Noord-Holland

25 november 2020

Ik kan me nog vaag de tijden rond 1960 herinneren dat auto’s nog iets bijzonders waren. En dat mensen die al een auto hadden ook wel eens een stukje gingen ‘uit rijden’. Die tijden zijn beslist voorbij, maar ik heb het gevoel dat ik de laatste tijd wat terugval naar die vroegere gewoonte. De coronatijd heeft me daartoe aangezet. In de stad heb ik niet veel te zoeken, zeker sinds Amsterdam een tijdje geleden een echte hot-spot was. Ook maak ik nog zelden gebruik van het openbaar vervoer, dus dan is de auto eigenlijk wel ideaal. Als je er tenminste even iets verder uit wilt en geen zin hebt om bij dat koude weer ook nog een heel stuk te fietsen.

Een tochtje naar ‘het andere Noord-Holland’ bijvoorbeeld. Want onze provincie heeft twee gezichten: enerzijds het bruisende Amsterdam, dat nu even wat minder bruist, en anderzijds het rustieke middelste deel van de provincie, vanaf de Zaanstreek met zijn fraai industrieel erfgoed via Wormerland naar de oude Schermer- en Beemsterpolder. Amper dertig kilometer van huis en je bent in een andere wereld, waar de tijd stil heeft gestaan. Zou je denken, maar als je goed kijkt, staan hier toch ook wel wat opgeknapte huisjes en boerderijtjes en het zou me niks verbazen als daar de rustzoekende stedelingen ook zijn neergestreken. Maar het moet gezegd: het is er niet bruisend en ze hebben goed hun best gedaan om het te laten lijken op het aanzicht uit de periode dat de tijd nog stil stond. De foto’s staan op

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717201097068

IJburg

18 november 2020

Ineens werd het prachtig weer, zo langzamerhand een uitzondering rond half november. Daarom dus maar weer eens fietstochtje met René gemaakt. Want het zou zomaar de laatste gelegenheid van het jaar kunnen zijn, voordat de donkere en grijze dagen beginnen. Deze keer naar Durgerdam en Ilpendam. Maar ook vandaag is dat einddoel weer niet gehaald. Want we gingen niet alleen bij elk kruispunt van de fiets af om rond te kijken en foto’s te nemen, maar ook elke keer weer namen we weer een nieuwe beslissing over de te volgen route. En zo waren we ineens in het Flevopark en op de Nescio-fietsbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal. En nu we daar toch eenmaal waren, wat ligt er dan meer voor de hand om dan maar even door te gaan naar IJburg, de nieuwe woonwijk van Amsterdam? Daar waren we al eens eerder, maar die excursie is toen niet helemaal afgemaakt, dus dat zou dan mooi vandaag kunnen.

Na de crisis van 2008 is de bouw daar een tijdje stil komen te liggen, maar inmiddels wordt aan de noordoostkant van IJburg weer een heel nieuw stuk land opgespoten en her en der komen er huizen in alle soorten en maten. Geen grote wooncomplexen, maar zomaar was losse huizen in het zand. Hier en daar zelfs al bewoond, terwijl er nog geen behoorlijke bestrating ligt. Je zult er over een aantal jaren best fraai kunnen wonen, dicht aan het water en het opgespoten strand, maar ik moet nog zien of de binding met Amsterdam daar nog sterk is of ooit sterk gaat worden. Of dat het – zoals het zo vaak gaat – weer de zoveelste slaapstad wordt. Maar voor liefhebbers van woon-architectuur is er weer veel te zien.

Héél erg fraai was nog wel de zonsondergang, die we op de Schellingwouderbrug cadeau kregen. In toeristencentra heb je ook zonsondergangen. Die worden daar dan in de folders aangeprezen, maar als je daar dan komt, zit je met tientallen andere mensen bij een glaasje witte wijn romantisch te doen. Maar deze wás er ineens, terwijl we – zonder witte wijn – met straffe tegenwind de brug op reden. Die hadden we dus niet gezien als we naar Ilpendam zouden zijn gegaan. Ilpendam doen we dan maar een andere keer. De foto’s van déze excursie staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717123931312

Binnenstad

12 november 2020

Ik betrapte me erop dat ik al een hele tijd niet meer in de binnenstad ben geweest. Door corona en door het feit dat Amsterdam daarvan een tijdje ook een hot spot was (en eigenlijk nog steeds is), heb ik de binnenstad gemeden. Wat ik de laatste tijd van de stad zie is ons eigen stadsdeel buiten het echte centrum op de middagpauze-wandelingetjes die ik met Marcel maak. Het leven heeft dus wel een heel andere wending gekregen, maar ik begin er toch ook wel aan te wennen. Ik heb ontdekt dat een lege agenda ook zijn voordelen heeft, waardoor je elke dag weer de vrijheid hebt om je eigen tijd in te delen en te doen wat het moment je ingeeft.

Een wandeling door de binnenstad bijvoorbeeld, waar ik dus al een hele tijd niet meer was geweest. De stad ligt er stil bij en is zich eigenlijk opnieuw aan het uitvinden. De winkels hebben nauwelijks klandizie en het personeel zit doelloos voor zich uit te staren of hooguit met hun mobieltje te spelen. De horeca is dicht en men probeert het hoofd boven water te houden door eten en drinken aan te bieden, dat je buiten op de stoep tot je kunt nemen. Toeristen zijn er niet en de rondvaartboten liggen dus doelloos aangemeerd bij het Centraal Station.

Helemaal stil is het er toch niet. De markten zijn er nog en ook het werk aan de kademuren, die op instorten staan, gaat stug door. Bij het Centraal Station is ineens een enorme bouwput gekomen, waar in de komende jaren een grote fietsenstalling gaat komen. Dat werd tijd, want soms is het nog moeilijker om in de stad je fiets te parkeren dan de auto. En aan de opgestapelde fietsen bij het Centraal Station te zien, zijn er toch ook nog wel mensen die met de trein gaan, hetzij naar het werk, hetzij naar een ander noodzakelijk doel. De échte doorzetters waren nog wel de zangers, die bij het station onvermoeibaar de blijde boodschap verkondigden met de hoop op betere tijden. Het tijdsbeeld is vastgelegd op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157717031711203

Lek

4 november 2020

De Lek: eigenlijk een zijrivier van de Rijn, want de grootste watermassa’s worden vanaf de Rijn verder via de Waal richting zee afgevoerd. Op de Waal vind je dan ook de grootste binnenschepen. Maar de Lek is toch breed en diep genoeg om nog een beetje mee te tellen in Nederlands rivierenlandschap. In mijn werkzame leven was na de universiteit een van mijn eerste baantjes om me met de binnenscheepvaart in Nederland te bemoeien. Ik wist alles van sluizen, diepgangen, dientengevolge maximale beladingen en tonnages van schepen. Het tochtje langs de Lek op die zonnige novemberdag bracht dan ook herinneringen naar boven uit die tijd. Nu eens in het echt, want alle werkzaamheden destijds deed je natuurlijk vanachter je bureau.

Het tochtje begon in Lexmond, op de zuidoever, vlak onder Utrecht. Maar gaande naar het westen blijft de skyline van Utrecht en de hoge TV-toren bij Lopik voortdurend op de achtergrond zichtbaar. En de schepen, inderdaad wat kleiner dan wat er op de Waal allemaal voorbijkomt. In mijn werkzame tijd was er altijd de notie dat de Nederlandse rivieren sterk vervuild waren, maar nu niets meer van dat alles. Integendeel, helder water en hier en daar kleine zandstrandjes, waar in de zomer ongetwijfeld gerecreëerd wordt. De aanblik van het water zegt natuurlijk nog niks over de kwaliteit ervan, maar het oog wil ook wat.

Dit is ook het gebied waar we in het begin van de 80’er jaren met de fietsclub begonnen. Herinneringen komen dan naar boven van de fietstochten in het vroege, koude, natte en winderige voorjaar door de Zuid-Hollandse delta. Als training voor het echte werk in de Ardennen. Maar nu comfortabel in de auto en met piepkleine dorpjes langs de Lek, zoals Ameide, Tienhoven en Langerak krijgen we gaandeweg het idee in de bible belt te zijn beland. Het tochtje eindigde met uitzicht op de molens van Kinderdijk. Normaal overlopen door toeristenmassa’s, maar nu liggen ze er in de lock-down stil en vredig bij. Het fotoserietje dat is gemaakt staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157716932049932

Artis

3 november 2020

We hebben als ‘vriend van Artis’ een abonnement en af en toe lopen we er zomaar voor een wandelingetje naar binnen. Nu dus niet, want je moet vooraf online reserveren. En aangeven hoe laat je van plan bent te komen. Eerst dus een digitaal gedoe, want je moet natuurlijk dan eerst weer een account aanmaken. Inmiddels ben ik het overzicht kwijtgeraakt van alle accounts die ik in al die jaren heb aangemaakt, laat staan dat ik de paswoorden nog weet. Hoe dan ook, na het nemen van die digitale hobbel konden we naar binnen. Gratis, dat dan wel weer, want daarvoor ben je tenslotte ‘een vriend’.

Nog nooit had ik het er zo rustig gezien. Geen wonder dus dat Artis het moeilijk heeft. Het aantal bezoekers is dit jaar meer dan gehalveerd. Er worden tientallen banen geschrapt, terwijl ze net van plan waren om de boel grondig te renoveren. Maar de geplande renovatie van het aquarium gaat voorlopig niet door en ook een nieuw verblijf voor de leeuwen is geschrapt. Wel was het een verademing om zo in alle rust een rondje door het park te maken. Want Artis is niet alleen een dierentuin, maar profileert zich steeds nadrukkelijker als park. Het oudste van Amsterdam nog wel. De camera ging natuurlijk mee op het rondje en het resultaat staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157716860747612

Plantagebuurt

2 november 2020

De Plantagebuurt: ik woon er nu al bijna 27 jaar. Inmiddels ben ik er helemaal mee vergroeid en geen haar op mijn hoofd denkt nog aan vertrekken. Nou zegt dat natuurlijk niks over de buurt, want de meeste Nederlanders vinden eigenlijk dat ze ideaal wonen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Toch voldoet de buurt aan een aantal – wat mij betreft – belangrijke criteria. Rustig en toch dicht bij ‘de stad’, veel groen, omgeven door veel water, voldoende horeca en met een aantal markante punten, zoals Artis, het Scheepvaartmuseum, het Tropenmuseum, de Hollandse Schouwburg en het Oosterpark. De laatste tijd zie ik, mede door de ‘beperkte lockdown’, weer wat meer van de buurt.

Marcel werkt nu al zeven maanden thuis en is in al die tijd nog maar één keer op kantoor geweest. Hij maakt elke dag een middagpauze-wandeling en vaak ga ik dan mee. De buurt is eigenlijk ook met een pauze bezig. Je ziet weinig mensen op straat. De horeca is dicht en er is geen woon-werkverkeer. De aanblik van het ‘aquarium’ van ICT-gigant Oracle is daarvan een mooie illustratie. Het werk aan de kademuren is ook gestaakt. Die staan – net als in de rest van de stad – ook hier op instorten. Ze hebben de boel nog wel gestut, dus je kan er weer veilig met de auto langs, maar verder herstel heeft hier nog geen prioriteit. Hoe de buurt erbij ligt op deze sombere herfstdagen is vastgelegd op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157716845543367