Voor de tweede keer met René naar Samos afgereisd. De vorige keer was goed bevallen en dat vraagt om een herhaling. Het ging er dus nog niet eens zozeer om nieuwe dingen te zien, maar gewoon om er weer eens te zijn. Ik merk sowieso dat vakantiereizen steeds minder gaan om toeristische attracties af te lopen, maar steeds meer om op een aangename plek wat tijd door te brengen. Bovendien moet je voor toeristische attracties steeds vaker in de rij staan of – erger nog – vooraf online reserveren. Samos is zo’n aangename plek en je hoeft er nergens in de rij. We zijn wederom neergestreken in Ormos Marathokampos, een klein dorpje aan de zuidwest-kust. Zelfs wederom in hetzelfde appartement, want het had zo’n gezellig balkon met uitzicht op de zee, waar je heerlijk kon ontbijten en voor het avondeten een lekker koud Amstel-biertje naar binnen kon werken. Overdag deden we meestal een uitstapje alvorens aan het eind van de middag ergens op een strand neer te strijken.
Het avondeten deden we in het dorp, in een restaurantje op het strand, waar je heerlijke zwaardvis en tonijn kon eten. En dat regiem was twee weken goed vol te houden. De eerste dag moesten we alleen nog even terug naar de luchthaven want er was een klein akkefietje met de huurauto. Hemelsbreed een afstand van niks, maar zoiets kost toch veel tijd. Het eiland is immers heel bergachtig, het is er erg bochtig en meestal kom je niet verder dan de tweede versnelling. En als je daar dan toch eenmaal bent, doe je natuurlijk Pythagorion aan. Een mooie en gezellige toeristenplaats, die zijn naam ontleent aan Pythagoras. Geboren op het eiland en beroemd geworden door onder meer de bekende wiskundige stelling die hij heeft uitgevonden. Maar dan nog even verder naar het oosten, waar in een klein ondiep meertje tussen wat ruïnes elegante flamingo’s waren te zien. De eerste dag, met ons dorp, Pythagorion en de flamingo’s is samengevat op:
Dagboek van een camera 