Amsterdam – Eindhoven

27 juli 2019

Het stond al jaren op de lijst van (goede ?) voornemens, maar het was er nog nooit van gekomen. Andere dingen waren kennelijk elke keer belangrijker. Maar afgelopen zaterdag kwam het ervan: fietsen van Amsterdam naar Eindhoven. Mede als voorbereiding voor het komende fietsevenement. Het zou ongeveer 140 kilometer zijn. Ik had die afstand op één dag al dertig jaar niet meer afgelegd, dus het zou toch wel een uitdaging zijn. Maar voor Marcel helemáál. Behalve in de stad fietst hij nooit en de rit naar Eindhoven zou voor hem ook nog op een gewone zware stadsfiets zonder al te veel versnellingen moeten. Maar het weer was goed. De ergste hitte is weg, er was weinig wind, maar wel kans op wat regen. Om zeven uur in de ochtend al weg en het is uiteindelijk allemaal erg meegevallen. De route was strak gepland. Geen omwegen via allerlei bezienswaardigheden, maar zoveel mogelijk in rechte lijn. Langs het Amsterdam-Rijnkanaal, Utrecht, via de bruggen van Vianen, Zaltbommel en Hedel naar Den Bosch en strak langs de A2 naar Eindhoven. We zijn met de verwachte regen goed weggekomen en Marcel dieselde lekker door. Blijkbaar is zwemmen en fietsen toch niet zo’n hele slechte combinatie. Fietsen en fotograferen combineert minder goed, maar er is toch nog een serietje gekomen dat een indruk van de dag geeft:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157709940437996

Zandvoort

25 juli 2019

Mensen zijn echte kuddedieren. Een betere illustratie ervan dan wat je ziet op een warme dag in Zandvoort is er niet te vinden. De hele Zandvoortse kuststrook beslaat ongeveer vijf kilometer, maar bijna iedereen zit bovenop elkaar op een smalle strook recht tegenover het station. Daar is op de boulevard al het amusement, voorzover je daarvan houdt trouwens. Reuzenrad, zandsculpturen, viskramen en frietkotten. Maar neem je de moeite om een stuk te lopen, dan heb je het strand voor je alleen, zonder al dat vertier. Zelfs in deze uitzonderlijke hittegolf, met 40+ temperaturen in het binnenland. Een absoluut Nederlands record, want nog nooit werd het in Nederland 40 graden. Op het heetste uur veel onder een parasol in de schaduw en verder slenteren langs de branding, met elke vijf minuten afkoelen in zee en verder maar zien wat zich voordoet. Ook zonder amusement is dat nog heel wat. De beste strandtent zit ook in de buurt. Geen deftig en snobistisch gedoe, maar pretentieloos en een tikkeltje rommelig. Het is onze vaste plek na een dagje strand en er wacht altijd een ijskoude beugelfles Grolsch en daarna lekker eten met uitzicht op een lage zon, die langzaam in de zee verdwijnt. De samenvatting van een heel heet weekje, met wat zich allemaal voordeed staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157709936589057

Rome (3)

14 juli 2019

In de fotografie, althans in de mijne, vervaagt de grens tussen mooi en lelijk. Dingen die in het algemeen lelijk worden gevonden, kunnen juist heel fotogeniek zijn en worden daarmee voor mij erg mooi. Zoals vervallen industrieterreinen. Onderweg naar Ostia waren we al een paar keer langs zoiets gekomen, maar geen gelegenheid gehad om daar uit te stappen. Maar ik kreeg gaandeweg steeds meer het idee dat ik daar toch maar eens een kijkje moest gaan nemen. Want nergens ter wereld kunnen industrieterreinen zo elegant wegkwijnen als in Italië. Zaterdagmiddag, na mijn monumentale loopje, terwijl Marcel zijn laatste medailles bij elkaar zwom had ik een paar uurtjes over om het eens te gaan bekijken. Voor de liefhebbers: bij het station Garbatella. Jammer genoeg was het terrein met een potdicht en ook nog ondoorzichtig hek helemaal afgesloten, maar vanaf een wat hogere brug kreeg ik toch een aardig beeld. En zo zie je hoe de natuur gebouwen, waar niet meer naar wordt omgekeken, geleidelijk toch weer overneemt. Maar dat zal hier vermoedelijk niet gebeuren omdat op de achtergrond de nieuwe appartementencomplexen alweer opdoemen. Zondag was er nog een laatste gelegenheid om nog eens door de stad te slenteren. Door Trastevere bijvoorbeeld. De naam zegt het al: aan de overkant van de Tiber, aan de westelijke oever. De meeste toeristen blijven aan de oostkant want daar zijn de belangrijkste monumenten. Een waar veel mensen zijn, daar komen nog meer mensen, zo werkt het blijkbaar in het massatoerisme. De Trevi-fonteinen zijn wat dat betreft een illustratief voorbeeld. Het lijkt daar wel een voetbalstadion en in de straten eromheen kun je alleen maar schuifelen in de mensenmassa. Tegelijkertijd realiseer ik me dat je wel allerlei bezwaren kunt hebben tegen massatoerisme, maar zelf lopen we hier natuurlijk ook rond. In Trastevere niets van dat alles. We waren er woensdag ook al even, maar toen werden we verjaagd door een plotselinge plensbui. Trastevere beantwoordt aan het beeld dat ik heb van Italië, zoals het ooit was. Authentiek met steegjes, pleintjes en trattoria’s, waar scooters en cinquecento’s rondrijden en je voor een habbekrats kunt eten. En nu slenteren we op de lome zondagmiddag er nog wat rond en sluiten de prachtige week af met een ongebruikelijk copieuze lunch. Maar dat mocht wel, vonden we. Foto’s zijn er natuurlijk ook gemaakt. Die staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157709696491227

Rome (2)

13 juli 2019

De Eurogames in Rome: het is een homovriendelijk sporttoernooi, maar in Rome wordt het toch een beetje weggestopt. In de stad blijkt niemand ervan te weten. Het zwemtoernooi, waar Marcel aan deelnam, is verbannen naar Ostia, de meest treurige plek van Italië, hoewel de accommodatie daar er nog wel gunstig bij afstak. Het loopevenement was weliswaar in het centrum van Rome, maar was zonder enig uiterlijk regenboog-vlagvertoon, dan wel andere uiterlijkheden waaruit zou moeten blijken dat het om een homovriendelijk evenement zou gaan. Dat was bepaald anders vorig jaar tijdens de gay-games in Parijs, toen de hele stad vol regenboogvlaggen hing. En in Amsterdam praten ze nu nóg na over de geweldige gay-games van 1998. Italië is dus nog niet echt uit de kast en dat bevestigt dat het wat dat betreft toch nog een conservatief land is. Dat gezegd zijnde werd het een heel gezellig zwemtoernooi. Want de gezelligheid staat toch altijd voorop. Ook de verwachte chaos bleef uit en ondanks de rommelige (misschien wel typisch Italiaanse) organisatie kwam alles op zijn pootjes terecht. Nederland was met tientallen deelnemers goed vertegenwoordigd, met de clubs uit Den Haag, Utrecht, Groningen en Amsterdam. Italië had zegge en schrijve drie zwemmers afgevaardigd. Zaterdag was het loopevenement van tien kilometer, waar ik aan deel mocht nemen: de Roma Rights Run. Al om 8 uur in de ochtend, zodat we de hitte voor bleven. En waar kan je zo’n loop beter beginnen en eindigen dan op het Circus Maximus, de moeder van alle renbanen. En het werd een monumentale loop, het was zelfs ‘kicken’ om langs de belangrijkste monumenten van de stad te lopen: Colosseum, Vittorio Emanuelle, Forum Romanum en Circo Massimo. Ooit heb ik op school geleerd dat Rome op zeven heuvelen is gebouwd. Die wetenschap was wat weggezakt, maar zaterdag werd ik er weer eens pijnlijk aan herinnerd. Verder bestond het wegdek voor een deel uit kasseien, ook niet echt ideaal. Maar ondanks de heuvels, het wegdek en de warmte was ik tevreden, niet alleen over mijn tijd, maar nog wel het meest over het decor van de loop, die me dus nog lang zal heugen. Zoals gebruikelijk zijn alle foto’s door mijzelf gemaakt, behalve zes stuks tijdens de loop, die door de organisatie, met gevoel voor achtergrond, zijn verzorgd, waarvoor dank. Het geheel staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157709644601136

Rome (1)

10 juli 2019

Het eigenlijk doel van de reis was deelname aan de Eurogames in Rome, met een driedaags zwemtoernooi voor Marcel van donderdag tot en met zaterdag en de zg. ‘RomaRightsRun’ van 10 kilometer voor mij op zaterdag. En natuurlijk, als je er dan toch bent, wat extra dagen ingepland om de stad nog maar eens te bekijken. We waren niet de enige, zo te zien. Net als in Amsterdam hebben ze hier ook toeristen, met de rolkoffertjes-parades, levende standbeelden, selfies en de groepen, vooral Aziaten, met hun vlaggetjes op kop. We zitten in een eenvoudige B&B bij Piazza Barberini, met een beetje behelpen met de ruimte. Maar wel heel sjiek aan de voet van de Via Vittorio Veneto, decor van menige Fellini-film, en waar je dus nu voor een godsvermogen je capuccinootje drinkt. Voorlopig doel op de eerste dag slenteren door de stad, met als einddoel het Stazione Termini, waar we eens willen kijken hoe het hier zit met de mogelijkheden van openbaar vervoer. We lopen er op ons dooie gemak met een grote omweg naar toe, kijkend wat zich onderweg voordoet. Wat opvalt is hoe de stad het gevecht aangaat met congestie en vervuiling. Er is nu een nieuwe derde metrolijn, de ‘Linea C’. Maar er is weer een bouwpunt bij het Colosseum, waar zo te zien weer een nieuwe metro moet komen. Tegelijkertijd proberen ze het autoverkeer terug te dringen en ik heb inderdaad de indruk dat er in het centrum minder auto’s zijn dan een jaar of tien geleden. Ze moeten nog wel wat doen aan het vele zwerfafval en met het warme weer, dat er nu weer is, maakt de stad een smoezelige indruk. Bij het Colosseum was er opwinding. Er stond een man op een hoge balustrade, die dingen schreeuwde naar toegestroomd publiek. Ik kon het niet verstaan, maar het leek me zo dat het ging over zijn visie op de gang van zaken in Italië. Maar erger, hij dreigde naar beneden te springen en voerde een kat-en-muis spel uit met politie en brandweer, die beneden al een groot luchtkussen hadden uitgelegd. Hoe het is afgelopen, zullen we niet weten, omdat het naar mijn gevoel té spannend werd en we geen getuige wilden zijn van dingen die zouden kunnen gebeuren. Italië is een prachtig land, maar er zijn ook afgrijselijk lelijke delen. Zoals Ostia bijvoorbeeld, het ‘Rome aan Zee’. Nota bene de plaats waar het zwemtoernooi gaat plaatsvinden en waar we vooraf even gaan kijken waar het zwembad ligt. Best een mooie kust, daar niet van, maar de stranden zijn ingepikt door uitbaters van hotels en strandtenten. Alleen hier en daar een piepklein strookje als openbaar strand, voor wie geen zin heeft in een van die uitbaters. Nee, dan heeft mijn loopevenement op zaterdag een veel voornamere locatie: een route in het centrum rond het Colosseum. Woensdagmiddag zijn alle inschrijfformaliteiten vervuld. De organisatie blijkt een chaos en Marcel is nu aan het proberen voor wat betreft het zwemmen enige administratieve orde in die chaos te brengen. We gaan zien hoe het vanaf donderdag loopt. De foto’s van de afgelopen twee dagen staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157709579982117

Culemborg – Rhenen

3 juli 2019

Woensdag met René gefietst van Culemborg naar Rhenen. Langzaam en kijken wat zich onderweg voordoet. En dat is meestal heel wat, vooral als het tochtje ook nog eens langs een rivier gaat. En dat was vandaag zo. Vaak kun je zelfs tien minuten ergens gaan staan of zitten en de foto-onderwerpen doen zich vanzelf voor. Kwestie van goed kijken. En zo kan je over 40 kilometer, ruwweg de afstand langs de Lek van Culemborg naar Rhenen, zomaar een hele dag doen. En zo gingen we woensdag, behangen met camera en lenzen op pad. Met de trein via Utrecht, waar het glanzende hoofdkantoor van de Rabobank er vanaf spoor 18 er meteen al heel fotogeniek bij ligt. En vanaf Culemborg laat het oude rivierenlandschap zich het beste fotograferen bij Hollandse wolkenluchten.

En die waren er woensdag ook. Het landschap roept vage associaties op met de 50’er jaren, nota bene aan de tijd dat ik zelf aan de Waal in een soortgelijk landschap opgroeide. De Lek wordt veel minder intensief bevaren dan de Waal, maar op de kruising tussen Lek en het Amsterdam-Rijnkanaal, een bezienswaardigheid op zich, kun je het scheepvaartverkeer goed van boven bekijken. Dan zie je dat het leven op die schuiten gewoon doorgaat en zich op identieke wijze voltrekt als op de wal. Al varend worden de ramen gelapt en is een mini-terrasje ingericht met kinderspeelplaatsje en zwembadje. Rhenen was het einddoel van de dag. Het stadje laat zich fraai bekijken tegen de groene achtergrond van de Utrechtse heuvelrug en de Grebbeberg. Terug in de sprinter naar Amsterdam worden de gemaakte foto’s bekeken en belandt een eerste selectie al in de prullenbak. Thuis achter de computer volgen er meer. De overblijvende en bewerkte selectie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157709474288621