Antwerpen

3 november 2019

Marcel had een zwemtoernooi in Antwerpen. Meestal ga ik mee naar dat soort evenementen, vooral als het in een leuke stad is. En dat ís Antwerpen. En ook als ik kan deelnemen aan een bij-programmaatje, waaronder hardlopen, zodat ik er wat betreft de sport niet helemaal voor spek en bonen bijloop. Verder maken we er meestal een lang weekend van, zodat we nog andere dingen kunnen doen en zien. Het Centraal Station bijvoorbeeld. Het schijnt door te gaan voor een van de vijf mooiste treinstations ter wereld. Dus deze keer hebben we de tijd genomen om het eens te bekijken en fotografisch eens goed onder handen te nemen. Treinen komen en gaan op maar liefst vier verdiepingen en de centrale hal ademt nog de grandeur van weleer, toen treinreizen nog een deftige aangelegenheid was. Een andere bezienswaardigheid, die op het lijstje stond was het MAS-museum. Bij een eerder bezoek aan de stad hadden we daar geen tijd meer voor. Nu wel, maar we hadden niet gerekend op Allerheiligen, een feestdag, die ik me nog herinner uit mijn jeugd, maar die bij ons al decennia geleden van de kalender is afgevoerd. In België dus nog niet en het betekende ook dat het museum gesloten was. Jammer, dan maar op het lijstje houden voor een volgende keer. Het hardlopen op zaterdag betrof een 10 kilometer, ergens in een bos ten zuiden van de stad. Aan de deelnemerslijst te zien was ik met afstand de oudste. Daarna een hele tijd niks, tot de ‘op-een-na-oudste’ die 13 jaar jonger was. Ik merk natuurlijk al jaren dat ik niet meer zo snel loop als twintig jaar geleden, maar begin het een uitdaging te vinden om onder mijn leeftijdgenoten toch nog een partijtje te kunnen meeblazen. Verder veel door de stad gelopen, tussen de regenbuien door. Er wordt nog druk gebouwd en vooral gerenoveerd en ook de nieuwe metrolijn is nu bijna klaar. Een alleszins leefbare stad is het en gaat het nog meer worden. Al met al was het, ondanks de vele regen en het gesloten museum, toch een erg gezellig weekend en de foto’s staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157711684028368

Haspengouw

12 oktober 2019

Deze week het traditionele meerdaagse uitstapje gemaakt met Jan en Kees, met wie ik nu al 43 jaar een vriendschap onderhoud. Hoe kan die beter levend worden gehouden door – onder meer – jaarlijks een bescheiden uitstapje te organiseren? Bescheiden omdat de ambitie niet ver reikt: geen lange buitenlandse reizen, maar in principe binnen Nederland en als het dan toch in het buitenland is, hooguit op twee, maximaal drie uur rij-afstand van de Randstad. Verder is het programma ook niet al te ambitieus: overdag wat dingen zien en ’s avonds ergens wat eten, drinken en bijkletsen over de dingen die in het leven passeren. En dat tegen de licht glooiende achtergrond van de Belgisch Limburgse Haspengouw. Eigenlijk de Betuwe van België met zijn vele fruitbomen, maar ook met enkele prachtige kastelen. We toeren wat rond de driehoek Hasselt, Tongeren en Sint-Truiden, met als standplaats Hasselt. Allemaal geen stadjes die door toeristen worden platgelopen, maar juist daarom aangenaam genoeg om er ruim twee dagen door te brengen. Bovendien was ik in geen van de drie plaatsen ooit geweest. Op de terugweg nog Maaseik aan de Maas en in Nederlands Limburg het ‘witte dorpje’ Thorn, eigenlijk meer een museum met een beschermd stadsgezicht, aangedaan. Ook in díe plaatsen was ik nog nooit geweest. Dus allemaal weer nieuwe dingen gezien. Én natuurlijk gefotografeerd met het resultaat daarvan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157711421918868

Stavelot

4 juni 2019

In verband met enkele fietsevenementen in de komende zomer, was het nuttig om hernieuwd kennis te maken met de Ardense heuvels. In het begin van de 80’er jaren kwam ik er vaak en fietste enkele keren de liefhebbers-klassieker Luik-Bastenaken-Luik evenals verschillende andere oefentochtjes op de fiets. Sinds die tijd ben ik er niet meer met de fiets geweest. Ik was dan ook niet alleen erg benieuwd hoe de hernieuwde kennismaking zou verlopen, maar zelfs een beetje gespannen. De heuvels zouden er nog wel zo bij liggen als toen, maar dat zou zeker niet het geval zijn voor mijn fiets-conditie. Ik ging samen met Chrit, van de Tilburgse fietsclub, ook een van de prominente aanwezigen destijds in de Ardennen.

Uitgangspunt was Stavelot, meteen in het Walhalla van het betere klimwerk daar. Daarvandaan ging het de eerste dag op de fiets via Trois Ponts naar Grand Halleux. Rechts van het kerkje begint de Côte de Wanne, een van de grotere kuitenbijters. Ik weet nog dat, als je bij de eerste bocht niet op het kleine voorblad zou zitten, je onvermijdelijk van de fiets af moet en er dan ook niet meer opkomt. Die fout maken we dus niet. We begonnen de klim onder steun en toeziend oog van de Heilige Maria van Altijddurende Bijstand. Die zullen ze daar dan ook niet voor niks hebben neergezet. Terwijl ik had gedacht halverwege al van de fiets te moeten, is dat niet gebeurd en is de klim me zelfs meegevallen. Ongetwijfeld met een mindere conditie dan 35 jaar geleden, maar ook op een andere fiets, met meer tandwieltjes en een lichter verzet. De techniek helpt dus ook een handje. Wat ook scheelt is dat we vroeger deze helling namen na 150 kilometer bergop-bergaf fietsen en nu fris op de fiets na slechts 10 kilometer en die dan ook nog vals plat omlaag. Na de afdaling terug naar Stavelot nog even de Stockeu opgereden. Heel kort, maar ook heel steil, op bepaalde stukken zelfs 18%. En ook hier niet van de fiets af…! De helling wordt veel aangedaan in de profrondes en de wielerhistorie zie je hier dan ook op het wegdek gekalkt. Helemaal boven een monument met een opsomming van de overwinningen van Eddy Merckx.

Hoewel je het dus niet helemaal kan vergelijken met het fietsen van destijds, vond ik toch dat ik het fietsen nog niet helemaal had afgeleerd. Sterker nog, ik raakte ervan in een euforische en zelfs overmoedige stemming, maar de volgende dag moest ik toch wel wat inbinden. Na drie cols en 45 kilometer verder had ik zoveel pap in de benen, dat ik met de tong op de schoenen nog net de helling tussen Spa en Francorchamps kon afmaken. Leerzame tweedaagse in de Ardennen dus. Maar weer ontzettend veel plezier in het fietsen op hellingen gekregen. Voor de kenners cq. liefhebbers in chronologische volgorde de volgende hellingen afgewerkt: Côte de Wanne, Stockeu, Haute Levée, le Rosier, la Vecquée en hors categorie de klim van Spa naar Francorchamps. Waarvan akte…! Foto’s maken is moeilijk op de fiets, maar er is toch een klein serietje gekomen:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157708944649376