Samos is erg bergachtig en heeft smalle en bochtige wegen. Daarom moet je de nodige tijd uittrekken om de vele kleine dorpjes, die verspreid over het eiland liggen, te bereiken. In die dorpjes lijkt de tijd dan ook te hebben stilgestaan en lijken ze dus nog niet ten prooi te zijn gevallen aan het massa-toerisme. Daarvan is bijvoorbeeld sprake op Mykonos en Santorini, eilanden die mikken op toeristen uit ‘het hogere segment’, en waar de dure modemerken de boventoon voeren, maar waar een gewone tube tandpasta veel moeilijker te krijgen is. Op Samos dus nog niets van dat alles, waardoor het bezoeken van die dorpjes dus nog een aangename aangelegenheid is.
Toch hangt de verandering ook op Samos in de lucht. In de tot dusver nog slaperige kustplaats Agios Konstatinos bijvoorbeeld, en waar je vorig jaar nog heerlijk en zonder poespas aan de zee kon lunchen, werd het bestek nu ineens aangereikt op deftige dienbladen, waren de zwoele Griekse muziektonen, die aan de zee extra heerlijk klinken, ineens vervangen door het hier toch wel wat uit de toon vallende gekras van Frank Sinatra en waren de prijzen in vergelijking met vorig jaar aanzienlijk opgeschroefd. Daarmee werd dus ook gemikt op ‘het hogere segment’ en daarmee een Mykonos-scenario. Gelukkig is dat op Samos nog steeds een uitzondering en zijn de meeste dorpjes, dankzij de bochtige en smalle wegen, nog toonbeelden van authenticiteit. En zolang er geen autobanen worden aangelegd zal dat ook wel zo blijven, hopen we dan maar. Een indruk van dat alles is te vinden op:
Dagboek van een camera 