Hortus Botanicus

7 oktober 2021

Op nog geen steenworp afstand van huis ligt de Hortus Botanicus. Heel lang geleden was ik er ooit eens, maar daarna, gek genoeg, niet meer. Hoewel het alleszins de (toch kleine) moeite waard is. En ontelbare keren ben ik er langs gelopen op weg naar de metro. Fotovriend Jos had het initiatief genomen om op een mooie donderdagochtend het complex nog eens te bezoeken. Het is een oase in de stad. Niet alleen omdat het een park of een tuin is. Want parken en zelfs tuinen zijn er genoeg in de stad. Maar de Hortus is wel een bijzonderheid en staat vol met fraaie inheemse plantensoorten en andere botanische hoogtepunten. Meestal in de open lucht, maar zonodig in een van de monumentale kassen met hun eigen klimaatzones. Daar dan de palmen, cactussen en zelfs een aparte kas voor allerlei soorten vlinders. De kassen, het hoofdgebouw en zelfs het toegangshek zijn bovendien beschermd rijksmonument. En zelfs als je even geen monumenten of planten hoeft te zien is alleen al het nuttigen van koffie en gebak op het terrasje aldaar op deze zonnige ochtend al een hoogtepunt. Waarom is dat niet vaker gedaan? Het is nog geen vijf minuten lopen….! De reis van donderdag langs de monumenten en door de verschillende klimaatzones is vastgelegd op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157720006897271

Brussel

23 september 2021

Toen ik nog werkte kwam ik geregeld in Brussel. Maar sinds ik ambteloos burger ben, ben ik er, behalve er met de auto langs gereden op weg naar verdere oorden, nooit meer geweest. Tot afgelopen donderdag, toen ik mijn vroegere Schiphol-collega Joop opzocht. Ik had hem al jaren niet meer gezien en hij bleek in Brussel te wonen. Meteen al bij het verlaten van station Brussel-Noord viel me op hoe de stad is veranderd in de laatste zeven jaar. Dat station, in mijn herinnering een no-go area met een grauwe uitstraling, was onherkenbaar veranderd in mooie perrons, een fraaie stationshal en een voorname uitgang naar een ook onherkenbaar stadsdeel. Wolkenkrabbers zetten hier de toon en ze zijn er ook nog lang niet uitgebouwd. Joop woont in een van die gebouwen op de 40e verdieping, en vanaf die hoogte bekijk je de stad toch net weer wat anders dan vanaf het maaiveld.

De woonwijk ligt iets ten westen van het station, aan de rand van het gebied ‘Tour en Taxis’. Een wat verwarrende naam, omdat ik – toen ik de naam voor het eerst hoorde – dacht dat het hier om het organiseren van vervoer zou gaan. In werkelijkheid is het een vroeger industrieel terrein rond het voormalige Gare Maritime. Een enorm gebied, duidelijk in transitie. Het leuke ervan is dat je niet alleen de delen ziet die al af zijn, maar ook nog de oude vervallen delen die ooit nog wat moeten worden. Vooral het enorme Koninklijke Pakhuis is fraai gerestaureerd en is nu het thuis van allerlei activiteiten en evenementen. Het werd een gezellige dag, veel bijpraten bij Belgische biertjes over niet alleen het vroeger, maar ook over het nu. Ik moest mijn best doen om me ook nog te bedenken dat ik een fotoserie wilde maken. Want tenslotte kom je niet elke dag in Brussel. Die serie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719926324616

’s Hertogenbosch

22 september 2021

Brabant: elke keer als ik er kom, blijkt dat er toch nog wel een ruim stuk van mijn hart voor die provincie is overgebleven. Ondanks dat ik er al 45 jaar weg ben. Vooral op zo’n mooie dag als woensdag, toen ik in Den Bosch op bezoek was bij Kees, met wie ik al minstens zo’n lange vriendschap onderhoud. Het leek wel of heel de stad was neergestreken op de terrassen. De stad ademt één en al gemoedelijkheid, vooral als ik dan ook nog overal de kreet ‘houdoe’ hoor als mensen, al is het nog zo kortstondig, afscheid van elkaar nemen. Ja…., ik hoor de tegenwerpingen al: “zo heel gemoedelijk is het daar nou ook weer niet, als je in aanmerking neemt dat diezelfde provincie inmiddels het epicentrum van de drugscriminaliteit is geworden”. Klopt, maar dat is hoofdzakelijk ondergronds en niets weerhoudt me ervan om toch maar van die bovengrondse gemoedelijkheid te genieten. Behalve lunchen op een van die terrassen, maken we een wandeling door de stad. Langs de Binnendieze bijvoorbeeld, een klein ondergronds riviertje, dat de stad nog eens fraai accentueert.

Totdat we aankwamen bij de Parade, wat mij betreft eigenlijk een van de mooiere pleinen van Nederland. Maar de kastanjebomen daar leden al jaren aan een of andere ziekte en zijn nu uiteindelijk allemaal gerooid. Wat overblijft zijn een aantal ronde gaten, gevuld met verse aarde, waar ooit weer nieuwe bomen moeten komen. Tot overmaat van ramp wordt nu ook het theater aan dat plein gesloopt en in plaats daarvan staan nu een paar lelijke bouwketen. Wat rest van het plein is een onafzienbare lege vlakte, onherkenbaar veranderd. Alleen de Sint-Jan staat daar nog mooi, maar nu wel eenzaam te zijn, hoewel de kerk gezelschap heeft gekregen van een aantal terrassen, die daar tegen de gevel zijn aangeplakt, zo lijkt het wel. Om aan te geven dat het plein nog niet helemáál dood is. Maar binnen in de kathedraal is al jarenlang alles hetzelfde. Het is er rustig en sereen en ademt de sfeer van het Brabants katholicisme. Misschien ook niet altijd zo gemoedelijk, maar het is wél jeugdsentiment, zullen we maar zeggen. Er is ook een fotoserie gekomen, die staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719914825841

Sugar City

14 september 2021

Een héél mooi voorbeeld van industrieel erfgoed is Sugar City, in Halfweg, halverwege Amsterdam en Haarlem. Daar heeft zo’n 130 jaar een suikerfabriek gestaan, mooi aan het water, zodat de suikerbieten uit het hele land per schip konden worden aangevoerd. Het ging daar zó goed dat er in de 60’er jaren twee grote suikersilo’s bijgekomen zijn. Maar in de 90’er jaren is de fabriek toch gesloten. De silo’s zijn nu omgebouwd tot een iconisch kantorencomplex en het leuke van het geheel is dat de fabrieken in hun oude glorie zijn blijven staan en daar heel elegant staan weg te roesten. Ik vind de combinatie van wegroestende en gerenoveerde bouwsels heel fotogeniek, maar vraag me toch af of dat roest ook ooit niet nog eens wordt aangepakt.

Het complex staat pal naast het nieuwe treinstation Halfweg-Zwanenburg. Op weg naar Zandvoort er vaak met de trein langs gekomen, gestopt zelfs, maar het station zelf nooit een blik waardig gekeurd. Vandaag dus wel, want ik was er met René op de fiets en dat betekent pensionado-tempo. Daardoor alle tijd om ook het station te bekijken. Het ziet er strak-modern uit, en zijn felle kleuren in het zonlicht en de ligging naast Sugar City met de in de verte de opdoemende duinen maken het station tot een fotogeniek geheel. En het weer werkte daarbij ook mee, want anders hadden we dat fietstochtje natuurlijk ook niet gemaakt.

Spaarnwoude was het volgende doel van de fietstocht, maar dat bleek toch wat ambitieus ver weg, dus dat is dan maar iets voor de volgende keer. Vanaf Halfweg richting Spaarnwoude was het vooral polderland. Altijd veel vogels, ook een groepje lepelaars en zelfs een verdwaalde schildpad. En de vele vliegtuigen hier waren natuurlijk ook nog steeds interessante dingen, want die afwijking, opgelopen tijdens mijn werkzame leven, heb ik eigenlijk nooit helemaal kunnen afleren. Terug ging het door het westelijk havengebied. Wat betreft natuurschoon troosteloos, maar zelfs hier doen ze moeite om die grote olietanks nog een beetje op te fleuren. De fotoserie van wat onderweg allemaal was te zien staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719880193103

Zandvoort

8 september 2021

Zandvoort, the day after. Of eigenlijk three days after. Van de Formule-1 is weinig meer te merken. Behalve op het treinstation, dat er een extra perron had bijgekregen. En behalve de expositie van (niet bepaald race-) auto’s op de boulevard. Maar daar kwamen we niet voor. We kwamen voor het strand. Op 8 september, naar ik vanochtend hoorde, op de warmste dag sinds eind juni. Dat zegt genoeg over de zomer van 2021, lijkt me zo. Het was meteen onze beste stranddag van het hele seizoen, feestelijk afgesloten op onze favoriete uithangplek Fosfor met een uitgebreid etentje in de nog warme avond. Alleen ontzettend jammer dat ik mijn camera niet bij me had. Want er was, behalve die auto’s wel het nodige aan fauna te zien op het strand.

Maar dan is er altijd nog het mobieltje, waar vrijwel de hele wereldbevolking mee schijnt te fotograferen. Dus dat moest ik ook kunnen. Meteen dus maar een fotografisch experiment. Kijken of je ermee kunt wat je met een echte camera kan. Sommige foto’s zijn best aardig, maar je moet uitkijken met inzoomen en uitvergroten. Dan wordt het al snel beneden de maat. Zorgen dus dat je met de neus op het te fotograferen object staat, tenzij het echt de bedoeling is om landschapsfoto’s te maken. En halverwege de dag was ook de batterij van het mobieltje ineens leeg en moest het fotografische experiment vroegtijdig ophouden. Volgende keer toch maar weer de echte camera meenemen. Al met al is er geen onaardige serie gekomen, al was het maar als herinnering aan deze toch wel bijzondere dag. Kijk zelf maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719801127161

Centraal Station

14 augustus 2021

Net als je denkt dat het Centraal Station na zo’n twintig jaar onderhand wel af is, is het nu ineens weer een hele nieuwe bouwput. Want het begón toch wel ergens op te lijken. De Noord-Zuidlijn is af en de achterkant is veranderd van een no-go-area naar een fraaie hal annex winkelgalerij met het autoverkeer netjes in een tunnel weggewerkt. Maar nu moet alles wéér op de schop. Aan de westelijke voorkant zijn ze al een tijd bezig om er een enorme fietsparkeergarage te bouwen. Dat werd tijd, want onderhand is het in Amsterdam moeilijker om je fiets te parkeren dan je auto. De oostelijke voorkant is nu ook helemaal omgeploegd. Wat ze daar aan het doen zijn is nog niet helemaal duidelijk, maar vanaf die kant is het station te voet amper meer bereikbaar, tenzij je tussen de hekken de smalle looppaadjes kunt vinden, die naar het station leiden.

En aan de achterkant wordt er weer een hapje uit het IJ genomen met een heel nieuwe vloer in het water, waar een promenade schijnt te komen. Je kan er natuurlijk heel badinerend over doen, maar feit is dat er tenminste een plan is om het geheel er fraaier uit te laten zien dan in die groezelige 70’er en 80’er jaren. Af en toe zie je TV-beelden of foto’s uit die tijd en dat is dan toch wel even schrikken. Verder is ook het uitzicht naar de overkant van het IJ aan het veranderen. Zo voorzichtig ze met hoogbouw in het centrum doen, aan de overkant in Noord gaan ze helemaal los met woontorens van 20 verdiepingen en meer. De bouwput en de omgeving van vandaag zijn in een fotoserie samengevat. Leuk om er in 2025 nog eens naar te kijken als het allemaal af is. Maar ja, dan hebben ze wel weer nieuwe dingen verzonnen en is er wel weer een andere bouwput. Zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719693121017

25 jaar Gay Pride

2 augustus 2021

De eerste week van augustus is altijd de week van de Gay Pride in Amsterdam. Nou wordt een belangrijk onderdeel daarvan, de ‘Canal Parade’ al voor de tweede keer, om de inmiddels overbekende redenen, niet meer gehouden. Maar toch gaat de week van de Gay Pride ook dit jaar niet helemáál ongemerkt voorbij. Bijvoorbeeld aan de vlaggen te zien, die her en der in de stad worden neergezet. Want die aandacht is nog steeds nodig, lijkt me zo. Want het aantal landen, waar je als homo nog een beetje welkom bent is de laatste jaren rap afgenomen. Sterker nog, zelfs in het zogenaamd liberale Nederland, wat zeg ik ….zelfs in het zogenaamd nog liberalere Amsterdam, zijn er plaatsen waar je beter maar niet kunt gaan wonen. Heel mooi dus dat er één week in het jaar is met wat extra aandacht hiervoor. Dit jaar zelfs voor de 25e keer.

Dat jubileum is aangegrepen om een fototentoonstelling in het Vondelpark te organiseren. Voor deze tentoonstelling zijn fotografen uitgenodigd om foto’s in te zenden die ze in de afgelopen 25 jaar van de Gay Pride en Canal Parade hebben gemaakt. Zo ook door René en mijzelf. Van de 13.000 ingezonden foto’s zijn er 50 uitgekozen voor de expositie in het Vondelpark. Waaronder eentje van René, die daar erg blij mee was. Mijn eigen foto’s hebben die eindstreep weliswaar niet gehaald, maar wel zijn er van ons allebei een aantal foto’s in een jubileumboek terecht gekomen. De expositie is in het Vondelpark met wat officieel vertoon geopend door onze loco-burgemeester, die nog maar eens aangaf hoe belangrijk het is dat iedereen zich in deze stad thuis moet voelen. De expositie is nog te zien in het Vondelpark tot en met 8 augustus. Het boek heeft een langere levensduur, maar is, gek genoeg, niet te koop. Wel bij mij in te zien, want alle fotografen, die een plaatsje in het boek hebben gekregen, hebben een ‘luxe-uitvoering’ van het boek cadeau gekregen. Foto’s van de officiële opening, de expositie, het boek én de toch wat ingetogen sfeer van deze Gay Pride zijn te vinden op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719637394547

Land van Cuijk

28 juli 2021

Wandelen doe je in Brabant. Hoewel ik als jarenlange ex-Tilburger (en tegenwoordig weer wat vaker in Eindhoven) de provincie redelijk ken, was dit toch nog echt een onbekend stukje Brabant. Het ‘Land van Cuijk’ heet het daar, helemaal in de noordoostelijke hoek van de provincie. De uitnodiging van René’s zus Ellen en haar man Bert om er eens te gaan wandelen lag er al jaren, maar was nog nooit in actie omgezet. Tot vandaag dus. Ook nu viel me weer op dat het oostelijk deel van Brabant en Twente (waar ik een groot deel van mijn jeugd doorbracht) op elkaar lijken. De sfeer, de geur, het fraaie coulissen-landschap, de landbouw en de residuen uit het ‘rijke roomsche leven’, dat alles bracht die dag zoete herinneringen en gevoelens uit mijn onderbewuste naar boven. Dat landschap, de flora en fauna en de sfeer heb ik geprobeerd samen te vatten in een fotoserie, hoewel foto’s eigenlijk maar een matige afspiegeling zijn van hetgeen je daar (en eigenlijk overal elders) in werkelijkheid kunt ervaren. Dank dus aan Ellen en Bert. Een aanrader en gaan dus…..! De preview van wat je kunt ervaren staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719654693938

Zuidelijk Flevoland

23 juli 2021

De ‘groene kathedraal’: die kwamen we ineens tegen op een tochtje door Zuidelijk Flevoland op weg naar Zeewolde. Het zou een groepje bomen zijn, zodanig geplant, dat het vanuit de lucht op een kathedraal moest lijken. Om precies te zijn op de kathedraal van Reims. Maar ter hoogte van het maaiveld heb je alleen niet de ervaring van een kathedraal, hoewel de aangebrachte betonnen ‘funderingen’ de suggestie wekken dat er ooit een kathedraal heeft gestaan. Maar gelukkig was de Volkskrant van 24 juli zo attent om een luchtfoto van het natuur-kunstwerk te plaatsen, die dat duidelijker maakt. Flevoland is niet Nederlands állermooiste provincie. Maar wel de moeite waard om er eens doorheen te rijden. Bij voorkeur met de auto, want de afstanden zijn er enorm: je kunt kilometers rijden zonder dat de aanblik van het land merkbaar verandert.

Maar wat vooral opvalt is het grote aantal windturbines. Heel Flevoland staat er al vol mee, en ze worden hier in nog grotere aantallen neergezet. En niet van die hele kleintjes. Dat was tien jaar geleden, maar nu bouwen ze turbines van 250 meter hoog. Horizonvervuiling bestaat hier dus niet. We kwamen terecht op een van de bouwplaatsen, waar werd gewerkt aan de wieken en aan de bevestigings-mechanismes van die wieken aan de molen. Mooi om dat allemaal van zo dichtbij te bekijken, waardoor het ontzag voor die dingen alleen nog maar groter werd. Er werd echter duidelijk gemaakt dat er geen prijs werd gesteld op onze aanwezigheid. En al helemaal niet op die van onze camera’s. Begrijpelijk, gezien de gevoeligheid van dit alles, maar het liep met een sisser af, nadat we onze bedoelingen ermee hadden aangegeven.

Het doel van de dag was eigenlijk Zeewolde. Een nieuwe en zo te zien op de kaart al best grote stad, waar ik alleen nog nooit was geweest. Maar dat doel is nooit bereikt, omdat we zijn blijven steken bij een club van modelvliegtuigen en een natuurparkje met toch wel botanische bijzonderheden. En omdat de zon was doorgebroken, het behoorlijk warm werd en een soort verzadiging van wat je allemaal kunt zien was bereikt, zijn we aan het eind van de dag ook maar blijven steken op het lokale strand aan het Veluwemeer. Zeewolde komt dus op de bucket list. De Flevoland-ervaring staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719618026962

Waterland (2)

9 juli 2021

Nóg maar eens door het Waterland gefietst. Al was het maar ter voorbereiding van de wat grotere meerdaagse tocht van volgende week. Het voordeel deze keer was andermaal dat René met zijn elektrische fiets meeging, zodat er wat kopwerk kon worden gedaan bij de toch wel straffe westenwind in de polder. Want als je zelf geen elektrische fiets hebt en je tegen de wind in moet fietsen, zorg dan in elk geval dat je vrienden hebt met zo’n ding. De route was wél ietsje anders dan vorige week. Deze keer is Monnickendam aangedaan, een wat onderbelicht, maar eigenlijk minstens zo mooi plaatsje als het door het massatoerisme platgewalste Volendam en Marken.

In andere jaren tenminste, want toeristen zijn er nu nog nauwelijks. Behalve dan die ene Belg die we tegenkwamen en die de provincie Noord-Holland goed had bekeken, maar alweer 40 jaar niet meer in Amsterdam was geweest en ook nú niet van plan was om erheen te gaan. Het tegenargument dat er in al die jaren toch wel een hoop was veranderd, maakte geen indruk. Zuiderwoude, meer dan een kruispunt met een kerk en wat ophaalbruggetjes is het eigenlijk niet, maar is wel – wat mij betreft – een van de fraaiste dorpjes in het gebied. Op sommige stukken was de route ook wel dezelfde als die van vorige week. Maar ook dan zie je – als je de ogen de kost geeft tenminste – toch weer heel andere dingen. Alle reden om de camera ook dan voor de dag te halen. Het resultaat staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157719532236313