Ik moest voor een akkefietje op maandagochtend in het OLVG (Onze Lieve Vrouwe Gasthuis), locatie West zijn. Een tamelijk onhandige locatie. Met de auto is het in de spits niet te doen, maar als je er wat tijd voor uittrekt, zou het met de metro met een flinke omweg moeten lukken. Maar, aangelokt door het mooie weer, besloot ik om de terugweg lopend te doen en het karakter van de verschillende stadsdelen langzaam in me op te nemen. De tocht begon dus in Nieuw-West. Ze hebben hun best gedaan om er een gevarieerde moderne woonwijk van te maken. Dat is misschien hier en daar gelukt, maar het ontbreekt dat stadsdeel toch aan een ‘ziel’ en de wijk staat ook niet bepaald bekend om er je favoriete woonstek te kiezen. Het lijkt wel of de drukke Ringweg een barrière vormt met de oudere stadsdelen. Want, die eenmaal overgestoken, kom je in Oud-West, een vooroorlogse wijk, wel met wat je een ‘ziel’ zou kunnen noemen.
Maar ook daar gaan veranderingen komen. Op het enorme terrein van de Centrale Markthal aan de Jan van Galenstraat gaat in de komende jaren een grote nieuwe woonwijk komen met semi-hoogbouw en het is altijd maar afwachten hoe zo’n wijk samensmelt met hetgeen er al honderd jaar staat. Verderop de Nassaukade, de grens tussen het langzaam ver-yuppende Oud-West en de Jordaan. Dat was de van oudsher bekendste Amsterdamse volkswijk, maar nu al langer het domein van yuppen. De Bloemgracht is daar bij uitstek de goudkust, waar je niet meer van die gewone witte huisnummerplaatjes ziet, die overal in Nederland gemeengoed zijn. Maar hier penselen ze de huisnummers en zelfs het adres in sierlijke letters op de voorgevel. Daarna de echte binnenstad met kleine steegjes, winkeltjes, terrasjes en scheef tegen elkaar leunende huizen.
De Dam wordt beschouwd als het echte centrum evenals de aanpalende Wallen en de Nieuwmarktbuurt. Daar kon ik tijdens een koffiepauze op het balkon bij René de Jodenbreestraat van enige hoogte bekijken met een fraai uitzicht op de Waag en de groepjes langs sjokkende toeristen. Dan verder door mijn eigen Plantagebuurt, waar ik al 32 jaar met plezier woon, richting de ‘Oostelijke Eilanden’. Voorheen een tamelijk schimmige buurt, eigenlijk een no-go area met rangeerterreinen en aanpalende loodsen, nu volgebouwd met gevarieerde bouw aan het water. De wandeltocht eindigde op het Cruquius-eiland. Ook ooit een industrieel complex, nu bijna volgebouwd met fraaie wooncomplexen in het wat hogere segment aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Met uitzicht naar de overkant, waar ze net begonnen zijn met de bouw van wéér een nieuwe wijk: de Sluisbuurt. Dat is dan voor een volgende keer. Nu genoeg overtuigd geraakt dat we in een heel gevarieerde en gemêleerde stad wonen. Tips voor de toeristen: “Amsterdam is meer dan alleen de grachtengordel”. Kijk maar op:
Dagboek van een camera 