Een stralende zon, precies in het seizoen dat de koolzaad en de boterbloemen het landschap geel kleuren. Dat nodigt natuurlijk uit voor een fietsrondje door het Waterland. Nogal een contrasterend rondje, want de aanloop voert langs de Sluisbuurt. Een wijk in aanbouw waar ze niet schrikken van gebouwen van dertig verdiepingen of meer. Maar desondanks gaat dat toch wel een aardige wijk worden, lijkt me op het eerste gezicht, met kleurrijk en niet bepaald goedkoop materiaalgebruik, dat prachtig afsteekt tegen de diepblauwe lucht. Hoe het is als de lucht grijs en nat is, is op dit moment nog moeilijk voor te stellen. Je moet hier eigenlijk elke maand wel eens langsfietsen, wil je een beetje bijhouden hoe de nieuwe wijk zich ontwikkelt. Maar zoiets doe je niet in de regen.
Na het aanloopje langs de Sluisbuurt en het slechten van de Schellingwouderbrug is er dan het contrast tussen de hoogbouw en de andere wereld van wijds polderland, vogels, kleine dorpjes, veel water en gele kleuren langs de oevers en op de weilanden. Want dat was het eigenlijke doel van het fietstochtje. Een van die dorpjes is Zunderdorp, waar de tijd lijkt stil te staan, maar waar de kleine huisjes voor een deel worden bewoond door stedelingen die de stad te vol, te druk en/of te lawaaiig vonden. Hoewel nog deel uitmakend van de Gemeente Amsterdam, maakt de stad niet de minste aanstalten om, gedreven door ruimtegebrek, het dorp in te lijven en er ook kolossen van meerdere verdiepingen neer te zetten. Houden zo dus, kijk maar op:
Dagboek van een camera 