel. Eerst op zaterdag met de trein naar Maastricht en in de middag – wat je zou kunnen noemen – de ‘proloog’ naar Vaals. Het weer is omgeslagen. Na de hitte van de afgelopen weken is het ineens fris, om niet te zeggen koud, en dat is dan wel weer even wennen. Maar we stappen in Maastricht na een kop koffie natuurlijk toch op de fiets. De mooiste route naar Vaals gaat via de Belgische Voerstreek, dus met de beklimming van de Vaalserberg vanaf de zuidelijke Belgische kant. Rustige, mooie en redelijk steile weg naar boven, en dan ineens na een bocht naar links is er een parkeerterrein met bussen met dito toeristische selfie-kermis van het drielandenpunt. Met dreigende donkere lucht in de verte. Dus snel naar het geboekte hotel in Vaals en gelukkig was het net op tijd voor de plensbui losbrak. Vaals is eigenlijk een buitenwijk van Aken. Dus konden we op de volgende vroege zondagochtend even die stad bekijken. De Dom met zijn mozaïeken is prachtig, maar om je daar dan in fiets-outfit tussen het kerkvolk te begeven vonden we toch wel een beetje ‘te’. Vanaf daar ging het over de Venn-Bahn. Een fietspad door en langs de bedding van een vroegere spoorbaan. Met dank aan Liesbeth, die ons op het idee ervan heeft gebracht. Dat betekende dus ook bijna 100 km fietsen zonder autoverkeer! Met langs de kant oude spoor-relikwieën, overgeleverd aan de tand des tijds. De route op die zondag ging langs Aken, Monschau en Malmedy en uiteindelijk naar Ligneuville in het hotel Dumoulin. Een gezellig ouderwets sfeervol hotel in een bocht langs de weg en bovendien met een toepasselijk naam na 100 km fietsen. Maandag werd het een stuk lastiger. Het begon al met slecht weer, vooral in de ochtend. Geen plensbuien, maar van die vettige motregen, waarvan ook alles minstens zo nat wordt. De Venn-Bahn, die ik gisteren nog de hemel in prees, diskwalificeerde zich vandaag in alle opzichten. Slecht wegdek, vaak onverhard, veel gruis, stenen en mest. Ook slecht aangegeven, waardoor we veel onnodig hebben omgereden. En dus ook veel en onnodig klimwerk. De hele route was trouwens bergop-bergaf. Hier werd me weer eens duidelijk dat fietsen niet alleen een fysieke inspanning is, maar zeker ook een mentale. Al met al flink afgezien. En weinig kunnen fotograferen. Vooraf berekend, door twee economen nota bene, dat we die dag 85 km zouden moeten rijden, maar het werden er 112. Via St.Vith, Trois-Vierges, Clerveaux en Vianden tamelijk vermoeid in Wallendorf beland op de Luxemburg-Duitse grens. De foto-impressie van deze dagen staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157704295862164

Friesland

18 augustus 2018

Het leuke van bezoek uit het buitenland is niet alleen de gezelligheid die het met zich meebrengt, maar ook dat je wat sneller een uitstapje gaat verzinnen. En je dus zelf ook nog eens ergens komt. In Leeuwarden bijvoorbeeld, dit jaar de culturele hoofdstad van Europa. Overal op straat is dat al te merken aan allerlei kleurrijke creaties, op elke hoek bijna. Ook ‘street-art’ heeft hier een hoge vlucht genomen. Dat is inmiddels het stadium van illegaal geklieder wel ontgroeid en het label ‘street-art’ klinkt natuurlijk ook een stuk vriendelijker. Maar het bijzondere van afgelopen weekend was wel dat er ook twee reuzen door de stad liepen, op de been gehouden door grote hoogwerkers en met mankracht voortbewogen. En die honderdduizenden bezoekers op de been brachten, waaronder wij dus ook. Gelukkig waren we er vroeg voor opgestaan, zodat we de grootste drukte nog voor waren. En in de middag een tochtje konden maken langs de Friese westkust. Altijd leuk, ook voor mensen uit het buitenland, die de grachtengordel inmiddels wel kennen en daarmee een andere kijk op Nederland krijgen. Hindeloopen is wel het mooiste van de stadjes daar, vind ik. Maar ook daar kwamen we in een evenement terecht, waar de Friezen helemaal gek van zijn: het ‘skûtsjesilen’. Het zijn grote schuiten met zo’n vijftien man erop, die moeten proberen allerlei moeilijke bochten te maken in de straffe wind op de kust en ook soms behoorlijk schuin komen te liggen. Heel spectaculair, en dat vond mijn camera ook. Kijk maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157674556899407

Parijs (2)

12 augustus 2018

Halverwege de week koelde het af naar zo’n 26 graden, toch een stuk aangenamer in het vooruitzicht van de halve marathon op zaterdag. In afwachting en ter voorbereiding daarvan tussendoor toch weer veel geslenterd met onder andere een bezoek aan Gare en Tour Montparnasse. Ik kom graag op treinstations en in gedachten maak ik dan de reizen naar de bestemmingen die op de grote borden met de Grandes Lignes staan aangeven, in dit geval richting Bretagne en Bordeaux. De Tour Montparnasse heb ik vaak zien staan. Het is een van de hoogste gebouwen van Parijs, dus je kan hem eigenlijk niet missen. Maar nog nooit ben ik er bovenop geweest. Nu dus wel en ook daar opende zich weer een heel nieuwe blik over de stad. Verder was ik twee jaar geleden in de ‘Fondation Louis Vuiton’, een museum met moderne kunst. Nu zie je die musea wel vaker, maar dit was wel heel bijzonder door de architectuur met zijn prachtige glazen dak met mooie kleuren. Jammer van de bewolkte dag destijds, en ik stelde me toen voor hoe het zou zijn als de zon en zijn schaduwen die kleuren zouden projecteren. Me dus heilig voorgenomen nog eens terug te komen op een zonnige dag. Die zon was er nu wel, maar ze hadden – jammer genoeg – de kleuren van het dak weggehaald en vervangen door van die rare matglazen panelen. De ‘halve’ op zaterdag was wat mij betreft onvergetelijk. Hij liep door het Bois de Boulogne met start en finish op de Avenue Foch met de Arc de Triomphe als prachtig decor op de achtergrond. Je kunt dan ook minder voornaam aankomen. Ik heb niet onverdienstelijk gelopen, vond ikzelf tenminste. Maar er waren er heel veel die nog veel verdienstelijker hebben gelopen. De slotceremonie met veel regenboogvlag-vertoon was nota bene in het hart van de stad, op het plein voor het stadhuis en was een prachtige afsluiting van een indrukwekkende week. Die avond werd het nog laat op de terrassen, maar de volgende ochtend konden we in de Thalys naar Amsterdam weer wat uitrusten. De foto’s van de tweede helft van de week staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157674601795237

Parijs (1)

8 augustus 2018

Een weekje in Parijs met als hoofddoel de ‘Gay Games‘, een groots opgezet sportevenement, dat elke vier jaar wordt gehouden. Met 11 duizend deelnemers uit de hele wereld, met in hun kielzog nog minstens zoveel bezoekers. Marcel zou er een uitgebreid zwemprogramma afwerken. Ik ben al vaker met hem naar kleinere zwemtoernooien geweest, maar altijd als toeschouwer (en als fotograaf). Maar deze keer had ik me zelf ook ingeschreven voor twee loop-evenementen: een 10 kilometer op maandag en een halve marathon, vijf dagen later op zaterdag. Die week was er wel een hittegolf met dagen van 37 graden en in zo’n grote stad komt dat extra heftig aan. We hadden een heerlijk hotel hartje stad. Ondanks de hitte op zondag vanaf Concorde toch maar de hele Champs Élysées afgewandeld, die deels was veranderd in een voetgangerszone. Met tussenstops in het Pétit Palais en aan het eind nog de Arc de Triomphe beklommen. Ik ben daar al vaak geweest, maar nog nooit naar boven, dus dat gaf weer een heel nieuwe blik over de stad. De ‘tien’ was dus op maandag, nog op een van die hete dagen, maar gelukkig werd er al vroeg in de ochtend om half tien gelopen en bovendien in de schaduw van het Bois de Vincennes. Wel was er veel zand en stof van de 900 lopers op die harde bosgrond. Diezelfde middag was ik toeschouwer bij Marcel’s zwemwedstrijd van vijf kilometer in een meer, zo’n 30 kilometer buiten de stad. Op die locatie zullen ook de olympische roeiwedstrijden van 2024 worden gehouden. Verder op die dagen veel rondgehangen rond het knusse zwembad, waar Marcel vrijwel elke dag een programma had. De week stond ook in het teken van veel gezelligheid onder meer met de uitgebreide kennissenkring, die Marcel inmiddels heeft opgebouwd met al dat zwemmen. Ook nog tijd gevonden voor enige sightseeing, zoals in het Atelier des Lumières, met prachtige lichtprojecties van schilderijen van Gustav Klimt. De foto-impressie van de eerste helft van de week staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157676759392838