Er was nog een oud plan om eens foto’s te maken vanaf de Domtoren. Niet zozeer om Utrecht van boven te zien, maar eigenlijk wat enigszins verder weg ligt, zoals bijvoorbeeld Amsterdam. Met de Sigma-600 mm zou dat toch moeten lukken. Het enige vereiste was helder weer en dat was het vrijdag. Weliswaar af en toe regenbuien, maar afgewisseld door strakblauwe luchten, dus het was toch wel een gokje. Je kon alleen in een groep met een rondleiding naar boven. Het was dus meteen een goede oefening in geduld, want bij een mooie opklaring met blauwe lucht tussendoor is het toch wel lastig om halverwege de top een lang verhaal aan te moeten horen over het carillon van de toren, dat bovendien uitvoerig in het Engels wordt herhaald, terwijl je maar één ding wilt: verder naar boven nu de lucht nog blauw en dus helder is.
Maar het weer hield zich goed en er was veel te zien. Natuurlijk Amsterdam, weliswaar vaag, maar met de telelens en de nodige toevoeging van contrast was er wel wat van te maken. Ook Almere was te zien. Zelfs Rotterdam en Den Haag, maar dat was eigenlijk te ver om daar nog een behoorlijke foto van te maken. Wel een mooie oefening om de grenzen van de lens eens te verkennen. Maar Utrecht zelf, dat vanaf de toren aan je voeten ligt, leverde ook verrassende plaatjes op, vond ik. Het resultaat van dit foto-uitstapje staat op:
Texel, het hoort evenals Amsterdam bij Noord-Holland, maar een groter contrast is amper denkbaar. De stilte overvalt je al, als je het eiland op fietst. En het valt des te meer op, als je op de avond tevoren nog op die zomerse oktoberdag om zeven uur door de menigte over de Nieuwmarkt hebt gefietst met zijn overvolle terrassen. Het eiland is in trek bij de vogelliefhebbers. Maar ik vond de vogelaars en hun fotoapparatuur minstens zo fotogeniek als de vogels zelf. We troffen een vrouw die meer dan twee uur had gewacht op het tamelijk zeldzame kruisbekvogeltje. Een vogeltje dat wij – meer geluk dan wijsheid trouwens – al tamelijk snel hadden gespot.
Het eiland doe je vooral met de fiets en eigenlijk vooral elektrische fiets, zo bleek. Want daarmee kun je in één dag makkelijk op en neer naar de noordpunt, die wij met onze gewone huurfietsen niet hebben gehaald. We zijn blijven steken bij de Slufter, een tamelijk brak gebied dat alleen bij springvloed door zeewater wordt overstroomd en dat we helemaal te voet tot het strand zijn overgestoken. Daar nog een tijdje gezeten, over strand en zee uitgekeken en gezien hoe – op deze uitzonderlijk warme najaarsdag – er nog mensen heel ontspannen te water gingen. Op de terugweg was er wel weer een straffe tegenwind en werden we dus herhaaldelijk ingehaald door mede-pensionado’s op hun elektrische karretjes. Maar de boot van zeven uur hebben we nog net gehaald. De foto’s staan op:
Amsterdam verandert in rap tempo. De nieuw metrolijn, waar 17 jaar aan is gebouwd is bijna klaar. En de bouwputten waar jarenlang tegenaan is gekeken worden zo langzamerhand opgeruimd. Zo ontstaat op het Rokin een voor Amsterdamse begrippen tamelijk voorname boulevard met hier en daar zelfs Parijse allures. De achterkant van het Centraal Station, waar je vroeger niet durfde te komen, is ontzettend opgeknapt en is nu de toegang naar ‘Noord’, dat nog veel sneller verandert dan de stad zelf. Je merkt het ook aan de veerboten die altijd overvol zijn.
Ik was deze week op de Zuid-as, waar ik eigenlijk niet zo vaak kom. Al een tijdje het zakencentrum met zijn hoogbouw, maar er wordt nog steeds gebouwd en nu verschijnen daar ook nieuwe appartementencomplexen, met tamelijk gewaagde architectuur, vind ik. Het station Amsterdam-Zuid, dat nu niet meer is dan een soort van halte, gaat de komende jaren nog helemaal op de schop, evenals de ringweg die erlangs loopt. Amsterdammers zijn vaak wars van veranderingen, maar het valt niet te ontkennen dat de stad er een stuk mooier bij ligt dan bijna 25 jaar geleden, toen ik er kwam wonen. Toch zijn er ook dingen die nooit veranderen. De kleinschaligheid van het centrum, de levende standbeelden op de Dam, de toeristen, het water en de natuur op slechts enkele kilometers afstand. De camera observeerde het deze week en heeft er het volgende van gemaakt:
Het afgelopen weekend is het jaarlijkse uitstapje gemaakt met Kees en Jan, met wie we onderweg hebben vastgesteld dat we elkaar al 41 jaar kennen. Oude vrienden dus, en het is een band die we alle drie koesteren. Dit keer ging het uitstapje naar West-Vlaanderen met Kortrijk als uitgangspunt. Grootste wapenfeit daar is de ‘Gulden Sporenslag’ in 1302. Ter nagedachtenis daaraan is een heus museum ingericht en de gebeurtenis speelt nog steeds op de achtergrond van de huidige verhoudingen tussen Vlaanderen en het aangrenzende Franstalige gebied. Allemaal kleine stadjes met een ‘Grote Plaats’, een kerk, stadhuis en meestal een Belfort in het centrum. Ook is het aanpalende Vlaamse Frankrijk bezocht, waar alleen de namen op de kerkhoven en elegante plaatsnamen als ‘Coudekerque’, ‘Hondschoote’ en natuurlijk ook ‘Dunkerque’ nog herinneren aan de tijd dat daar Vlaams werd gesproken.
De dorpjes in Vlaanderen, zoals Kuurne, Harelbeke en Geraardsbergen met zijn ‘muur’ zijn nog wel het meest bekend van de eendaagse wielerkoersen in het voorjaar. Hier wordt de hoogmis van het Vlaamse fietsen opgevoerd met de Ronde van Vlaanderen op de eerste zondag van april. Niet dat er door hen nog veel wordt gewonnen in de grotere ronden, maar het wielrennen zit wel in het DNA van de Vlamingen. Verder Tournai (Doornik) en Mons in Wallonië bezocht. Een soortgelijke architectuur, maar ik vond vooral opvallend hoe triest de oude en vermoeide Borinage erbij ligt. Het regenachtige weer van zaterdag accentueerde dat nog eens extra. Toch zal er wel een cyclus zijn van opkomst en verval en je ziet er sommige steden ook weer opleven, zoals Lille en Luik, waar we overigens deze keer niet zijn geweest. Al met al een erg gezellig weekend met aan het eind nog de beklimming van de ‘Muur van Geraardsbergen’. Met de auto, dat wel. De fotoserie staat op:
Zwolle: we zouden het nog een keer bezoeken omdat bij een recent vorig bezoekje we niet aan het museum de Fundatie zijn toegekomen. We raakten er maandag min of meer toevallig verzeild, toen we in Lelystad waren en het vandaar nog maar 50 km was. Dus ernaartoe. Het was deze keer niet gepland en sowieso slecht voorbereid, want anders hadden we wel geweten dat het museum op maandag dicht was. Maar de stad is ook zonder de Fundatie de moeite waard. Wel konden we het museum op de ‘Peperbus’ vanaf de bovenkant bekijken, evenals de rest van Zwolle en omstreken. De foto’s staan op:
Het zou vrijdag een prachtige dag worden en dus kwam het idee op om eens van IJmuiden naar Zandvoort te lopen en te zien wat zich onderweg voordoet. Toch kwamen we in de stromende regen met de bus in IJmuiden aan. Het bleek dat volgens Buienradar een heel smal regenfront, nota bene in de volledige lengterichting, langs de kust trok, zodat het ook nog een hele tijd duurde voordat het droog werd. In de rest van Nederland was het inderdaad een prachtige dag. Daar sta je dan met je telelens die we die dag zouden gebruiken en waarvoor je eigenlijk veel licht nodig hebt. Alleen met tamelijk gewaagde camera-instellingen en behoorlijk wat nabewerking valt er dan nog wat van te maken. Gelukkig viel er toch nog wel wat te zien, tenminste als je je ogen gebruikte. En het tegenvallende weer levert toch ook wel weer mooie wolkenluchten op. In Zandvoort ontbraken deze keer de Nederlandse toeristen, dus je hoorde overal Duits om je heen. Ik kreeg er eigenlijk wel medelijden mee, want als je hier de hele week had doorgebracht, zou het toch wel zijn tegengevallen als je voor het strand kwam. Want daarvoor kom je hier. Tenzij je natuurlijk van wolkenluchten houdt. De foto’s staan op:
NS-wandelingen: ze schijnen al tientallen jaren te bestaan. Ik had er wel eens van gehoord maar ze blijkbaar naar het achterste bewustzijn verdrongen. Laat staan dat ik er ooit eentje heb uitgeprobeerd. Tot vrijdagochtend, toen ik de website daarvan eens bekeek. Wel honderd wandelingen van uiteenlopende kilometrages, overal in Nederland, in de mooiste regio’s en vaak van NS-station naar NS-station. Goed bereikbaar dus. Met goede routebeschrijvingen en duidelijke kaartjes. Een wereld ging er weer eens open. Vrijdag hebben we er meteen maar een geprobeerd: van Wezep naar Zwolle, ook weer door onbekend gebied. Tussen de buien door, dat wel, maar elk seizoen heeft zijn mooie kanten. Dit seizoen heeft vochtige bossen, paddenstoelen en prachtige nazomerse luchten.
De route begon over de uitlopers van de Veluwe, eerst in een bos, later over de hei. Nog later Hattem, prachtig plaatsje, maar ook nog nooit geweest. Dan over het laagland langs de IJssel met een voetveer naar de overkant: naar Over-IJssel en meteen de gelijknamige provincie. Tenslotte Zwolle: we raakten aan de praat met een kapper, die even niks te doen had en ons uitnodigde voor een kop koffie. Groot liefhebber van de stad en hij wist er van alles over te vertellen. En als we nog tijd over hadden moesten we nog dat en dat doen. Maar die tijd hadden we dus niet meer. Volgende keer dan maar. Maar eerst nog die andere 99 NS-wandelingen. De fotoserie staat op:
Italië: er was een mooi excuus om er weer eens heen te gaan. Anton en Alie, die de helft van de tijd bij hun ‘olijvenfabriek’ in Italië wonen en de andere helft hier, hadden allerlei aanleidingen gevonden om weer eens met een feest uit te pakken. Ik ging er heen met John, ook een vriend van hen en tevens mijn buurman. John heeft ook een huis daar in de buurt. Dat huis staat tegen een gammele kerk aan, die al jaren niet meer in gebruik is. En na de recente aardbeving is het daar zo gevaarlijk geworden, dat hij zijn huis niet meer in mag. Eigenlijk ‘mocht’, want inmiddels wordt er met Vaticaanse hulp hard gewerkt om de kerk te herstellen en het huis dus weer toegankelijk te maken. Collevecchio, waar dat huis en die kerk staat, ligt in het grensgebied van Lazio en Umbrië. Tamelijk verlaten en zelfs ontvolkt platteland. Wel een heel pittoresk centrumpje, maar veel huizen staan er leeg en het pleintje met een bar is een ontmoetingspunt voor de mensen die er nog wonen. Als je hier twee dagen rondloopt, ben je in het dorp meteen bekend. Als je dan contact maakt, merk je dat ze het leuk vinden als er weer nieuwe mensen rondlopen. En zelf vond ik dat natuurlijk ook erg leuk.
Het uitstapje had alleen een vervelend staartje. Ik zou met Ryanair terugvliegen, maar de vlucht werd gecancelled, omdat de luchthaven Ciampino door heftige stortregens op zondag min of meer onder water stond. Uren daar in de rij gestaan voor een zogenaamde oplossing, maar toen ik hoorde wat deze maatschappij van plan was te doen, heb ik uiteindelijk zelf maar een keus gemaakt. Mijn lotgenoten bleken achteraf te worden ondergebracht in een soort van oud nonnenklooster in ‘the middle of nowhere’, waar je geen kant op kon en dat eigenlijk meer weg had van een gevangenis. Onthutsend hoe Ryanair, in tegenstelling tot de praktijk die ‘normale’ luchtvaartmaatschappijen erop na houden, hiermee meent weg te komen. Er was nog plaats in het hotel waar ik had gezeten, en ik heb voor de hoofdprijs voor de volgende dag een ticket bij Lufthansa geboekt, mijn verlies genomen en er verder geen negatieve energie meer aan besteed. En eigenlijk werd het met het gezelschap dat er nog was alsnog een heel leuke avond. En Ryanair…..: nooit meer doen !! Maar Italië is erg fotogeniek, kijk maar op:
Je hebt van die autowegen in Nederland die je al vaak hebt gereden en die je dus bijna uit je hoofd kent. Zoals de A-28 tussen Amersfoort en Zwolle. Evenals het spoor tussen beide steden. Alleen het land er omheen is na al die jaren nog steeds een soort van ‘terra incognita’. Tot afgelopen maandag, toen we over de Veluwezoom hebben gewandeld. ‘Weg van de snelweg’, was een aantal jaren geleden een documentaireserie, en dit was nou typisch zo’n gebied ervoor. Altijd weer verrassend wat je kunt zien als je goed probeert te kijken. Begonnen in Harderwijk, wat ik nog ken van de vroegere schoolreisjes, en in mijn herinnering was dat een klein vissersdorpje aan het IJsselmeer. Nu is het onherkenbaar veranderd. Het IJsselmeer is daar het Veluwemeer geworden met vakantieparken en dito vermaak, zoals de grote toeristenfuik van het Dolfinarium.
Maar het gebied rond Harderwijk is een walhalla voor fietsers, met een oververtegenwoordiging van elektrische fietsen. Maar ook nog steeds traditioneel landbouwlandschap met mooie oude boerenhoeven en een godvrezende bevolking. Het station van Nunspeet, een typisch stoptreinstation, was het eindpunt van de wandeling. Veel voorbijrazende treinen, waar ik zo vaak in heb gezeten, maar na een half uurtje wachten was er een trein zo aardig om onze vermoeide lijven op te pikken voor de thuisreis. De foto’s staan op:
Het zou een dagje naar Zandvoort worden, misschien wel het laatste dit jaar. Maar het liep allemaal anders, dankzij een vrachtauto die even niet had opgelet en een bovenleiding van het spoor kapot had getrokken. Dus geen trein naar Zandvoort. Met de auto erheen is echt geen optie, dus Zandvoort was dat ook niet meer. Wel kan je met de auto naar het strand van IJmuiden, waar ik vroeger geregeld kwam. Maar ook dát liep weer helemaal anders. In plaats van regelrecht naar het strand te gaan waren daar ineens de Hoogovens, zoals die vroeger tenminste heetten en die iedereen nog steeds zo noemt. En ze lagen er vandaag prachtig bij in het zonlicht, mooi gecompleteerd door het beeld van het sluizencomplex in aanbouw. Dat blijkt overigens, als het eenmaal af is, ook nog het grootste sluizencomplex ter wereld te worden.
Het beeld was zo fraai, dat – flexibel als we meestal zijn – het plan andermaal werd omgegooid omdat de foto-momentjes daar voor het oprapen lagen. Wij vonden het in elk geval erg fotogeniek, raakten niet uit-gefotografeerd en hebben er urenlang rondgelopen. We waren niet de enigen die het mooi vonden. Er werden honden uitgelaten en – ondanks de bijna apocalyptische achtergrond – werden daar toch nog doodgemoedereerd ontspannen fietstochtjes gemaakt. Uiteindelijk bleven er toch nog twee uurtjes op het strand over. Voor de foto-momentjes zie:
Dagboek van een camera 