Woensdag met mijn wandelmaat René de volgende etappe gelopen van het Floris V-pad, dat van Amsterdam naar Bergen op Zoom loopt. We waren aangeland in Oudewater en zijn woensdag doorgelopen naar Schoonhoven. Het zou die dag 25 graden worden, dus dat kon in korte broek. Alleen er evenwel niet mee gerekend dat de eerste helft over een smalle onverharde en drassige ‘tiendweg’ zou lopen. Door het groeizame weer van de laatste maand waren de distels, brandnetels en ander onaangenaam struikgewas tot heuphoogte opgeschoten. De hele dag (en avond) dus met een branderig gevoel aan mijn benen rondgelopen. Tiendwegen worden nu nauwelijks meer gebruikt, maar waren vroeger jaag- of trekpaden. En ze beschermden het achtergelegen land tegen wateroverlast. Veel nesten gezien van meerkoeten, maar opvallend was dat veel van die nesten met eieren al waren verlaten. Het tweede stuk ging langs de Vlist. Een mooi watertje met veel kroost, waterlelies, watervogels en kikkers. En bovendien keurig aangeharkte kleine huisjes en boerderijtjes. Een impressie van de wandeling is vastgelegd op:
Onverwacht tripje naar Lelystad. Vooral om in de outlet kleren en schoenen te kopen. Lelystad is eigenlijk het ondergeschoven kindje van Almere. Iets te ver als overloop van Amsterdam en daarom kost het daar ook iets meer moeite om economisch het hoofd boven water te houden. Maar ondanks de (alweer….!) regen toch nog onverwacht mooie plaatjes gezien en geschoten. En als je er dan toch bent kun je net zo goed over de dijk via Enkhuizen naar huis rijden. Aangelegd als afbakening van het Markermeer, maar zo ontstond ook een mooie ontsluiting van de Kop van Noord-Holland en West-Friesland. De geschoten plaatjes staan op:
Zaterdag was er een open dag van de Noord-Zuidlijn. Op straatniveau was de laatste jaren weinig vooruitgang te merken, anders dan het voortdurend heen en weer schuiven van bouwmaterialen. En de afgesloten en geblokkeerde wegen natuurlijk. Nu konden we eens in de stations onder de grond kijken: Centraal Station, Rokin en Vijzelgracht. Een nieuwe wereld ontvouwt zich en nu zie je dat de vooruitgang er wel degelijk is geweest. Heel indrukwekkend en over ruim een jaar gaan hier de treinen rijden na 16 jaar bouwen. Kost een paar cent, maar dan heb je ook wat. Het onder- en bovengronds van de nieuwe lijn staat op:
Vrijdag een bijzonder ommetje gemaakt in Amsterdam langs de Dijksgracht, een laatste rafelrandje in het centrum. Dicht bij huis, maar nog nooit geweest. Niet verwonderlijk, want het ging over het Marineterrein, voorheen ontoegankelijk, maar sinds een jaar is dat voor het publiek te bezoeken, hoewel nu door het Nederlandse voorzitterschap van de EU nog even de thuisbasis van het Europese vergadercircuit. Dat vergaderen moet natuurlijk met een prachtige achtergrond met mooi uitzicht van de andere kant op Scheepvaartmuseum en Nemo. Alleen daarvan geen foto’s meer omdat de batterij van de camera leeg was. Doe ik de volgende keer. Die van vrijdag staan op:
Dinsdag hebben we het Floris V-pad weer eens vervolgd. Nu door het echte groene hart van Nederland, van Woerden naar Oudewater. Hoewel midden tussen de vier grote steden is het hier nog steeds verrassend landelijk, vandaar de benaming ‘groene hart’. Wel verandert het karakter van het gebied heel langzaam in de loop van de tijd: het wordt geleidelijk minder agrarisch en er komt meer recreatie, zoals B&B’s en andere toeristische voorzieningen. Dus ook wordt het wat meer aangeharkt. Af en toe praatjes gemaakt met mensen onderweg, die ondanks de veranderingen toch nog alle alle tijd hebben. Zo hadden we een uitvoerige rondleiding bij een melkveehouder. Ik had door de vroegere logeerpartijen als kind op de boerderij van mijn oom nog iets te veel het beeld in mijn hoofd van een boerderij van vijftig jaar geleden. Toen werd er met de hand gemolken. Nu is dat onmogelijk, want deze melkveehouder produceert 3000 liter per dag en computers registreren per koe en per dag de productie, de voedselinname en zelfs de hoeveel stappen het beest maakt. Leerzaam en leuk dagje dus. En ondanks de matige weersvoorspelling hebben we toch weer veel zon gezien. En foto’s gemaakt natuurlijk, zie:
Een dagje in Den Bosch. De tentoonstelling van Jeroen Bosch is weliswaar afgelopen, maar de stad heeft er nog steeds niet genoeg van. Sterker nog, heel 2016 is in die stad ‘het Jeroen Bosch jaar’. Maar het hoofddoel vandaag was de beklimming van de Sint Jan en de beelden op het dak, die beneden nauwelijks zijn te zien. In de loop der jaren hebben ze door de regen en het beginnende mos een mooie kleur gekregen. Maar ondanks die fraaie kleur is dat natuurlijk ook het begin van het verval, en groeit de noodzaak van het herstel. Zoiets krijg je meestal van een afstand te zien, naar nu je de gelegenheid hebt om het van zo dichtbij te bekijken, krijg je een goed idee hoe moeilijk het onderhoud is van een van de mooiste kathedralen van Nederland is. Daarna in het oude stadhuis een mooie 3D- animatie gezien van het beroemde drieluik van Jeroen Bosch. Voor een foto-impressie zie:
Met Marcel op donderdag langs de Oostvaardersplassen gefietst. Eerst met de trein naar Lelystad met het plan om daar een rondje te doen. Hoewel je eigenlijk niet echt het natuurgebied in kunt, heb je hier en daar wel een prachtig uitzicht. Inmiddels is het een uniek natuurgebied, maar in 1968 waren ze nog van plan om hier een industriegebied neer te zetten. Het kan verkeren. Het rondje hebben we overigens niet afgemaakt, maar zijn wel doorgefietst terug naar Amsterdam. Met een stevige wind in de rug, dat dan weer wel….Op de fiets is het niet handig te fotograferen, maar er is toch nog een klein fotoserietje gekomen: Zie:
Nog maar eens naar het fotomuseum in Den Haag geweest, deze keer met een expositie van fotografe Robin de Puy. Tijdens een rondreis op de motor door de USA bracht zij op een prachtige manier mensen in beeld, die het wat minder hebben getroffen. En daarvan zijn er ook nog heel veel, zelfs in Amerika. Velen daarvan leven in de woestijn in caravans of andere houten bouwsels. In dat museum ook een mooie road-movie gezien met herinneringen aan onze eigen reis vorige maand door datzelfde gebied. Nu we toch in Den Haag waren, ook nog maar even naar de zee met een bezoek aan de pier. Dat ding staat er nu zo’n vijftig jaar en de historie kenmerkt zich letterlijk door twaalf ambachten en dertien ongelukken. Naast niet eens zo onaardige horeca, ligt een groot deel van de pier er haveloos bij. En dat maakt hem juist weer fotogeniek, vond ik tenminste. Zie daarvoor:
Terschelling is juist in deze tijd van het jaar een bezoekje waard vanwege de vele soorten en hoeveelheden vogels die daar broeden en het eiland als tussenstation gebruiken op hun reizen van en naar bestemmingen duizenden kilometers ver, zoals bijvoorbeeld Senegal en Spitsbergen. Ik ben daar een mid-weekje geweest met fotovriend en aankomend vogelaar René. En zodoende ging er ook voor mij weer een hele nieuwe wereld open. Door de veelzijdige natuur (wad, weide, bos, zand en duinen) en door het zorgvuldig in stand houden van een habitat voor die vogels is Terschelling blijkbaar aantrekkelijk als zo’n tussenstation. En dus ook een prachtig voorbeeld van natuurbehoud. Verhalen gehoord van medewerkers (en vrijwilligers) van Staatsbosbeheer over hoe zij de kwaliteit van de natuur op dit eiland proberen te bewaken.
Het eiland heeft ook een mini-klimaatje binnen Nederland: een paar graden kouder, iets meer wind, maar wel een stuk zonniger. Op een klein buitje na, vier dagen met strakblauwe luchten gehad. Dat lag natuurlijk niet helemáál aan dat mini-klimaatje, want een beetje geluk kwam er natuurlijk ook wel bij. Het meenemen van een auto kan daar wel, maar is bijna prohibitief duur en is dus ook niet echt de bedoeling. Allemaal onderdeel van dat natuurbehoud. Bij aankomst huur je dan ook een fiets. Veel over het eiland gefietst dus. De oostelijke helft, de Boschplaat, is niet toegankelijk, omdat daar in dit jaargetijde ongestoord wordt gebroed. Wel kun je erlangs fietsen tot de meest oostelijke punt waar je Ameland bijna kunt aanraken. Een prachtig mid-weekje geweest, waarin ik kennis maakte met een nieuwe (vogel)wereld. Voor de fotoserie over vogels, wad en weide kijk op:
Vanuit Los Angeles zaterdag onze reis naar langs de kust naar het noorden voortgezet. Een stop gemaakt bij Hearst Castle. William Hearst was een zakenman die aan het begin van de vorige eeuw op zijn reizen door Europa en Azië veel kunstvoorwerpen en meubels verzamelde. Hij wilde een buitenhuis bouwen, waar hij al die spullen kon onderbrengen, maar het is met die verzameling zo uit de hand gelopen dat het een heel kasteel is geworden, met een allegaartje aan stijlen. Verder langs de kust, die volgens het boekje “stunning views” zou laten zien. Wat alleen niet in het boekje stond was dat er met name in het voorjaar ook veel optrekkende mist uit het koude water van de oceaan opstijgt. Van die mooie vergezichten hebben we dus weinig kunnen zien. Wel veel zeehonden, die hier in grote kolonies op het strand liggen. In het donker na een lange dag in Salinas aangekomen. Een plaats van niks, maar wel met een lekker Holiday Inn hotel. Ook de geboorteplaats van de schrijver John Steinbeck en dat zie je hier aan de namen van straten en pleinen. En zelfs aan de namen van de gerechten in het restaurant. Zondag naar Monterey en het aquarium in die stad, waar de meest wonderlijke schepsels van de zee waren te zien.
Daarna filerijden naar San Francisco. Daar hebben we de laatste drie dagen van onze vakantie doorgebracht. We waren er te gast bij Richard en Fritz, die ons ook afgelopen zomer in Amsterdam hebben bezocht. Een ideale stad om de reis af te sluiten. Geen echt Amerikaanse stad, maar eerder Europees aandoend met zijn vele Victoriaanse huizen. Maandag vier uur lang door de stad geslenterd en geprobeerd de stad ook met foto-ogen te bekijken. Dinsdag het Golden Gate Park met de gelijknamige brug. Het was een kick om over die enorme constructie van de brug naar de overkant te rijden.
Maar nog een veel grotere kick was nog wel om over de brug heen en weer hard te lopen. Met de Garmin levert dat vast wel weer een fraai kaartje op van een locatie die er tenminste toe doet. Twee jaar geleden ook hier gelopen in de mist, maar vandaag was het prachtig helder weer. Vlakbij ligt het wat vreemd aandoende, pompeuze maar zeker fotogenieke Palace of Fine Arts, gebouwd tijdens de wereldtentoonstelling van 1915. San Francisco heeft een fris klimaat, zelfs in hartje zomer, maar woensdag was het ineens een warme dag, recordwarm voor april, zo werd gezegd. Uurtje rijden naar een prachtig strand met enorme golven aan de Pacific. Er zou daar een min of meer officieel naaktstrand zijn, maar daar zijn de Amerikanen niet zo van, zo bleek.
Heerlijke dag, maar groot nadeel is dat je niet in de oceaan kunt zwemmen. Het water is veel te koud en je kan hier zelfs in de zomer niet in de zee. Wel zou je hier af en toe walvissen kunnen zien, maar vandaag natuurlijk net weer niet. Dit is meteen het einde van de vakantie en vooral ook van de lange autoreis vanuit Houston naar San Francisco. Het halve continent hebben we doorgereden en achter een al jarenlang sluimerende wens is nu eindelijk eens een ‘v-tje’ gezet. Als je dat hier aan willekeurige Amerikanen vertelt, zeggen ze stuk voor stuk: “waaaauw”. Terwijl ze zelf hun hand niet omdraaien om vijftig mijl te rijden om ergens een lekker ijsje te eten. De laatste avond de koffer aan het pakken. Enige (negatieve) opwinding is er omdat nu blijkt dat we niet rechtstreeks vliegen, maar via Los Angeles zijn omgeboekt en vrijdag uren later thuis zijn. Maar de eindconclusie is toch wel dat we (alweer) een prachtige reis hebben gehad. De laatste indrukken staan op:
