Luxemburg – Thann

30 augustus 2016

Al dagenlang is de rit in de Vogezen doorgenomen en de kaart is wel honderd keer bekeken. Hoeveel kilometer is het, hoeveel moet worden geklommen en waar zitten de steile stukken? En hoe is het met de hitte? Zondagochtend dus vroeg dus op de fiets, al om 8:15 voor de klim naar de Col de la Schlucht. In het begin nog wat vals plat maar gaandeweg steiler. Gelukkig geen afdalinkjes tussendoor, want dat zou alleen nog maar meer klimwerk betekenen. Bovenop begint de Route des Crêtes, redelijk vlak met af en toe omlaag en omhoog. Wel veel motoren in groepen en die griezels erop vinden het nodig om zo hard mogelijk en met zoveel mogelijk lawaai rond te scheuren. Prachtige uitzichten, over de Vogezen, het Rijndal en het Zwarte Woud. Alleen de laatste twee kilometer van de slotklim naar de Grand Ballon waren weer steil. Af en toe wat achter op het zadel zitten om ook wat duwkracht naar voren te geven en zodoende op de fiets te kunnen blijven. Op het asfalt de namen van de bekende wielrenners. Mooie scene en het enige wat nog ontbrak waren de dranghekken en het uitzinnige publiek. In totaal ruim 1000 meter geklommen. Vrij fris boven, maar mooi uitzicht richting zuiden, naar de Jura. Dan naar beneden naar Thann en dat was echt genieten. 1000 meter omlaag, wel voorzichtig en veel in de remmen. Moest er maar even niet aan denken, dat ik nu wel heel afhankelijk ben van twee remkabeltjes. Het wordt nu snel weer warmer en in Thann is het gewoon weer snoeiheet. Biertje genomen in ons hotel op deze prachtige dag..! Maandag besloten dat Thann een mooie basis is voor enkele uitdagende fietsrondjes. Dat kan dus zonder bagage. Nu is ook de temperatuur een stuk aangenamer: 25 graden in plaats van de 35 van gisteren. Wel zijn er weer venijnige colletjes. Ik had gehoopt dat ik zonder bagage soepeltjes naar boven zou kunnen rijden, maar moet erkennen dat het klimmen niet meer zo gaat als dertig jaar geleden. Het plezier erin is onverminderd groot. De laatste dag, dinsdag, is gekozen voor de ‘Route des Vins d’Alsace’. Min of meer langs de rand van het Rijndal, maar ook af en toe de heuvels in. Geen bergen nu, maar wel voortdurend op en af. Omdat de wind uit het noordoosten kwam, kozen we voor de makkelijkste variant: naar het zuiden fietsen. Dus eerst met de trein naar Séléstat. Er is een fiets- en autoroute. De fietsroute is niet altijd goed aangegeven, dus soms kom je op de autoroute terecht. Soms is de weg opgebroken en dan moet je het zelf maar uitzoeken. Al met al kan de bewegwijzering beter. Maar welke route je ook neemt, het is schitterend. Prachtige wijnhellingen, je komt langs prachtige domaines de vin en grand crus d’Alsace. En vakwerkhuizen met overvloedige geraniums, prachtig afstekend tegen de blauwe lucht. En natuurlijk de talloze kruisbeelden langs de weg, een godvrezende streek dus. De lunch gebruikt in Riquewihr, een van de toeristenfuiken hier. Drommen toeristen slenteren door de smalle straatjes vol prullaria en produits regionaux. Van het ongetwijfeld mooie oorspronkelijke karakter van het plaatsje is weinig meer over. Nee, dan Turckheim, even verderop. Minstens zo mooi, maar hier komen nauwelijks toeristen, juist omdát hier zo weinig toeristen komen. Het laatste stuk ging over een wat hoger deel met links mooi uitzicht over Mulhouse en rechts de Grand Ballon. Uiteindelijk werden het toch weer meer kilometers dan gepland, maar het was een prachtige afsluiting van een prachtige week. Woensdag naar huis, ook weer fijn…! Uitgebreid verslag deze keer, maar des te minder foto’s. Daarvoor was tijdens al dat klimwerk weinig tijd. Maar er is toch een klein serietje gekomen op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714659024132

Maastricht – Luxemburg

27 augustus 2016

Een weekje fietsen met Chrit. De eerste dag zou nog een makkie worden, een soort van proloog. Dachten we tenminste. Met de trein naar Maastricht en dan op de fiets naar Spa. Op de kaart zag het er heel onschuldig uit, maar het was zwaar. Het zal er wel aan liggen dat vandaag de eerste dag was en ik heb eigenlijk nog niet veel gefietst dit jaar. Maar ik heb tijdens de tocht vorige jaar naar Rome niet zo afgezien als vandaag. Maar daarna ging het al een stuk beter. In het begin moest er nog flink worden geklommen, maar er waren later ook veel stukken met dat gluiperige valse plat. Stukken weg die er vlak uitzien, maar het niet zijn. Maar je kunt er tenminste in je ritme komen. Een ander voordeel was dat we de afstand veel beter over de dag konden verdelen. Gisteren pas na het middaguur op de fiets, vandaag al om 9 uur. En stevig ontbeten. Ook veel beter gedronken. En onderweg een enorm stuk appeltaart, waar ik een hele dag op kon teren. Vandaag was ook veel déjavu. Herinneringen aan de vele tochten door de Ardennen bij de passage van Francorchamps, Stavelot en Vielsalm. En niet te vergeten Grand Halleux (de echte kenners weten waarom). Aangekomen in Asselborn, een dorpje in Noord-Luxemburg. Lekker B&B aan het water. Maandag, de derde dag was weer behoorlijk zwaar, vooral door veel klimwerk en nu ook door de verzengende hitte. Het was alleen maar klimmen en dalen. Probleem is echter dat het dalen één minuut duurt en je dan weer tien minuten moet klimmen. Dus je bent eigenlijk het grootste deel van de tijd aan het klimmen. Vlakke stukken waren er niet, behalve op het laatst. Verder hebben we om redenen die te ingewikkeld zijn om hier uiteen te zetten af en toe flink omgereden. Het plan vanochtend was om 75 km te rijden, maar het zijn er 103 geworden. Vrijwel alle steden van dit land hebben we gezien: Clervaux, Vianden, Diekirch, Ettelbrück en Luxemburg. Het stuk vanaf Ettelbrück was een piste cyclable, langs de Alzette, dus eindelijk vlak. Aan de auto’s te zien zou je denken dat je in Nederland bent. Veel Nederlandse toeristen en je kunt vaak met Nederlands terecht. Luxemburg is best een mooi, maar ook wel een saai land. Behalve wandelen kun je hier weinig doen. De kleine dorpjes maken verder een uitgestorven indruk. We overnachten in Luxemburg-stad. Maar zaterdagochtend, nog in Luxemburg, besloten een rustdag in te lassen. Het plan was eerst om vanaf Nancy verder te fietsen. Maar het zijn drie zware en hete dagen geweest, waar we overigens met veel plezier op terugkijken. En met de koninginnenrit voor de boeg gunden we ons deze ADV-dag. Daar kwam bij dat het in Nancy 36 graden zou worden. Dus eerst meer eens met de trein van Luxemburg naar Nancy. In Nancy, op het Place Stanislas twee uurtjes doorgebracht, nagedacht over de rest van de dag en een godsvermogen aan koffie en taart uitgegeven. Daarna met de trein verder naar St.Dié-des-Vosges. Kaal landschap, met weinig bomen. Je probeert je vanuit de air conditioned trein voor te stellen hoe het zou zijn hier in de brandende zon te fietsen, terwijl de tevredenheid over de genomen beslissing met de minuut toeneemt. In de verte doemen de Vogezen op en in het koele Ibis-hotel kunnen we er ons mentaal op voorbereiden. De stad zelf stelt weinig voor, maar wel ontzettend lekker gegeten, zodat we mentaal goed voorbereid waren op de zondag. Ondanks al het klimmen nog wat tijd gehad voor wat foto’s, die staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714659082867

Zandvoort

17 augustus 2016

De laatste weken werden we – nota bene half augustus – weer niet héél erg veel verwend met mooie zomerdagen. Maar ineens waren er weer twee. Tijd om de agenda schoon te vegen, en de volgepakte trein naar Zandvoort te nemen. De camera ging mee, want er is altijd veel te zien. Mensen die op het strand van alles in elkaar knutselen en in de avond verschijnen de herten op de duinenrij. Er is dus een klein serietje gekomen van deze twee onverwachte dagen op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714659463551

Putten – Raalte

15 augustus 2016

Maandag maar weer eens op het stalen ros geklommen. Dit jaar is er nog niet zoveel gefietst, maar als voorbereiding voor de tocht van volgende week in de Ardennen was dit een mooi trainingsrondje. Einddoel was Raalte, waar ik te gast zou zijn bij mijn broer Wim. Onderweg is nog een bezoekje afgelegd bij Kees in Terwolde. En tenslotte was niet Amsterdam het startpunt, omdat de afstand Amsterdam-Raalte toch wel wat ver was. Daarom met de trein naar Putten en dat als vertrekpunt gekozen. Voor een groot deel ging de tocht over de Veluwe. De Veluwe geldt als een van Nederlands mooiste natuurgebieden, maar zo’n 30 kilometer alleen door een bos fietsen is toch wel een beetje saai. Het veranderde als je in het weidelandschap van het IJsseldal komt, en daar is dan ook veel meer te zien. Het mooist vond ik het stuk over de dijk langs de IJssel tussen Terwolde en Olst. De kleine foto-impressie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714665018962

IJsselmeer

14 augustus 2016

Zondag een zeiltochtje gemaakt over het IJsselmeer, vanuit Medemblik tot vlak bij de kust van Friesland en weer terug. We waren te gast op de boot van Douwe en Tom, beide ervaren zeilers. Ondanks de belofte van het KNMI dat het een zonnige dag zou worden, werd die belofte voor de zoveelste keer niet waargemaakt en afgezien van een kwartiertje zon, bleef het de hele dag bewolkt. Maar het werd toch een prachtige dag. Het zicht was goed, en je kon het hele IJsselmeer overzien: de kust van Medemblik naar Enkhuizen naar het oosten, Den Oever in het noorden, de windmolens bij Urk en het iets hoger gelegen Gaasterland en de kust van Friesland. Zelf begrijpen we niets van zeilen, maar Douwe en Tom schrikken er niet voor terug de oversteek naar Engeland te maken. Zelfs hebben ze ooit de halve Atlantische Oceaan (in drie weken) overgestoken. Dus dit was een eitje, voor hen althans. Veel geleerd over overstag gaan, voor de wind zeilen en allerlei andere boottypes. Zelfs heb ik geleerd hoe je tegen de wind in kunt zeilen, maar dat kan ik nu al niet meer goed navertellen. Het is ook de bedoeling om andere zeilers op het water met het kort opsteken van je rechterhand te begroeten. Voor mij voelde dat vreemd, omdat dat min of meer inhoudt dat je erbij hoort, terwijl ik me heel hulpeloos voelde bij het in bedwang houden van de boot bij af en toe toch wel sterke wind. Veel foto’s gemaakt, maar het merendeel van de foto’s kon ik weggooien, omdat de boot teveel beweegt en de meeste dus onscherp waren. Op het water zijn ook de onderwerpen beperkt, maar er zijn toch wel een paar foto’s overgebleven. Zie daarvoor:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714664587743

Gay Pride

6 augustus 2016

Zaterdag was dan weer de Gay Pride, dit jaar het hoogtepunt en tevens afsluiting van de Euro Pride. Die Gay Pride was alweer voor de 21e keer, maar er begint nu toch wel wat kritiek te komen. Het zou een gay parade moeten zijn, maar de gays staan nu aan de kant en allerlei keurige en politiek correcte partijen, maatschappelijke organisaties en bedrijven zitten nu op de boten. Naar verluidt wilde Café het Mandje met een boot komen, maar dat is geweigerd, omdat het niet in het concept zou passen. Niet dat ik daar nou zo vaak kom, maar als er één café is, dat al tientallen jaren bijgedragen heeft aan de homo-emancipatie, dan is het dat wel. Nee, dan passen KPN, Nuon en noem ze maar op, beter in het concept. Heel aardig van ze dat ze de homo’s een warm hart toedragen, maar ik kan niks anders bedenken dat het voor die clubs aantrekkelijk is om reclame te maken voor een markt van pakweg 500 duizend mensen langs de kant, waarvan een groot deel homo’s. Ook eigenlijk niet zo moeilijk voor die clubs. Gewoon een drijvende bak huren, je zet er leuk uitziende figuranten op die wat danspasjes kunnen maken, legt een voor hen te verwaarlozen, maar voor de organisatie leuk bedragje op tafel en klaar is kees. Ik wilde dus eigenlijk niet gaan kijken, maar omdat de parade vrijwel langs ons huis kwam, kon ik er niet om heen. Het enige wat je kunt doen is de stad uit. Maar het was schitterend weer, de sfeer was geweldig, we zaten eerste rang en dan vergeet je die minpuntjes maar weer even. Toegegeven, veel van die bedrijven hadden er best wat leuks van gemaakt. En zo werd het toch nog een prachtige middag. Weer veel foto’s gemaakt en de samenvatting daarvan is te zien op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714670963728

Parijs (2)

4 augustus 2016

De laatste twee dagen in Parijs zijn ook weer lopend en slenterend doorgebracht. Op de Père Lachaise begraafplaats bijvoorbeeld. Nog niet eens zozeer omdat daar allerlei beroemheden begraven liggen, maar vooral omdat het eigenlijk een stad op zich is, met grafmonumenten van uiteenlopende grootte, stijl en vooral – net als de overledene die er ligt – staat van ontbinding. Sommige graven zijn al meer dan een eeuw oud en er is, zo te zien, nauwelijks naar omgekeken, waardoor de natuur het graf lijkt over te nemen. Alleen al dáár kun je een hele ochtend doorbrengen, maar Parijs is natuurlijk groter dan zijn begraafplaats.

Opvallend was in de stad het toch wel grote verschil tussen rijk en arm. Er is in bepaalde straten een puissante overdaad: horloges van 120.000 euro bijvoorbeeld, die achteloos in etalages liggen. Een straat verder zwervers die bedelend hun dagen doorbrengen en op kartonnen dozen slapen. En op een grote boulevard bij Montmartre tenten van vluchtelingen. Ook was opvallend hoe blank en zwart intensief en schijnbaar ontspannen met elkaar omgingen. Maar misschien was het schijn, want we horen natuurlijk ook van de onderhuidse spanningen en af en toe de geweldsexplosies in de banlieu’s, waar we ons als toerist niet hebben vertoond.

Toeristen, waaronder ook wijzelf, hebben in de regel meer oog voor de ‘bezienswaardigheden’. Zoals het bijzondere museum van de Louis Vuiton Fondation in het Bois de Boulogne. Het staat er nog maar een jaar of twee. Niet zozeer bijzonder door de expositie die daar te zien was, maar vooral door de architectuur. Dat zie je eigenlijk vaker met musea: het gebouw is belangrijker dan hetgeen er binnen is te zien. Als je in dat museum loopt verlies je niet alleen het gevoel van oriëntatie, maar zelfs het gevoel van wat eigenlijk boven en beneden is. Het gebouw schijnt nóg mooier te zijn als de zon schijnt (dat was alleen nu jammer genoeg niet zo) en door de gekleurde glaspanelen het licht in allerlei kleuren tot je komt. Dus moeten we nog maar een keer terug bij zonnig weer. Voor een uitgebreide set foto’s van de laatste twee dagen, zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714671168018

Parijs (1)

2 augustus 2016

Deze week een paar dagen met René in Parijs geweest. Ik was er ruim elf jaar geleden voor het laatst, dus dat werd wel weer eens tijd. Temeer daar het maar drie uur met de trein is. Je gaat zo’n stad na zo’n lange tijd ook weer met heel andere ogen bekijken en het is dan net alsof je er dan weer voor het eerst bent. Op een of andere manier is dan ook de belangstelling voor dingen in elke levensfase weer anders. De basis was het appartement van mijn zus Annemarie in Montmartre. Dicht bij het Gare du Nord, waar we aankwamen en ook lekker centraal in stad. We hadden natuurlijk metro-kaartjes, maar toch doen we eigenlijk zo weinig mogelijk met de metro, omdat Parijs heel geschikt is om te lopen. Alle bezienswaardige dingen zijn – evenals in Amsterdam – relatief dicht bij elkaar. Bovendien zie je lopend, eigenlijk slenterend, veel meer. Tenminste als je je ogen de kost geeft, want dan worden de foto-objecten je op een presenteerblaadje aangeboden. Vooral in zo’n fotogenieke stad als Parijs.

Naast onze basis in Montmartre, dat uit veel meer blijkt te bestaan dan het gebied rond de Sacre Coeur, hebben we de eerste twee dagen veel door de Marais en de universiteitswijk ten zuiden van de Seine gelopen. Opvallend is de grandeur van de stad. Dat is natuurlijk niks nieuws, maar een mooi voorbeeld hoe je – na jaren afwezigheid en een levensfase verder – ineens meer oog hebt daarvoor. Bijzonder zijn ook de Parijse stations. Bijna allemaal kopstations en de stad heeft er veel. Het zegt alles over het beeld van Parijs in Frankrijk. Heel centraal, je eindigt of je begint er, maar je reist er nooit doorheen. Zo kom je uit het noorden aan op – de naam zegt het al – Gare du Nord. Maar het Gare de l’Est, op steenworpafstand ervan, is minstens zo fraai. Tenminste als je van oude – bijna half vergane – spoorwegcomplexen houdt. En dat doen we allebei. Je kan het station mooi bekijken vanaf een fraaie spoorwegbrug. Veel staal, roest, maar ook een monumentale voorgevel en stationshal. Een indruk van de slenterpartijen door de stad op de eerste twee dagen, zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157714671195993