Valencia: in bezoekersaantallen eigenlijk nummer twee op enige afstand van nummer één: Barcelona. Maar die laatste stad wordt nu zó overlopen door toeristen dat die stad inmiddels de nodige beperkingen heeft ingesteld om het toerisme daar wat af te remmen. Je zou kunnen stellen dat daardoor Valencia wat meer in beeld komt. Maar je doet die stad geen recht aan door deze slechts als overloop van Barcelona te beschouwen. Integendeel, Valencia is de moeite van een bezoek méér dan waard. We hadden wél een reden om erheen te gaan. Voor ons was de deelname aan de Gay Games de aanleiding. Die zouden de nodige tijd vergen, waardoor we voor het bezoek aan de stad negen dagen hadden uitgetrokken. Voor een city-trip eigenlijk wat veel, maar we wilden ook voldoende tijd inruimen voor de nodige sightseeing.
De voorbereiding van een city-trip is bij ons meestal beperkt. We werken bepaald niet de top-10 lijst van bezienswaardigheden af. Dat komt vaak neer op ergens lang in de rij staan of, als je dat niet wilt, van tevoren precies plannen wanneer je wat wilt zien en dan online reserveren. We houden het bij voorkeur flexibel en beginnen dan ook meestal met wat slenteren door de binnenstad om de sfeer wat op te snuiven. Dan komen de meeste bezienswaardigheden vanzelf wel in beeld. Zo lopen we de eerste dag tegen de kathedraal aan. Uitbundig gedecoreerd in verschillende stijlen en een verademing in de hitte van de stad. En met de beklimming van de toren krijg je een aardig overzicht over de compacte binnenstad. Enkele straatjes verder blijkt er ook nog een stierenvechtersarena te zijn. De laatste jaren horen we weinig meer over deze controversiële traditie, maar in Madrid en Andalusië schijnen die nog volop plaats te vinden. Of dat hier ook nog het geval is, blijft onduidelijk, maar de arena is bepaald een monument te noemen, die me voor meer dingen geschikt lijkt dan voor stierenvechten alleen. Wat er tijdens dat slenteren allemaal voorbij kwam staat op:
Dagboek van een camera 