De bedoeling was om naar de expositie van de nog geen maand geleden overleden Japanse kunstenares Yayoi Kusama te gaan. In het Stedelijk Museum, waar je altijd lekker op elk moment naar binnen kunt lopen, zonder vooraf een tijdsslot aan te vragen. Naïef natuurlijk, want hoe hadden we kunnen denken dat dit zou kunnen lukken bij zo’n gerenommeerde expositie, die in de pers al de nodige aandacht had gekregen? Maar niet getreurd, in het Stedelijk is meestal genoeg inspirerends te zien. Het werk van Kho Liang Ie bijvoorbeeld, interieur architect en industrieel vormgever. Hij is betrokken geweest bij de inrichting van het nieuwe stationsgebouw van Schiphol-Centrum, dat in 1967 werd geopend als opvolger van de oude luchthaven op Schiphol-Oost. Ik heb daarvan nog drie slechte foto’s vanaf een beeldscherm kunnen nemen. Bepaald niet mijn gewoonte, maar blijkbaar is er nog een restje beroepsdeformatie in me overgebleven, nadat ik me een groot deel van mijn werkzame leven tegen de ontwikkeling van Schiphol heb aan bemoeid.
En er waren meer jeugdherinneringen. Het begin van mijn werkzame leven in 1975 viel samen met het begin van het brede gebruik van de computer. Ik herinner me dat je zo’n enorm apparaat, dat een hele woonkamer in beslag nam, moest voeden met stapels ponskaarten, waarna dat apparaat er lange vellen papier uitspuwde. Hoe anders is het vijftig jaar later met de veel kleinere laptops en mobieltjes, met oneindig veel grotere capaciteit. Nog een herinnering was een collage van affiches uit de roerige 60’s. Al met al nog twee volle uren rondgelopen en veel kunnen bekijken, zoals onder meer het resultaat van de nijvere arbeid om zo’n 100.000 flessendopjes met de hand aaneen te rijgen en er een metalen wandtapijt van te maken. Dus ook zonder Yayoi Kusama was het een inspirerend middagje. En het tijdslot voor haar expositie is er alsnog gekomen. Op een andere dag, dat wel. Wordt dus vervolgd. De vandaag gemaakte foto’s staan op:
Dagboek van een camera 