Houston is het beginpunt van onze autoreis door de VS. Houston is “deep in the heart of Texas“. Daar huist een trots volkje. Ze zijn natuurlijk Amerikanen, maar eigenlijk meer Texans. Ze hebben nog nét geen eigen paspoort. Alles is hier Texas size en vooral de hoeveelheden voedsel, die ze hier naar binnen werken met dito tafelmanieren zijn indrukwekkend. Voor een deel doen we de reis met zijn drieën. Tot Phoenix reizen we met Richard, die daar woont en waar we later ook een paar dagen te gast zullen zijn. Hij komt dinsdag uit Phoenix naar Houston gevlogen en we halen hem af van het vliegveld. De stad Houston zelf is eigenlijk niks bijzonders. Typisch Amerikaans, met een down-town van kantoorhoogbouw en verder eindeloze laagbouw, waar men dan woont. De stad staat verder ook niet bekend om zijn belangwekkende bezienswaardigheden. Richard suggereerde een bezoek aan een soort landbouwtentoonstelling met een kermis en ‘s avonds naar een rodeo.
Ik dacht dat in Amerika rodeo’s altijd op dorpskermissen werden gehouden, maar deze was in een overdekt stadion met tienduizenden toeschouwers. Je kon er gokken op de winnaars en er gingen zo te zien grote hoeveelheden geld om. De volgende dag het Space Center bezocht. Daar zat Mission Control, van waar in de 60’er en 70’er jaren de bemande ruimtevaart werd begeleid. “Houston, we have a problem…“, weet ik nog, een uitdrukking die later overal ter wereld te pas en te onpas wordt gebruikt. Ruimtevaart is eigenlijk iets uit mijn jeugd, toen het nog iets bijzonders was. Tegenwoordig horen we er niet veel meer over, maar sinds deze week ben ik weer helemaal op de hoogte. Het fotoserietje van de kermis, de rodeo en de ruimtevaart staat op:
Singapore, nog een laatste bezoekje in het kader van het werk dat we voor de Civil Aviation Authority of Singapore (CAAS) en de luchthaven Changi hebben gedaan. Tevens de allerlaatste activiteit van mijn beroepsmatige leven. Het was alweer meer dan een jaar geleden dat we er waren en er zijn in de stad weer een hoop nieuwe gebouwen bijgekomen. Inmiddels is het hier een en al glamour en glitter. Gelukkig zitten we nu in wat ze hier Chinatown noemen. Vreemd eigenlijk want heel Singapore bestaat sowieso voor 80% uit Chinezen. Maar in Chinatown is nog wel iets van de koloniale sfeer te proeven. Niet dat de locals daar oog voor hebben. Die zijn 24/7 bezig met geld verdienen. Dat gaan wij in de komende dagen trouwens ook doen.
Ik ben onder de indruk van de recente uitbreiding van de luchthaven Changi en dat mocht weer wat kosten. Ze kijken daar niet op een dubbeltje. Geen wonder dat Changi allerlei prijzen binnenhaalt. Maar eerst maar eens een nachtje proberen te slapen na die lange vliegreis. Want daarna is het drie dagen op het puntje van de stoel zitten, vergaderen en eindeloos kritische vragen beantwoorden. De CAAS is niet de gemakkelijkste opdrachtgever. Het werd inderdaad een heftig vergaderweekje, maar ik had er toch een goed gevoel over en kon het project tevreden afsluiten. Vanaf nu ben ik ambteloos burger en kan ik achter de geraniums. Voor de liefhebbers van Changi en Singapore, de fotoserie staat op:
Maandag leek het wel ineens een echte voorjaarsdag. Een mooie gelegenheid dus om – na die lange donkere winter – er weer eens op uit te gaan en het voorjaar echt proberen te voelen. En waar kan dat beter dan in de Kennemerduinen? Eerst met de trein naar Overveen, dan een heel stuk door de duinen, vervolgens langs het strand naar Zandvoort en aan het eind van de dag weer met de trein terug naar Amsterdam. Het licht was prachtig, dus mijn nieuwe Sigma 150-600 kon nu eindelijk eens goed worden uitgeprobeerd. Er zouden in de duinen vast wel veel vogels rondvliegen en de bedoeling was om te proberen vogels in hun vlucht te spotten.
Er vloog inderdaad van alles voorbij. Natuurlijk de vogels, die toch eigenlijk iets te snel zijn om goed in beeld te brengen. Het enige wat je kan doen is veel foto’s maken en dan maar hopen dat er een redelijk goede bij zit. Makkelijker was nog wel de vogel die op tien kilometer hoogte voorbij vloog: de Emirates van Dubai naar Londen. En er werd ook gevaren: in de verte de vrachtschepen en de ferry naar Newcastle. En vooral veel gewandeld, want wij waren blijkbaar niet de enigen die op het idee waren gekomen om er eens op uit te trekken. Er werd zelfs gezonnebaad, maar dat kon eigenlijk alleen maar in het juiste hoek richting zon en dan nog met kleren aan. Al dat vlieg-, vaar-, wandel- en ligwerk is met de Sigma vastgelegd op:
Jheronimus Bosch: geboren in Den Bosch en vooral beroemd geworden door zijn satirische voorstellingen. Naar aanleiding van het 500-ste sterfjaar van deze ‘duivelskunstenaar’ werden zijn werken bijeengebracht in het Noord-Brabants Museum. Het was daarmee de grootste overzichtstentoonstelling van Jeroen Bosch ooit. Den Bosch was er maar wát trots op en de gelegenheid werd dan ook door de stad aangegrepen om er dan maar meteen een heel ‘Jeroen Bosch jaar’ van te maken, mede natuurlijk met de bedoeling om de nodige bezoekers naar de stad te brengen. De gelegenheid is ook met René aangegrepen om – naast een bezoek aan de tentoonstelling – er dan ook meteen ook maar een dagje Den Bosch van te maken.
Na een regenachtige ochtend in Amsterdam brak onderweg in de trein de zon door en lagen in de stad de foto-momentjes weer voor het oprapen. En ze laten het je inderdaad weten hoor, die Bosschenaren, dat ze trots zijn. De hele stad staat in het teken van de prachtige tentoonstelling waaraan meer dan tien jaar is gewerkt en uitstekend is georganiseerd. De andere grote attractie van de stad is de Sint Jan, een van Nederlands mooiste gotische kathedralen. En natuurlijk werd het opklarende weer aangegrepen om op een – nog wel verwarmd – terras een Brabants biertje te drinken en de dag met Kees, een van mijn vrienden en een geboren en getogen Bosschenaar, met een etentje af te sluiten. De fotoserie van Den Bosch staat op:
Den Haag: een statige, enigszins deftige, maar ook een groene stad. Het doel was het Gemeentemuseum en het ernaast gelegen Fotomuseum. En bij dat mooie weer vanuit het treinstation een lange wandeling erheen. Want sinds mijn pensionering, nu al weer bijna twee jaar geleden, was ik eigenlijk niet meer echt in Den Haag geweest, dus dat werd wel weer eens tijd. Die wandeling was eigenlijk al wat ambitieus, nam dus veel tijd in beslag en bovendien bleven we in het museum ook nog veel te lang hangen bij een fototentoonstelling over het Nederlandse boerenleven in de 50’er en 60’er jaren met een prachtige film van ruim een uur daarover. Die film riep herinneringen op uit die periode, inclusief bijbehorend jeugdsentiment, aan logeerpartijen bij een oom en tante op de boerderij in Deurningen. Wát een contrast als je vanuit de donkere filmzaal met de schemerige beelden van het boerenleven 55 jaar later ineens in het felle zonlicht weer in het ‘chique’ Den Haag staat. We lopen door naar de Scheveningse pier, deels in verval, maar ook deels weer in gebruik, zo lijkt het wel. En verbaasd gekeken naar surfers in het koude water, maar gelukkig wel met wet-suites. Die waren er ook nog niet in 1960. Voor een indruk van het boerenleven én Den Haag kijk ook op:
Rotterdam: hoofdstad van de architectuur in Nederland. Ik verzin dit ter plekke en anderen zullen daar ongetwijfeld andere ideeën over hebben. Feit is wel dat een groot deel van de binnenstad in de oorlog is verwoest en men van nul af moest beginnen om er weer wat van te maken. Ik herinner me nog vaag de ‘architectuur’ rond het Centraal Station uit de zestiger jaren. Het waren wat provisorische bouwsels en geen wonder dat de stad toen op dat gebied niet bepaald een hoog imago had. De 70’er en 80’er jaren waren in Nederland sowieso een architecturaal dieptepunt, dus dat hielp Rotterdam ook nog niet echt vooruit. Vanaf de 90’er jaren keerde het tij. Er kwam meer belangstelling voor de kwaliteit van de openbare ruimte en het gebruik van materialen en toen konden ze in Rotterdam helemaal losgaan. Toen ik nog werkte kwam ik er geregeld, maar de laatste jaren heb ik deze stad een beetje uit het oog verloren. Tijd dus voor weer eens een bezoekje.
Hoofddoel van vandaag was een bezoekje met René, nota bene op zijn 66e verjaardag, aan het fotografiemuseum, naar aanleiding van eerdere recensies daarvan in de Volkskrant. Maar het fotograferen en het bekijken van de stad zelf waren eigenlijk minstens zo mooie hoofddoelen. Wat heeft Rotterdam alleen al in de laatste jaren een metamorfose ondergaan…!!! Voor gedurfde architectuur moet je echt hier zijn: de kop van Zuid, het gebied rond het Centraal Station, de nieuwe Markthallen en natuurlijk het station zelf, dat inmiddels het mooiste station van Nederland is. Dat laatste verzin ik dan niet zelf, want dat idee wordt breed gedeeld in heel Nederland, ook buiten Rotterdam dus en zelfs in Amsterdam. Een foto-impressie van het hedendaagse Rotterdam staat op:
Dinsdag met René naar Maastricht geweest en daar een wandeling rond de St. Pietersberg gemaakt. René heeft zelf een aantal jaren in Maastricht gewoond, dus er was voor hem ook nog wel een wat meer nostalgische reden. Mijn enige nostalgie aan Maastricht was mijn studententijd, toen ik me vooral omringde met Brabantse en Limburgse vrienden en voor het carnaval af en toe naar Maastricht werd uitgenodigd. De reden voor het bezoekje van dinsdag was niet alleen nostalgie en sightseeing, maar ook om de nieuwe foto-zoomlens eens uit te proberen. Daarbij kwam wel dat het donkere seizoen daarvoor niet zo héél handig is, want deze lens komt pas echt goed tot zijn recht bij helder licht. Maar dat uitproberen was toch geen overbodige luxe, want er waren nog wel een aantal leer-momentjes. Er zijn namelijk veel te veel knopjes, en voor je het weet heb je weer een aantal foto’s gemaakt met verkeerd staande knoppen.
Verder was het een koud, maar toch interessant dagje. Vooral de mergelgroeves van de ENCI waren imposant. Na tientallen jaren graven gaan ze er, na veel oppositie, in 2018 eindelijk mee stoppen. Inderdaad is het hele gebied na al die jaren in een woestenij veranderd. Maar ze gaan het helemaal herstellen en omtoveren tot natuurgebied, wat ook wel weer jaren gaat duren, lijkt me zo. Al bijna in de schemering, ging het richting Chateau Neercanne, dat door sommigen de culinaire hotspot van Nederland wordt genoemd. Of je er goed kunt eten zijn we niet te weten gekomen, maar je kunt er wel mooi kijken, want de ligging is inderdaad geweldig. Vrijwel óp de Belgische grens met mooi uitzicht op het Maasdal en de nationale wijngaarden. Al in het donker naar het station gewandeld, voor nog een lange treinreis terug naar Amsterdam. Voor de eerste foto’s met de nieuwe lens, zie:
Het stond al jarenlang op het lijstje om er eens een paar dagen heen te gaan: Istanbul. Afgezien van een enkele overstap daar ruim vijf jaar geleden op de luchthaven, op weg naar verder was ik er nog nooit geweest. Het werd me bij die overstap al duidelijk dat ze daar behoorlijk aan de weg timmeren met hun luchtvaart (ze gaan daar een van de grootste luchthavens ter wereld bouwen). Niet dat dát nou een reden is om eens een paar dagen naar Istanbul te gaan. Het is verder een erg fraaie stad en geen wonder dat die dan ook toenemend populair is als bestemming voor een city trip. De periode tussen kerst en oud-en-nieuw leek ons heel geschikt. Aan het eind van de middag, nog net voor het donker, aangekomen en de eerste avond een schuchter rondje vanuit het hotel gelopen. Proberen de sfeer op te snuiven, een hapje te eten en even door de Grand Bazar gelopen. Zoals op veel plaatsen in de wereld ook hier verkopers die hun spullen proberen te slijten tegen een “very special price for you, my friend….”. Toch lopen we tegen iemand aan, met wie we na lang aarzelen toch in zee zijn gegaan: iemand die ons een tour aanbiedt met zijn auto door de stad en omgeving.
En dat werd een succes. Een gezellige man, die veel te vertellen had en met hem hebben we zo’n 200 kilometer gereden tot aan de oevers van de Zwarte Zee, in het Europese en Aziatische deel van de stad. Inderdaad, wát een mooie, indrukwekkende en grote stad, met meer inwoners dan heel Nederland en prachtig gelegen aan de Bosporus. Het voordeel van zo’n tour is bovendien dat je je een idee vormt wat je de volgende dag nog wilt zien. Hoe dan ook de Blauwe Moskee en het Topkapi-paleis. Voor die twee dingen alleen al blijken we de hele dag nodig te hebben. Het Topkapi-paleis vonden we van een onvoorstelbare pracht en praal en de sultans moeten destijds goed voor zichzelf hebben gezorgd. Het weer is alleen omgeslagen. Het is erg koud en er is sneeuw gevallen. Ontbijten doen we in een soort veranda van het hotel, maar dat kan vandaag alleen maar met dikke winterjassen aan.
Op oudejaarsdag zouden we dan naar huis gaan. Er ligt inmiddels een dik pak sneeuw. In de ochtend hebben we nog net even gelegenheid om de Basilica Cistern te zien, een ondergronds gangenstelsel, dat diende als wateropslagplaats. Verder was het wachten op taxi naar luchthaven, die door de sneeuw zenuwachtig lang op zich liet wachten. En toen die eenmaal kwam was het door de sneeuw moeilijk wegkomen uit de steile straatjes van de oude stad. Maar achteraf hadden we een zee van tijd. Het vliegtuig had ruim zes uur vertraging en uiteindelijk zijn we om 02:50 uur, al in 2016, op Schiphol geland. Tegenover al dat ongemak stond dat we onderweg drie jaarwisselingen hebben gehad. De eerste vlak na de start, nog boven Istanbul, met het vuurwerk van boven goed te zien. Daarna terug in onze eigen tijdzone en dus ook terug in 2015. Daarna opnieuw vuurwerk boven Budapest, door de heldere hemel prachtig te zien. Rond half vier thuis. Moe maar terugkijkend op een mooie city trip. Een foto-samenvatting is te zien op:
Het Amsterdam Light Festival, nu alweer voor de vierde keer. Dit keer met als thema: vriendschap. Het Amsterdamse festival is een beetje de concurrent, maar – wie weet – ook wel een beetje afgekeken van Glow in Eindhoven. Dat laatste is duidelijk meer spectaculair. Maar wat verwacht je ook in de lichtstad en op de bakermat van de gloeilamp? Alleen duurt Glow maar een week en het Amsterdamse festival bijna twee maanden. Dat betekent in Amsterdam minder drukte en de mogelijkheid daarvoor een mooie avond uit te kiezen. Er zijn wandelroutes uitgezet langs de verschillende ‘lichtobjecten’ en alles is zo’n beetje bij ons in de buurt, zodat we zelfs meerdere avonden kunnen kiezen. Het bijzondere aan dit festival is dat er ook speciale vaarroutes zijn uitgezet, die je georganiseerd, maar vooral ook ongeorganiseerd met je eigen bootje kunt varen. Maar vergeleken met Eindhoven vond ik de Amsterdamse versie toch wel een beetje tegenvallen. Kijk zelf maar of dat ook zo is op:
Marcel had zijn jaarlijkse zwemtoernooi in Frankfurt. Hij begint zich te bewegen in het Europese circuitje van gay-zwemverenigingen, die regelmatig toernooien organiseren. Ik ga dan af en toe mee. Soms zit ik een hele dag aan de rand van het zwembad foto’s te maken, maar dat houd je eigenlijk maar een uurtje echt vol. Beter is dan om ook je eigen uurtjes te hebben en de stad te verkennen. Frankfurt is het financiële centrum van Europa en alles in de stad straalt dat uit. Het hoofdkantoor van de ECB zit er. Je kan het niet missen door een knots van een logo dat in het parkje ervoor is aangebracht. Verder zie je ook aan alles dat kerstmis nadert. Het is nog maar begin december. Terwijl Sinterklaas bij ons het land nog niet uit is, is het in Duitsland al volop Weinachten met dito markten vol kerstkitsch, Glühwein en Bratwurst. Maar ook prachtige sfeerverlichting en mooie architectuur. En zoals overal in Duitsland kan je ook hier lekker gutbürgerlich eten. Al met al toch wel reden voor een bezoekje aan deze stad, zelfs als er geen zwemtoernooi zou zijn. De terugreis ging met Anton, een van Marcel’s zwemvrienden, in de auto langs de Rijn. Hier lagen herinneringen en menig zweetdruppeltje van mijn fietstocht naar Rome, nu alwaar bijna een half jaar geleden. De foto-impressie van het weekendje Frankfurt staat op:
Dagboek van een camera 