De laatste weken werden we – nota bene half augustus – weer niet héél erg veel verwend met mooie zomerdagen. Maar ineens waren er weer twee. Tijd om de agenda schoon te vegen, en de volgepakte trein naar Zandvoort te nemen. De camera ging mee, want er is altijd veel te zien. Mensen die op het strand met zand van alles in elkaar knutselen en in de avond verschijnen de herten op de duinenrij. Er is dus een klein serietje gekomen van deze twee onverwachte dagen op:
Maandag ben ik maar weer eens op het stalen ros geklommen. Dit jaar is er nog niet zoveel gefietst, maar als voorbereiding voor de tocht van volgende week in de Ardennen was dit een mooi trainingsrondje. Einddoel was Raalte, waar ik te gast zou zijn bij mijn broer Wim. Onderweg is nog een bezoekje afgelegd bij Kees in Terwolde. En tenslotte was niet Amsterdam het startpunt, omdat de afstand Amsterdam-Raalte toch wel wat groot was. Daarom met de trein naar Putten en dat als vertrekpunt gekozen. Voor een groot deel ging de tocht over de Veluwe. De Veluwe geldt als een van Nederlands mooiste natuurgebieden, maar zo’n 30 kilometer alleen door een bos fietsen is uiteindelijk toch wel een beetje saai. Het veranderde als je in het weidelandschap van het IJsseldal komt, en daar is dan ook veel meer te zien. Het mooist vond ik het stuk over de dijk langs de IJssel tussen Terwolde en Olst. De kleine foto-impressie staat op:
Zondag een zeiltochtje gemaakt over het IJsselmeer, vanuit Medemblik tot vlak bij de kust van Friesland en weer terug. We waren te gast op de boot van Douwe en Tom, beide ervaren zeilers. Ondanks de belofte van het KNMI dat het een zonnige dag zou worden, werd die belofte voor de zoveelste keer niet waargemaakt en afgezien van een kwartiertje zon, bleef het de hele dag bewolkt. Maar het werd toch een prachtige dag. Het zicht was goed en je kon het hele IJsselmeer overzien: de kust van Medemblik naar Enkhuizen naar het oosten, Den Oever in het noorden, de windmolens bij Urk en het iets hoger gelegen Gaasterland en de kust van Friesland. Zelf begrijpen we niets van zeilen, maar Douwe en Tom schrikken er niet voor terug de oversteek naar Engeland te maken. Zelfs hebben ze ooit de halve Atlantische Oceaan (in drie weken) overgestoken. Dus dit was een eitje, voor hen althans.
Veel geleerd over overstag gaan, voor de wind zeilen en allerlei andere boottypes. Zelfs heb ik geleerd hoe je tegen de wind in kunt zeilen, maar dat kan ik nu al niet meer goed navertellen. Het is ook de bedoeling om andere zeilers op het water met het kort opsteken van je rechterhand te begroeten. Voor mij voelde dat vreemd, omdat dat min of meer inhoudt dat je erbij hoort, terwijl ik me heel hulpeloos voelde bij het in bedwang houden van de boot bij af en toe toch wel sterke wind. Veel foto’s gemaakt, maar het merendeel van de foto’s kon ik weggooien, omdat de boot teveel beweegt en de meeste dus onscherp waren. Op het water zijn ook de onderwerpen beperkt, maar er zijn toch wel een paar foto’s overgebleven. Zie daarvoor:
Zaterdag was dan weer de Gay Pride, dit jaar het hoogtepunt en tevens afsluiting van de Euro Pride. Die Gay Pride was alweer voor de 21e keer, maar er begint nu toch wel wat kritiek te komen. Het zou een gay parade moeten zijn, maar de gays staan nu aan de kant en allerlei keurige en politiek correcte partijen, maatschappelijke organisaties en bedrijven zitten nu op de boten. Naar verluidt wilde Café het Mandje met een boot komen, maar dat is geweigerd, omdat het niet in het concept zou passen. Niet dat ik daar nou zo vaak kom, maar als er één café is, dat al tientallen jaren bijgedragen heeft aan de homo-emancipatie, dan is het dat wel. Nee, dan passen KPN, Nuon en noem ze maar op, beter in het concept. Heel aardig van ze dat ze de homo’s een warm hart toedragen, maar ik kan niks anders bedenken dat het voor die clubs aantrekkelijk is om reclame te maken voor een markt van pakweg 500 duizend mensen langs de kant, waarvan een groot deel homo’s.
Ook eigenlijk niet zo moeilijk voor die clubs. Gewoon een drijvende bak huren, je zet er leuk uitziende figuranten op die wat danspasjes kunnen maken, legt een voor hen te verwaarlozen, maar voor de organisatie leuk bedragje op tafel en klaar is kees. Ik wilde dus eigenlijk niet gaan kijken, maar omdat de parade vrijwel langs ons huis kwam, kon ik er niet om heen. Het enige wat je anders kunt doen is de stad uit. Maar het was schitterend weer, de sfeer was geweldig, we zaten eerste rang en dan vergeet je die minpuntjes maar weer even. Toegegeven, veel van die bedrijven hadden er best wat leuks van gemaakt. En zo werd het toch nog een prachtige middag. Weer veel foto’s gemaakt en de samenvatting daarvan is te zien op:
De laatste twee dagen in Parijs zijn ook weer lopend en slenterend doorgebracht. Op de Père Lachaise begraafplaats bijvoorbeeld. Nog niet eens zozeer omdat daar allerlei beroemheden begraven liggen, maar vooral omdat het eigenlijk een stad op zich is, met grafmonumenten van uiteenlopende grootte, stijl en vooral – net als de overledene die er ligt – staat van ontbinding. Sommige graven zijn al meer dan een eeuw oud en er is, zo te zien, nauwelijks naar omgekeken, waardoor de natuur het graf lijkt over te nemen. Alleen al dáár kun je een hele ochtend doorbrengen, maar Parijs is natuurlijk groter dan zijn begraafplaats.
Opvallend was in de stad het toch wel grote verschil tussen rijk en arm. Er is in bepaalde straten een puissante overdaad: horloges van 120.000 euro bijvoorbeeld, die achteloos in etalages liggen. Een straat verder zwervers die bedelend hun dagen doorbrengen en op kartonnen dozen slapen. En op een grote boulevard bij Montmartre tenten van vluchtelingen. Ook was opvallend hoe blank en zwart intensief en schijnbaar ontspannen met elkaar omgingen. Maar misschien was het schijn, want we horen natuurlijk ook van de onderhuidse spanningen en af en toe de geweldsexplosies in de banlieu’s, waar we ons als toerist niet hebben vertoond.
Toeristen, waaronder ook wijzelf, hebben in de regel meer oog voor de ‘bezienswaardigheden’. Zoals het bijzondere museum van de Louis Vuiton Fondation in het Bois de Boulogne. Het staat er nog maar een jaar of twee. Nog niet eens zo bijzonder door de expositie die daar te zien was, maar vooral ook door de architectuur. Dat zie je eigenlijk vaker met musea: het gebouw is belangrijker dan hetgeen er binnen is te zien. Als je in dat museum loopt verlies je niet alleen het gevoel van oriëntatie, maar zelfs het gevoel van wat eigenlijk boven en beneden is. Het gebouw schijnt nóg mooier te zijn als de zon schijnt (dat was alleen nu jammer genoeg niet zo) en door de gekleurde glaspanelen het licht in allerlei kleuren tot je komt. Dus moeten we nog maar een keer terug bij zonnig weer. Voor een uitgebreide set foto’s van de laatste twee dagen, zie:
Deze week een paar dagen met René in Parijs geweest. Ik was er ruim elf jaar geleden voor het laatst, dus dat werd wel weer eens tijd. Temeer daar het met de TGV maar drie uur met de trein is. Je gaat zo’n stad na zo’n lange tijd ook weer met heel andere ogen bekijken en het is dan net alsof je er dan weer voor het eerst bent. Op een of andere manier is dan ook de belangstelling voor dingen in elke levensfase weer anders. De basis was het appartement van mijn zus Annemarie in Montmartre. Dicht bij het Gare du Nord, waar we aankwamen en ook lekker centraal in stad. We hadden natuurlijk metro-kaartjes, maar toch doen we eigenlijk zo weinig mogelijk met de metro, omdat Parijs heel geschikt is om te lopen. Alle bezienswaardige dingen zijn – evenals in Amsterdam – relatief dicht bij elkaar. Bovendien zie je lopend, eigenlijk slenterend, veel meer. Tenminste als je de ogen de kost geeft, want dan worden de foto-objecten je op een presenteerblaadje aangeboden. En dat doen we, vooral in zo’n fotogenieke stad als Parijs.
Naast onze basis in Montmartre, dat uit veel meer blijkt te bestaan dan het gebied rond de Sacre Coeur, hebben we de eerste twee dagen veel door de Marais en de universiteitswijk ten zuiden van de Seine gelopen. Opvallend is de grandeur van de stad. Dat is natuurlijk niks nieuws, maar een mooi voorbeeld hoe je – na jaren afwezigheid en een levensfase verder – ineens meer oog hebt daarvoor. Bijzonder zijn ook de Parijse stations. Bijna allemaal kopstations en de stad heeft er veel. Het zegt alles over het beeld van Parijs in Frankrijk. Heel centraal, je eindigt of je begint er, maar je reist er nooit doorheen. Zo kom je uit het noorden aan op – de naam zegt het al – Gare du Nord. Maar het Gare de l’Est, op steenworpafstand ervan, is minstens zo fraai. Tenminste als je van oude – bijna half vergane – spoorwegcomplexen houdt. Je kan het station mooi bekijken vanaf een fraaie spoorwegbrug. Veel staal, roest, maar ook een monumentale voorgevel en stationshal. Een indruk van de slenterpartijen door de stad op de eerste twee dagen, zie:
Dinsdag was het ineens weer eens een prachtige stranddag. Na al die regen en kou eerder in de zomer hebben we nu al een paar mooie dagen gehad en je zou dan bijna gaan denken dat we dan toch misschien nog een ouderwetse zomer gaan beleven. Hoe dan ook, de gelegenheid is te baat genomen om weer eens naar ons favoriete Zandvoort te gaan. Daar lange, brede, rustige en bovendien blote stranden. Daarvoor moet je dan wel zo’n kilometer of vier vanaf het station van Zandvoort naar het zuiden lopen. En zelfs dán kan je nog een heel stuk verder. Want vanaf de laatste (onze favoriete) strandtent Fosfor ligt er dan nog een bijna twintig kilometer lange strandstrook. Daar ook weinig mensen, ook al omdat je er alleen maar kunt komen door lange afstanden te voet af te leggen. En daar hebben de meesten geen zin in. Die strijken liever neer in het centrale deel van Zandvoort, waar je op zo’n mooie dag als vandaag amper een paar vierkante meter voor jezelf hebt.
Wij hebben vandaag vooral veel gewandeld. Zo’n 16 kilometer langs het strand tot over de grens met de provincie Zuid-Holland (gemeente Noordwijk). Daar dus weinig mensen, maar des te meer dieren. Levende, maar ook dode dieren. Zoals een aangespoelde bruinvis, die door de zeezoogdieren-ambulance werd weggehaald. Nu ook eens goed kunnen kijken waar die meeuwen eigenlijk hun voedsel vandaan halen. De zee wordt op zijn mooist tegen het eind van de middag en begin van de avond, als we neerstrijken bij onze favoriete strandtent Fosfor, het vroegere South Beach. Ze hebben daar ontzettend lekkere koude Grolsch beugelfles-pilzen, die we na zo’n warme dorstige dag maar als voorgerecht van een gezellig etentje beschouwen. Uitkijkend over de zee, waar de zon in zakt en gadegeslagen door de herten, die op het duin een kijkje komen nemen. Voor de fotoserie van de dag, zie:
De Euro Pride. Voor de komende twee weken is Amsterdam de ‘Gay Capital of Europe‘. In de 70’er en 80’er jaren was het dat de hele tijd al, maar die status heeft Amsterdam moeten opgeven aan andere steden, die er inmiddels op dat gebied ook toe doen. Maar nu is Amsterdam dus het wel weer even. Het begon met de roze zaterdag in het Vondelpark. Een gezellige boel met standjes van allerlei clubs, zonder al te veel commercie, met aan het eind van de middag een optreden van Anita Meyer, die we ook nog uit de 80’er jaren kennen. Daarna de Pride Walk naar de Dam en in de avond daar veel boenke-boenke techno muziek met vage zangeressen. Het vuurwerk om 23 uur heb ik dus niet afgewacht. Die tijd heb ik besteed met het bewerken van de foto’s van het gebeuren. De volgende avond toch maar even naar de optredens op de Dam, want ik hoorde dat je dat echt niet mocht missen. Inderdaad, wat was dát een feest…! Kijk maar op de foto’s:
Zomer…! Eindelijk…! En hoe…! Ik heb er meteen maar een minivakantie in eigen land van gemaakt. Maandag een zeiltochtje en dinsdag en woensdag naar Zandvoort. De foto’s van maandag en dinsdag zijn jammerlijk verloren gegaan toen bleek dat het fotokaartje ineens niet meer leesbaar was. Mijn laptop bood nog vriendelijk aan het te repareren, maar gooide ook ineens alle foto’s weg. Dus hier alleen de foto’s van woensdag. Leuk om te zien hoeveel plezier mensen hebben op het strand en in de zee. Nog leuker zijn de verschillende diersoorten. Krabbeltjes, meeuwen, herten, kwallen en zelfs zeehonden. Dinsdag lag er een stervende zeehond op het strand, maar die was dus woensdag al weggehaald. Of misschien was die nog niet echt stervende en is hij vanzelf weer terug gezwommen. We zullen het nooit weten. Kilometers gelopen tot aan de gemeentegrens van Noordwijk. De foto’s die – ondanks het fotokaart-ongelukje – behouden zijn staan op:
André Rieu: verguisd onder de doorgewinterde en de zg. ‘échte’ liefhebbers van klassieke muziek. Maar hij heeft wél dit genre toegankelijk gemaakt voor een veel bredere laag. Inmiddels wereldberoemd en elk jaar in de zomer zijn er een aantal feestelijke optredens op het Vrijthof in zijn thuisstad Maastricht. Harry Puts was zo aardig om toegangskaarten te regelen. Heerlijk op een terras aan de zijkant van het Vrijthof op een even zo heerlijke zomeravond werd het inderdaad een feest. Halverwege de avond werd er enthousiast gewalst op de straten. Maar ook halverwege de avond begonnen steeds meer mensen op hun mobieltje te kijken. Dat bleek het begin van een – naar later bleek – een mislukte staatsgreep in Turkije. Op de terugreis met de auto in het holst van de nacht naar Eindhoven over Belgische binnenwegen werd ik dan ook goed op de hoogte gehouden van de gang van zaken in Turkije. Maar feest op het Vrijthof bleef blijvend vooraan in mijn herinnering hangen. Kijk maar op:
Dagboek van een camera 