De Hemelvaartsdag is benut om eens op bezoek te gaan bij vrienden in Egmond aan Zee. Wat kun je dan beter doen dan een stuk door de duinen en over het strand te wandelen? Het duinlandschap in Egmond is niet zomaar een heuvelruggetje met wat helmgras, maar leek me door de grote dennenbossen in het gebied meer gevarieerd dan andere duinlandschappen aan de Nederlandse kust. Het is bovendien een drinkwater-wingebied. Maar geleidelijk proberen ze toch minder water uit de duinen te onttrekken, waardoor het waterpeil de laatste jaren is gestegen en dus ook de biodiversiteit weer wat is teruggekeerd. Te zien aan de waterplanten en ook aan de kikkers, die zich gewillig lieten fotograferen.
Strandweer was het alleen niet. Tenminste niet om op het strand te gaan liggen, laat staan om je in zee te wagen. Het was koud en er stond een stevige wind. Wel ideaal surfweer dus, en dat werd er dan ook volop gedaan. En ook ideaal ‘uitwaai’weer, want het leek er wel drukker dan op een zomerse stranddag. Egmond is echt een familiebadplaats. Daarheen gaat men op vakantie. Nederlanders gaan natuurlijk gewoon een dagje naar het strand, maar Duitsers mogen hier graag een weekje blijven. Voorzieningen zijn er dan ook volop, variërend van eenvoudige strandhuisjes tot deftige hotels. Het Duits leek hier dan ook de voertaal. Gelukkig zijn er voor hen in het achterland ook voldoende dingen te doen, want ik zou me niet kunnen voorstellen wat ik een hele week op het strand moest doen bij dit koude en winderige weer. Hoe de duinen, het strand en de familiebadplaats er bij dit weer uitzagen, staat op:
Donderdag een soort van reünie bijgewoond met ex-collega’s van Schiphol, waarmee ik ruim vier jaar heb samengewerkt. 35 jaar geleden nu al weer en sommigen was ik een beetje uit het oog verloren. Maar mede dankzij de sociale media zaten we nu weer bij elkaar. Het was alsof die 35 jaren waren terug gebracht tot slechts een paar dagen en het voelde alsof we gewoon weer met de lunchpauze bezig waren. Het concept van de reünie was eenvoudig: eerst koffie met gebak, daarna iets educatiefs, dan bier en afsluiten met een etentje. Het vond plaats in Haarlem en het educatieve onderdeel was een bezoekje met rondleiding in ‘Huis Barnaart’. Een stadspaleis, gebouwd en ingericht rond 1805 in de zg. ‘empire-stijl’, door Philip Barnaart, vroeger burgemeester van Haarlem en Statenlid van de Provincie.
Zulke paleisjes vind je volop in bijvoorbeeld Frankrijk, maar in het wat meer calvinistische Nederland zijn ze wat zeldzamer. Het geeft een aardig beeld hoe je destijds een beetje leuk kon wonen en hoe je gasten behoorde te ontvangen. Want Philip had geen gebrek aan personeel en dat stelde hem in staat om feestjes en copieuze diners te organiseren met niet de minsten uit de samenleving. Het paleisje was tot 1880 nog in particuliere handen en was later de ambtswoning van de Commissaris van de Koning(in) van Noord-Holland. Sinds 2016 is het een museum. Foto’s van het Huis plus nog wat plaatjes van onderweg in Haarlem staan op:
Wil je een beetje bijhouden hoe het gebied rond het IJ verandert, mag je er eigenlijk elke maand wel eens gaan kijken. Elke keer als je denkt dat het er nu wel zo’n beetje af is komt er wel weer iets nieuws, waardoor de boel weer moet worden opgebroken of er in het ergste geval weer een bouwput verschijnt. Maar zo langzamerhand krijg je toch wel een idee hoe het er in de komende jaren uit moet gaan zien. Voor de fiets is er ineens veel ruimte. Altijd moest je tussen hekken en rode linten door manoeuvreren als je met de boot naar de overkant wilde. Maar nu kun je, komend vanuit de stad met de fiets linea recta de boot op, want ook de aanlegsteiger is verplaatst en ligt nu een stuk handiger. De boot is nu eigenlijk een verlengstuk geworden van een veel breder fietspad.
Ook twee vroegere monumenten zijn terug. Het Aids-monument was tijdens alle bouwactiviteiten een tijdje onzichtbaar, maar nu staat het er weer. Het is een telraam, dat in beeld brengt dat er op 1 december 2021 19.925 mensen in Nederland met hiv waren besmet. Dat aantal kan je er van een afstand, zelfs met een wiskundig inzicht, niet echt vanaf lezen, maar het telt symbolisch af naar het moment dat aids de wereld uit is. Dan het oude NACO-huisje. Dat is een aantal maanden geleden vanuit zijn opbergplaats Zaandam weer aan komen varen. Het wordt nu verder hersteld en zal in de loop van 2022 dienst gaan doen als opstapplaats voor de museumboot richting Hermitage, Artis en de Hortus. Even verderop ligt een groot cruiseschip. Na twee jaren afwezigheid zijn ze er weer. Net als je denkt dat de stad het met toeristen wel even genoeg vond en ze van plan waren de cruiseschepen ergens ver buiten het centrum te laten aanleggen. De IJ-kant van het station is misschien toch nog niet helemaal af. De tussenstand staat op:
De ‘openingskoers’ van het seizoen met de fietsclub is meestal in de tweede helft van april met een rondje door de Bollenstreek: het “rondje Bol”, zoals we dat zijn gaan noemen. Ik probeer dat te combineren met het maken van wat foto’s, want die bloemen zie je natuurlijk niet het hele jaar. Maar de combinatie fietsclub en fotografie is niet helemaal ideaal. Elke keer als ik wat fraais zie, moet ik van de fiets af en kan dan een gat dichtrijden van zo’n halve minuut. Vandaar dat ik het rondje Bol deze keer maar in twee versies heb gedaan: dinsdag met René in de auto, allebei met twee camera’s, en de zaterdag erna met de fietsclub, zonder hinderlijke camera.
Voor de foto’s een gelukkige keuze achteraf, zo bleek, want het autotochtje verliep onder een strakblauwe zonnige lucht, die je eigenlijk wel nodig hebt in de tulpenvelden. De fietstocht enkele dagen later was bij bewolkt en koud weer met ook nog een forse noordelijke tegenwind. We waren bij het autotochtje niet de enigen. De streek is populair bij toeristen, die op gammele huurfietsen kriskras, ook nog vlak voor de auto, over de weg cirkelen en die ook nog moet worden bijgebracht dat het niet de bedoeling is om door de tulpenvelden te wandelen om daar selfies te maken. Hoewel er ook midden tussen de tulpen mensen aan het werk waren, althans zo leek het. Maar de fotoserie is er dus gekomen. Beetje voorspelbaar, dat wel, ook niet echt uniek, maar toch mooi en de moeite waard. Vond ik tenminste. Zie:
De fotoclub stuurde me naar Elburg. De bedoeling van die club is, behalve om over van alles en nog wat te kletsen, om in anderhalf uur een serie foto’s te produceren die een paar weken later worden besproken. Een mooie gelegenheid dus, want zo kom je nog eens ergens. Ik heb heel vage herinneringen aan Elburg. In mijn vroege jeugdjaren gingen we er met de auto heen. Want daar was, gerekend vanuit Twente, het dichtstbijzijnde strand. Ik heb dat strand, nu zo’n 60 jaar later, proberen terug te vinden, maar het leek me compleet verdwenen. Wel was er een jachthaven, waarvan ik ook zeker ben dat die er toen niét was. Geen wonder eigenlijk, want voor de gemeente is een jachthaven heel wat lucratiever dan een strook zand aan het water, waar kinderen met zandschepjes in de weer zijn.
Elburg was ooit een niet onbelangrijk vissersdorp aan de Zuiderzee. Vissen doen ze er niet meer, maar de herinnering aan die periode wordt levend gehouden door de visnetten, die hier her en der aan de gevels hangen. Het stadje is eigenlijk een rechthoekige vesting, omgeven door water aan alle vier kanten. De hoofdstraat is verpest door gevels van de bekende winkelketens die je overal in Nederland ziet, maar het historisch erfgoed is in de zijstraatjes goed te zien. Ik vond het prachtig, maar als het dorp niet uitkijkt gaat het ooit nog eens een openluchtmuseum worden. Hoe dan ook, het fotoserietje, onderwerp voor een kritisch oog binnenkort, is er gekomen. Te zien op:
Het Twiske: een gebiedje vlak boven Amsterdam. Ontstaan zo’n veertig jaar geleden toen er zand moest worden gewonnen voor allerlei snelwegen in de buurt. Geleidelijk is het daarmee veranderd in een niet onaardig natuurgebied, nog net geen Natura-2000, maar toch schoon en goed onderhouden. Het is het favoriete gebied voor mijn hardlooprondjes, je kan er eindeloos variëren en in de zomer ook nog lekker zwemmen en/of van de zon genieten. Hardlopen vandaag nog maar even niet, want dat was me afgeraden na de corona-besmetting van vorige week. Voor zwemmen was het nog te koud, maar deze keer gewandeld en tegelijkertijd ook van de zon genoten, want die scheen op die Tweede Paasdag uitbundig. En genoten van al wat daar te zien was, als je goed kijkt tenminste. Zo bleken een paar bomen de februari-stormen niet te hebben overleefd. Die laten ze daar gewoon liggen, want dat blijkt goed te zijn voor de biodiversiteit. Geen gezicht eigenlijk, althans niet voor de liefhebbers van aangeharkte “VT-wonen-tuinen”, maar hier laten ze de natuur gewoon de natuur. Verder alle ruimte voor de vogels, die hier hun ideale habitat hebben. De camera ging natuurlijk mee en het kleine fotoserietje dat is gemaakt staat op:
Vijf dagen quarantaine…! Dat was kort en goed het vooruitzicht, toen ik maandagochtend na twee jaar voorzichtig zijn en vier prikken verder nu toch ineens positief testte op corona. Net toen het mooi weer ging worden en ik van plan was mijn foto-hobby weer eens op te gaan starten. Want die was, na de foto-marathon in de VS, door de heftige jet-lag van negen uur daarna en bovendien nog door het slechte weer in de eerste dagen van april, wel een beetje ingezakt. Ik had nog wat deskundig advies ingewonnen over de do’s and dont’s bij een corona-besmetting maar het kwam er eigenlijk op neer dat ik vijf dagen niemand mocht tegenkomen. En dat betekende thuisblijven. De wereld zou er dus een stuk kleiner op worden. Eigenlijk mocht ik nog blij zijn, want die termijn is recent naar beneden bijgesteld van tien naar vijf dagen.
Maar net toen ik me had geschikt in mijn lot, testte – toeval of niet – René een dag later óók positief, ook al na twee jaar voorzichtig zijn en vier prikken. Na nog wat aanvullend deskundig advies, kwam ik erachter dat er geen bezwaar zou zijn tegen contact tussen recent positief geteste mensen. En dus kon er ook geen bezwaar zijn tegen een gezamenlijk bezoek aan het volkstuincomplex, waar René een optrekje met een prachtige tuin heeft. Mits we daar natuurlijk niemand zouden tegenkomen, maar contact met derden is daar goed te vermijden. Die tuin zou voor hem in zijn eentje ook onbereikbaar zijn, want dat zou op de fiets een oversteek met de altijd drukke veerpont betekenen.
Maar met de auto kon het natuurlijk wel en zo togen de twee patiënten bij schitterend voorjaarsweer naar de tuin, zodat de wereld daarmee een tikkeltje minder klein kon worden. Nu ben ik wel vaker in zijn tuin geweest, maar de naam van het volkstuincomplex (“Buitenzorg”) deed onder deze omstandigheden ineens beelden bij me opkomen uit mijn vroege jeugd, toen er nog sanatoria bestonden, met bedden en verplegend personeel op zonnige gazons, waar zieken en zwakkeren in een gezonde buitenlucht een beetje konden aansterken. Helaas geen personeel in de tuin, maar meestal gaat daar alles tóch wel vanzelf: beetje aanklooien, wat lezen, in de zon zitten, koffie drinken, wat eten en je bent zo uren verder. Maar nog nooit had ik daar foto’s gemaakt. En dat zou ik juist nú moeten doen want de tuin ligt er op zijn mooist bij net in deze fase van het voorjaar. En zodoende is – geluk bij een ongeluk – toch nog de volgende serie tot stand gekomen:
Phoenix beschouwden we zo’n beetje als het eindstation van onze reis. De plotselinge hitte en de omschakeling naar de relax modus gaven daar natuurlijk ook alle aanleiding toe. Maar hoewel we in de afgelopen jaren Phoenix als een vast ankerpunt zijn gaan beschouwen, hadden we de binnenstad (down-town, zoals ze dat hier noemen) nog nooit een blik waardig gekeurd. Want de binnenstad zelf zou toch, zoals vele andere steden in de VS, niet meer zijn dan een kluitje wolkenkrabbers? Met vooral kantoren zonder de levendigheid op straat, die we in de Europese binnensteden gewend zijn? Maar dat viel bij nader inzien erg mee. Sterker nog, opvallend was de veelkleurige en ook gewaagde architectuur en de toch wel elegante mix van kantoren en appartementencomplexen. En overal de murals, de fraai beschilderde gevels van de gebouwen. Zelfs blijkt er openbaar vervoer te zijn. Er ligt al een tramlijn en een nieuwe verbinding wordt nu aangelegd, in het besef dat je in deze stad van enorme omvang niet altijd door kunt gaan met alleen maar nieuwe snelwegen aan te leggen.
En zo werd de laatste ochtend van de terugreis toch nog een mooie sightseeing van de binnenstad, die toch alleszins de moeite waard bleek om eens te bekijken. Die terugreis ging naar Los Angeles, met nog een overnachting in Palm Springs. We maken een tussenstop in Quartzsite, ongeveer op de grens van Arizona en Californië. Dat dorp, voorzover je daarvan trouwens kunt spreken, is niet meer dan een verzameling van campers, trailers en stacaravans. Gewone huizen hebben we niet kunnen ontdekken. Hier wonen dus mensen, die het in het leven wat minder hebben getroffen, en hun openbare voorzieningen bestaan uit niet veel meer dan benzinestations en fastfood-tenten. Twee uur verder rijden ligt Palm Springs, het totaal tegenovergestelde. Hier woont het wat meer gearriveerde segment van de samenleving. Marcel heeft hier in de eerste week van april zijn zwemtournooi en zal hier dus nog ruim een week blijven.
Ikzelf beperk me er tot één nachtje, op weg naar het allerlaatste station: de luchthaven van Los Angeles. Die ligt helemaal aan de kust en dat betekende dus dat de hele agglomeratie van Los Angeles, ruim honderd kilometer, zal moeten worden doorkruist. Los Angeles is een jungle van autowegen en de rit er doorheen vereist een gedegen voorbereiding met het vooraf opschrijven van de vele afslagen die je moet nemen, en is eigenlijk een project op zich. Ik begon me dan ook af te vragen hoe leefbaar deze stad eigenlijk is. Marcel dropt me hier voor de vliegreis naar huis en zal dus in zijn eentje die jungle weer moeten doorkruisen, terug op weg naar Palm Springs. Maar terwijl ik bij de gate zit te wachten op het vertrek, komt het app-je: “ben in PS…”! Gelukkig….! Einde van een mooie reis door de VS. Het laatste fotoserietje van down-town Phoenix, het trailerpark en Palm Springs staat op:
Vanaf El Paso gaat het weer terug naar het westen. En wel meteen helemaal naar Phoenix in Arizona, zo’n 750 kilometer in één dag. Een eitje eigenlijk, vooral als je over de secundaire wegen rijdt: vrijwel geen verkeer, kilometers ver kijken en dus stevig doorrijden. Het eerste stuk gaat pal langs de grens met Mexico, met voortdurend zicht op het metalen hek. Maar we zien ook de auto’s van de border patrol. Ze rijden spiedend door de struiken en als dat niet meer gaat klimmen ze op een paard. Ze zijn belast met het oppakken van degenen die op een of andere manier toch de grens zijn overgestoken. Die worden dan keurig weer terug in Mexico afgeleverd. We raken tijdens een tussenstop in gesprek met één van hen. Het lijkt wel een kat-en-muis spel met de grensoverstekers. “You can’t blame them, I would do the same”. Zij steken de grens over, wij brengen ze terug en morgen zijn ze er weer.
De adspirant-bewoners van het beloofde land zullen vast geen oog hebben gehad voor het landschap dat zich voor hen ontvouwt. Maar zij zitten dan ook niet in een comfortabele auto, maar hebben kilometers gelopen met wat bagage op hun rug, door de kurkdroge en dorstige woestijn met nauwelijks vegetatie. In de auto kun je met een flesje water op het tussenconsole met andere ogen kijken, en genieten van de woestijn en de prachtige vergezichten. Hier en daar ook een toch wel tamelijk primitieve ‘nederzetting’, maar wel een die met het landschap als achtergrond meteen een prachtig decor zou kunnen zijn van een western. In Douglas (Arizona) raken we weer de grens, hier een stuk relaxter dan de drukke overgang in El Paso. Het tweede deel van deze etappe moet toch weer over die interstates, met weer van die enorme vrachtwagencombinaties die je rustig met 130 per uur gaan inhalen. Een stuk minder relaxed dus.
We passeren Tuscon, een fraaie stad die we al eens eerder bezochten, maar die we nu links laten liggen. Direct naar Phoenix dus, waar we een paar dagen na al dat autorijden in de relax modus gaan. Phoenix is een stad met een enorme oppervlakte. Van west naar oost een dikke honderd kilometer. Overwegend laagbouw met brede straten en veel ruimte tussen de huizen. Veel groen, zelfs ruimte voor wat golfbanen, maar toch ook hier en daar een Vinex-wijkje, zoals blijkt vanaf de ’South Mountain’, waar we de stad fraai van bovenaf kunnen bekijken. De relax modus die we hier aannemen komt trouwens goed uit, want het is inmiddels erg heet geworden. Terwijl in de afgelopen drie weken de temperatuur aan de lage kant was, soms zelfs amper boven het vriespunt, is het in Phoenix ineens 36 graden. Het ontneemt je alle energie om nog tot iets te komen, dus het komt goed uit om even heerlijk je eigen gang te gaan. De indruk van de ‘terugreis’ en Phoenix staat op:
Het meest oostelijke punt van onze reis is El Paso, tevens het meest westelijke punt van Texas. We zijn er te gast bij vrienden van Marcel, die ons twee dagen door de stad rondleiden. Ondanks de ligging in Texas, identificeren de bewoners van El Paso zich niet met Texas, maar eerder met New Mexico. Ook logisch, als je naar de kaart kijkt, want dat puntje van Texas steekt wel heel ver New Mexico in. Ook is het logisch in cultureel en religieus opzicht. El Paso bestaat voor 80% uit Spaanstaligen, die zich verwant met (New) Mexico voelen. De stad is – evenals (New) Mexico – dan ook hoofdzakelijk katholiek, terwijl de rest van Texas zich uitdrukkelijk ‘baptist’ noemt.
Een andere bijzonderheid van de stad is de ligging aan de grens met Mexico. Eigenlijk is het samen met de Mexicaanse zusterstad Ciudad Juarez één stad, gescheiden door de Rio Grande. Maar zo heel groot is die Rio Grande niet en bij nader inzien is het niet meer dan een stroompje van twee meter breed, dat je met gemak met hoge schoenen zou kunnen oversteken. Maar het ligt ook aan het seizoen, zo is ons verzekerd, want na de zomer zou er meer water zijn. Niettemin vormt dat kleine stroompje een stevige barrière tussen de twee werelden: het rijke Amerika en het een stuk minder rijke Mexico. Althans, zo zien de Mexicanen dat. Maar voor degenen die erin slagen die barrière te slechten liggen de gouden bergen er nog niet bepaald voor het opscheppen. De meesten slagen daar trouwens niet in, want er staat langs de rivier een stevig metalen hek, met rollen prikkeldraad erop. Dat hek is inmiddels ruim duizend kilometer lang, waarvan het grootste deel er al stond voordat Trump zijn intrek in het Witte Huis nam.
Wij hebben trouwens te voet wel een kijkje genomen in Ciudad Juarez. Inderdaad een andere wereld. De ‘heenreis’ ging vrijwel zonder formaliteit, maar op de terugweg hebben we bijna twee uur op de brug in de rij gestaan. Je moet wel uitkijken waar en wanneer je er komt, want in bepaalde buurten, vooral bij avond en ’s nachts maken drugskartels er de dienst uit. Maar daar was op het centrale plein niets van te merken en werd het een ontspannen middagje. Een ander uitstapje in El Paso was de ‘kruisweg’ naar een bergtop met een beeld van Jezus erop. In mijn ‘rijke roomse’ jeugdjaren deden we vaker een ‘kruisweg’: veertien ‘staties’, met daarop afgebeeld onderdelen van het ‘lijdensverhaal’. Hier veertien kruizen, zonder afbeeldingen weliswaar, maar voldoende om dat gevoel van vroeger toch nog even terug te brengen. En boven was er het fraaie uitzicht over El Paso, het metalen hek en een groot stuk van het aanpalende Mexico. De ervaring van deze twee dagen is in beeld gebracht op:
