Regelmatig steek ik het IJ over met een van de boten die bijna 24 uur daags heen en weer pendelen tussen ‘de stad’ en ‘Noord’. Alleen al deze aanduidingen suggereren dat ‘Noord’ niet echt bij Amsterdam hoort, maar daar is de laatste tien jaar rap verandering in gekomen. Vooral door al hetgeen aan de noordkant is neergezet aan nieuwe bedrijven, woningen en allerlei andere voorzieningen. Daardoor is het ook op die boten aanmerkelijk drukker geworden. Omdat de tunnels en bruggen bij elkaar niet voldoende capaciteit hebben zijn die boten dus essentieel voor de verbinding tussen beide stadsdelen en is de overtocht dan ook gratis. Ondanks het toch veelvuldige gebruik van de boten beschouw ik de overtocht nog steeds als een soort klein vakantiereisje, omdat er altijd veel te zien is. De overtocht is alleen te kort om daar eens een fotoserie van te maken. Zo’n serie over het IJ was dan ook altijd een sluimerend plan dat zich al lang in mijn achterhoofd had genesteld. Tot afgelopen zondag, toen het winters ochtendlicht ineens prachtig was en het IJ fotografisch eens onder handen kon worden genomen. Het resultaat staat op:
Zo…, dat was dus de winter van 2026. Tenminste, aangenomen dat het hierbij blijft. Hopelijk wel, want ik ben geen uitgesproken winterliefhebber en al helemaal geen wintersporter. De sneeuwbuien van de eerste dagen gingen dan ook vooral binnenzittend voorbij, hoewel ik door de wat meer gevorderde winterliefhebbers werd aangespoord om daarvan toch maar foto’s te maken. Want zoiets zou slechts eens in de – pakweg – tien jaar voorkomen en in de toekomst door de klimaatverandering wellicht nog minder frequent. Bovendien, bedacht ik me, kwamen op het internet en de nieuwsmedia zóveel foto’s voorbij, dat ik me afvroeg wat nou eigenlijk de toegevoegde waarde was van nóg zo’n fotoserietje over dit verschijnsel. Hoewel je door je eigen ogen weer andere dingen ziet dan wat elders voorbij komt, zo bedacht ik me ook.
Dus ben ik uiteindelijk gezwicht en heb toch maar de camera gepakt om dat korte nieuwsjaarswintertje maar eens in beeld te brengen. De dag ervoor had een kortstondige dooi met wat regen al wat sneeuw doen wegsmelten, maar er was nog voldoende sneeuw over om er toch nog wel wat van te maken. Daarvoor moest je dan wel naar het Vondelpark, want op de doorgaande straten in mijn eigen buurt was de sneeuw inmiddels door al het ingereden zout veranderd in blubber. En ik moet zeggen, als je eenmaal buiten bent en je je ogen goed de kost geeft is er onderweg naar en in het park nog voldoende fotogenieks te zien. De winterwereld gezien door mijn eigen ogen staat op:
Dagboek van een camera 