Muiden

21 januari 2019

Maandag de laatste etappe van de wandel-driedaagse gelopen. Zo vroeg in het jaar al, maar het kwam door het voor januari uitzonderlijke goede weer, waardoor ik ineens heel vroeg uit de wandelwinterslaap ben gekomen. Deze laatste etappe was met René, met wie ik een stuk van de LAW-8, het Zuiderzeepad, heb gelopen. Dat Zuiderzeepad wordt in het begeleidende boekje ‘het gouden hart van Nederland’ genoemd. Het begon al met de aanloop op de Geldersekade, waar de grachtenpanden mooi in het water spiegelden. Nou zie je dat wel vaker, maar zo mooi als vandaag krijg je ze niet zo vaak. De route liep verder door en langs IJburg, de nieuwe wijk op het in 2001 opgespoten eiland. Eerst dóór IJburg, waar de bewoners zo te zien de vrije hand hebben gehad in de architectuur. De schoonheidscommissie kwam er dus nauwelijks aan te pas, maar sommige bouwsels zijn wel heel erg door de persoonlijke smaak tot stand gekomen. Heel kleurrijk allemaal, maar of de huizen ooit goed verkoopbaar zijn, moet nog maar blijken.

Verderop onderlangs IJburg, over de Diemerzeedijk, een onbewoonde strook tussen Diemen en IJburg. Het domein van fietsers en joggers. En zo te zien ook van konijnen. Vanaf de Diemerzeedijk kun je de goudkust van IJburg goed bekijken. Hier grote villa’s aan het water, in bijna alle gevallen met een boot(je) voor de deur. Al met al vind ik IJburg een mooie wijk geworden. Er wonen inmiddels 25.000 mensen op het eiland en het is de bedoeling dat het er nog een stuk meer worden. Je kunt alleen maar op het eiland komen met twee tweebaanswegen en een tram, dus dat lijkt me uiteindelijk vragen om files. Als die er in de spits nu al niet zijn. Aan de zuidoostkant houdt het plotseling op en kom je in een soort niemandsland aan de oever van het Amsterdam-Rijnkanaal. Zo te zien nog een rafelrandje, en als je even door de halfbevroren modder loopt heb je een fraai zicht op het kanaal en de toch wel erg grote schepen die er voorbijkomen. En op de grote elektriciteitscentrale van Muiden.

Dit stuk lijkt me niet tot het ‘gouden hart van Nederland’ te horen, maar ik vind het toch leuk en beschouw het toch maar als een soort erfgoed, dat langzaam uitsterft. Verderop heb je dan wel weer de goudkust van Muiden. Nu woont er nog niemand, maar zo te zien gaat dit een nieuwe wijk worden en de eerste woningen, eigenlijk meer villa’s, zijn bijna klaar. Hier heb je een wel héél fraai uitzicht over het IJsselmeer. Links in de verte de vage contouren van Durgerdam en Volendam. Iets dichterbij Pampus en voor de rest, zo ver je kunt kijken, alleen maar water, waardoor het net een echte zee lijkt. Alleen heeft de schoonheidscommissie even niet opgelet, toen er voor de deur van het Muiderslot ineens een jachthaven kwam. De camera heeft dit alles vastgelegd op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157678067062058

Ransdorp

20 januari 2019

Nog maar eens geprofiteerd van het mooie weer en zondag andermaal de hoge schoenen aangetrokken voor een wandeling, deze keer met Marcel. We hebben een boekje met routes in en rond Amsterdam, maar juist buiten de binnenstad. Zo leer je de eventuele nog niet ontdekte stukjes van de stad kennen. Bijkomend voordeel is dat je geen toeristengroepen met vlaggetjes tegenkomt. We gingen wel heel vroeg weg, net na zonsopkomst, nog voor negenen. Zes graden onder nul, maar wel een prachtige lucht. Eerst door de keurige nieuwbouw van het Oostelijk Havengebied en daarna via het Flevopark ‘op en onder’ de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Daar blijkt dat ‘op’ en ‘onder’ de brug twee heel verschillende werelden zijn. Op de brug, zoals bij alle bruggen, het verkeer, niks bijzonders dus. Maar onder die brug bestaat een andere wereld, waar ook andere regels gelden. Dit is het domein van skateboarders, graffiti spuiters en Joost mag weten van wat nog meer allemaal.

Verderop, aan de Zuider IJdijk wordt het nog anarchistischer en kom je in een nog onontgonnen havengebied, een soort niemandsland met allerlei vage kleine bedrijfjes, vaak bouwvallige bouwsels met golfplaten daken of andere provisorische voorzieningen. Duidelijk een rafelrand van de stad, die zich lijkt te onttrekken aan de bovenwereld, nota bene nog binnen de ring. Maar het schijnt dat ook dit gebied zal worden ontgonnen als een bouwlocatie. Hier komt toekomstige Sluisbuurt, met hoogbouw tot 125 meter. De toekomstige naam van die buurt is – lijkt me zo – ontleend aan de Oranjesluizen, die daar niet ver vandaan liggen en die we ook oversteken. Verderop komen we dan weer terug in de bovenwereld, in Schellingwoude en Durgerdam. Kleine dorpjes met mooi gerestaureerde kleine huisjes, die horen bij de gemeente Amsterdam, maar (nog) niet ten prooi zijn gevallen aan de bouwwoede en kennelijk toch hun oude karakter hebben behouden.

En dan, na Durgerdam, kom je ineens in Waterland. Hier lijkt de Randstad op te houden en sta je ineens in een wijds landschap, vrijwel zonder bomen, met alleen water en gras. Platter kan het land niet zijn. De tocht eindigt in Ransdorp, in diepe zondagsrust. Het ons aanbevolen café de Zwaan was dicht en bussen rijden er ook niet op zondag, zodat we toch nog twee kilometer extra moesten lopen naar de rand van Amsterdam, waar we een stadsbus konden oppikken. Maar wel mooi gewandeld en inderdaad niet ontdekte stukjes gezien, zelfs nadat ik hier al bijna 25 jaar heb gewoond. En ook geen toeristengroepen gezien. Wel foto’s gemaakt natuurlijk, kijk maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157706070300454

Amsterdam

18 januari 2019

Na wekenlang grijze luchten, werd het vrijdag ineens mooi weer. En dus de gelegenheid om twee boodschappen aan de andere kant van de stad, die al wekenlang op mijn actielijstje stonden, nu maar eens aan te pakken en bovendien dit te voet te doen en er met de camera een paar uur voor uit te trekken. De voettocht begon op het Oosterdokseiland (ODE), dat elke dag van aanzien verandert. Momenteel is er op het laatste stukje braakliggend terrein het hoofdkantoor van Booking.com in aanbouw. De drie rode bouwkranen ervan zijn al bijna een jaar zichtbaar vanuit ons huis. Het bedrijf is opgericht in 1996 op een zolderkamer in Twente en is nu een miljardenbedrijf geworden. Met locaties in verschillende panden in de stad vonden ze het nu wel eens tijd worden voor een knots van een hoofdkantoor, dat in 2021 klaar moet zijn. Mooie gelegenheid om de tussenstand maar eens vast te leggen. In 2021 is dan is ook het ODE helemaal af, waar ze bijna 20 jaar aan hebben gebouwd.

Aan het andere eind van het ODE staat het Doubletree-by-Hilton hotel. Ik was er nog nooit binnen geweest, maar je kunt er vanaf de ‘SkyLounge’ op de bovenste verdieping met weer eens een heel andere blik over de stad kijken. Nog iets verderop het Centraal Station, waarvan ik de gevel met de beelden en de klok heel fotogeniek vind. Als je dan over het Damrak kijkt zie je hoe het station continu massa’s toeristen uitbraakt, met bovendien het ratelende geluid van de evenzovele rolkoffertjes. Bij mij in de wijk valt het nog mee, maar hier zie je toch wel dat het toerisme een beetje uit de hand aan het lopen is. Het rondje eindigde in het Vondelpark en Oud-West. Oud-West heeft in de laatste jaren ook een metamorfose ondergaan, van vroeger een rommelige volkswijk naar dé uithangplek van hip Amsterdam nu. Aan Oud-West heb ik al eens eerder een fotoserie en blogje gewijd. De camera heeft déze ronde vastgelegd op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157677898205198

Bergen op Zoom

9 januari 2019

Brabant kust Zeeland’. Dat zagen we ergens geschreven in Bergen op Zoom. Want als beide provincies elkaar érgens kunnen kussen, dan is het wel in Bergen op Zoom. Maar desondanks kan het contrast tussen beide provincies bijna niet groter zijn. Het stadje lag ooit aan zee, maar sinds de aanleg van de Oosterscheldedam en de weg tussen Tholen en Zeeuws-Vlaanderen is het contact met de zee en zelfs met de Oosterschelde verloren. Geografisch zijn ze dus verder uit elkaar gegroeid dan ze eigenlijk al waren. Zeeland met zijn vlakke polderland tegenover het glooiende Bergen op Zoom. En vraag het aan de Bergenaren of ze zich Zeeuwen of Brabanders voelen, dan is er maar één antwoord: Brabanders. Het feit dat Bergen een reputatie heeft in het carnaval zegt al genoeg. Je hoeft het er eigenlijk ook niet te vragen, want je ziet het daar aan alles. Nergens waren er ooit per vierkante kilometer meer katholieke kerken dan daar, tegenover het overwegend protestantse Zeeland. En de Bergenaren laten het graag zien. Terwijl we ons rond het middaguur opmaakten voor een bescheiden broodje met een kop koffie, troffen we er een volle zaal met overwegend mede-pensionado’s met volle borden al gezellig aan de wijn. De foto’s, inclusief enkele van de tussenstop in Rotterdam, staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157677621456528

Oost-lijn

4 januari 2019

De fotoclub had als opdracht ‘het Amsterdamse openbaar vervoer’ gegeven. Over de nieuwe Noord/Zuid-lijn is inmiddels genoeg geschreven, gezegd en zelfs gefotografeerd. Die wordt ófwel de grond ingeboord, ófwel de hemel ingeprezen, afhankelijk van wie je spreekt. Iets meer genuanceerds er tussenin hoor je nauwelijks, maar dat valt me bij meer maatschappelijke thema’s op de laatste jaren. Ik heb zelf een half jaar geleden trouwens ook al eens een fotoserie en blogje gewijd aan de Noord/Zuid-lijn. Over die andere metrolijn, de Oost-lijn, hoor je nooit iemand, maar die wordt momenteel grondig gerenoveerd. Reden temeer om die maar eens in beeld te brengen. Het is een oude lijn, aangelegd in 1974, en in al die meer dan veertig jaren was het onderhoud daarvan minimaal, althans op het eerste gezicht en in de ogen van de incidentele reiziger, zoals ik. Wat betreft huisstijl was het een allegaartje en het rijdend materieel viel op het laatst zowat uit elkaar.

Hoe anders is het nu. Splinternieuwe rijtuigen en een heel nieuwe huisstijl. Hoewel je over smaak altijd kunt twisten, is die huisstijl wel consequent doorgevoerd met witte tegeltjes, met teksten en andere opsmuk in rode tegeltjes. Verder zijn de oude TL-buizen vervangen door – wat mij betreft mooie – eigentijdse verlichting. Verder heeft elk station toch zijn eigen identiteit. Zoals bijvoorbeeld het station Nieuwmarkt, met de herinnering aan de Nieuwmarkt-rellen in 1974 en de sloop van een hele wijk ten behoeve van de aanleg van die lijn. Een aandachtspunt vind ik wel het straatmeubilair, zodra je bovengronds komt ten zuiden van het Amstelstation. Daar veel graffiti op pilaren en veel onkruid en afval op het talud, dat er op deze grijze dag extra troosteloos uitzag. Dat vond ik trouwens ook wel van sommige stations aan het eind in de Bijlmer, richting Gein. Maar wellicht is de renovatie daar nog in volle gang, of moet misschien zelfs nog beginnen. Deze fotoserie beschouw ik dan maar als een tussenstand, die te vinden is op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157675292732557