West-Vlaanderen

8 oktober 2017

Het afgelopen weekend is het jaarlijkse uitstapje gemaakt met Kees en Jan, met wie we onderweg hebben vastgesteld dat we elkaar al 41 jaar kennen. Oude vrienden dus, en het is een band die we alle drie koesteren. Dit keer ging het uitstapje naar West-Vlaanderen met Kortrijk als uitgangspunt. Grootste wapenfeit daar is de ‘Gulden Sporenslag’ in 1302. Ter nagedachtenis daaraan is een heus museum ingericht en de gebeurtenis speelt nog steeds op de achtergrond van de huidige verhoudingen tussen Vlaanderen en het aangrenzende Franstalige gebied. Allemaal kleine stadjes met een ‘Grote Plaats’, een kerk, stadhuis en meestal een Belfort in het centrum. Ook het aanpalende Vlaamse Frankrijk bezocht, waar alleen de namen op de kerkhoven en elegante plaatsnamen als ‘Coudekerque’, ‘Hondschoote’ en natuurlijk ook ‘Dunkerque’ nog herinneren aan de tijd dat daar Vlaams werd gesproken. De dorpjes in Vlaanderen, zoals Kuurne, Harelbeke en Geraardsbergen met zijn ‘muur’ zijn nog wel het meest bekend van de eendaagse wielerkoersen in het voorjaar. Hier wordt de hoogmis van het Vlaamse fietsen opgevoerd met de Ronde van Vlaanderen op de eerste zondag van april. Niet dat er nog veel wordt gewonnen in de grotere ronden, maar het wielrennen zit wel in het DNA van de Vlamingen. Verder Tournai (Doornik) en Mons in Wallonië bezocht. Een soortgelijke architectuur, maar ik vond vooral opvallend hoe triest de oude en vermoeide Borinage erbij ligt. Het regenachtige weer van zaterdag accentueerde dat nog eens extra. Toch zal er wel een cyclus zijn van opkomst en verval en je ziet er sommige steden ook weer opleven, zoals Lille en Luik, waar we overigens deze keer niet zijn geweest. Al met al een erg gezellig weekend met aan het eind nog de beklimming van de ‘Muur van Geraardsbergen’. Met de auto, dat wel. De fotoserie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157705639249624

 

Zwolle

2 oktober 2017

Zwolle: we zouden het nog een keer bezoeken omdat bij een recent vorig bezoekje we niet aan het museum de Fundatie zijn toegekomen. We raakten er maandag min of meer toevallig verzeild, toen we in Lelystad waren en het vandaar nog maar 50 km was. Dus ernaartoe. Het was deze keer niet gepland en sowieso slecht voorbereid, want anders hadden we wel geweten dat het museum op maandag dicht was. Maar de stad is ook zonder de Fundatie de moeite waard. Wel konden we het museum op de ‘Peperbus’ vanaf de bovenkant bekijken, evenals de rest van Zwolle en omstreken. De foto’s staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157705648438924

Zandvoort

22 september 2017

Het zou vrijdag een prachtige dag worden en dus kwam het idee op om eens van IJmuiden naar Zandvoort te lopen en te zien wat zich onderweg voordoet. Toch kwamen we in de stromende regen met de bus in IJmuiden aan. Het bleek dat volgens Buienradar een heel smal regenfront, nota bene in de volledige lengterichting, langs de kust trok, zodat het ook nog een hele tijd duurde voordat het droog werd. In de rest van Nederland was het inderdaad een prachtige dag. Daar sta je dan met je telelens, die we die dag zouden gebruiken en waarvoor je eigenlijk veel licht nodig hebt. Alleen met tamelijk gewaagde camera-instellingen en behoorlijk wat nabewerking valt er dan nog wat van te maken. Gelukkig viel er toch nog wel wat te zien, tenminste als je je ogen gebruikte. En het tegenvallende weer levert toch ook wel weer mooie wolkenluchten op. In Zandvoort ontbraken dit keer de Nederlandse toeristen, dus je hoorde overal Duits om je heen. Ik kreeg er eigenlijk wel medelijden mee, want als je hier de hele week had doorgebracht, zou het toch wel zijn tegengevallen als je voor het strand komt. Tenzij je natuurlijk van wolkenluchten houdt. De foto’s staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157704195747801

Wezep – Zwolle

15 september 2017

NS-wandelingen: ze schijnen al tientallen jaren te bestaan. Ik had er wel eens van gehoord, maar ze blijkbaar naar het achterste bewustzijn verdrongen. Laat staan dat ik er ooit eentje heb uitgeprobeerd. Tot vrijdagochtend, toen ik de website daarvan eens bekeek. Wel honderd wandelingen van uiteenlopende kilometrages, overal in Nederland, in de mooiste regio’s en vaak van NS-station naar NS-station. Goed bereikbaar dus. Met goede routebeschrijvingen en duidelijke kaartjes. Een wereld ging er weer eens open. Vrijdag hebben we er meteen maar een geprobeerd: van Wezep naar Zwolle, ook weer door onbekend gebied. Tussen de buien door, dat wel, maar elk seizoen heeft zijn mooie kanten. Dit seizoen heeft vochtige bossen, paddenstoelen en prachtige nazomerse luchten.

De route begon over de uitlopers van de Veluwe, eerst in een bos, later over de hei. Nog later Hattem, prachtig plaatsje, maar ook nog nooit geweest. Dan over het laagland langs de IJssel met een voetveer naar de overkant: naar Over-IJssel en meteen de gelijknamige provincie. Tenslotte Zwolle: we raakten aan de praat met een kapper, die even niks te doen had en ons uitnodigde voor een kop koffie. Groot liefhebber van de stad en hij wist er van alles over te vertellen. En als we nog tijd over hadden moesten we nog dat en dat doen. Maar die tijd hadden we dus niet meer. Volgende keer dan maar. Maar eerst nog die andere 99 NS-wandelingen. De fotoserie staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157677654715288

Italië

9 september 2017

Italië: er was een mooi excuus om er weer eens heen te gaan. Anton en Alie, die de helft van de tijd bij hun ‘olijvenfabriek’ in Italië wonen en de andere helft hier, hadden allerlei aanleidingen gevonden om weer eens met een feest uit te pakken. Ik ging er heen met John, ook een vriend van hen en tevens mijn buurman. John heeft een huis ook daar in de buurt. Het staat tegen een gammele kerk aan, die al jaren niet meer in gebruik is. Na de recente aardbeving is het daar zo gevaarlijk geworden, dat hij zijn huis niet meer in mag. Eigenlijk ‘mocht’, want inmiddels wordt er hard gewerkt om de kerk te herstellen en het huis weer toegankelijk te maken. Collevecchio, waar dat huis en die kerk staat, ligt in het grensgebied van Lazio en Umbrië. Tamelijk verlaten en zelfs ontvolkt platteland. Wel een heel pittoresk centrumpje, maar veel huizen staan leeg en het pleintje met een bar is een ontmoetingspunt voor de mensen die er nog wonen. Als je hier twee dagen rondloopt, ben je in het dorp meteen bekend. Als je dan contact maakt, merk je dat ze het leuk vinden als er voor hen nieuwe mensen rondlopen. En zelf vond ik dat natuurlijk ook erg leuk. Het uitstapje had alleen een vervelend staartje. Ik zou met Ryanair terugvliegen, maar de vlucht werd gecancelled, omdat de luchthaven Ciampino door heftige stortregens op zondag min of meer onder water stond. Uren daar in de rij gestaan voor een zogenaamde oplossing, maar toen ik hoorde wat deze maatschappij van plan was te doen, heb ik uiteindelijk zelf maar een keus gemaakt. Mijn lotgenoten bleken achteraf te worden ondergebracht in een soort van oud nonnenklooster in ‘the middle of nowhere’, waar je geen kant op kon en dat eigenlijk meer weg had van een gevangenis. Onthutsend hoe Ryanair, in tegenstelling tot de praktijk die ‘normale’ luchtvaartmaatschappijen erop na houden, hiermee meent weg te komen. Er was nog plaats in het hotel waar ik had gezeten, en ik heb voor de hoofdprijs voor de volgende dag een ticket bij Lufthansa geboekt, mijn verlies genomen en er verder geen negatieve energie meer aan besteed. En eigenlijk werd het met het gezelschap dat er nog was alsnog een heel leuke avond. En Ryanair…..: nooit meer doen !! Italië is erg fotogeniek, kijk maar op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157677664565978

Veluwe

4 september 2017

Je hebt van die autowegen in Nederland die je al vaak hebt gereden en die je dus bijna uit je hoofd kent. Zoals de A-28 tussen Amersfoort en Zwolle. Evenals het spoor tussen beide steden. Alleen het land er omheen is na al die jaren nog steeds een soort van ‘terra incognita’. Tot afgelopen maandag, toen we over de Veluwezoom zijn gewandeld. ‘Weg van de snelweg’, was een aantal jaren geleden een documentaireserie, en dit was nou typisch zo’n gebied ervoor. Altijd weer verrassend wat je kunt zien als je goed probeert te kijken. Begonnen in Harderwijk, wat ik nog ken van de vroegere schoolreisjes en in mijn herinnering was dat een klein vissersdorpje aan het IJsselmeer. Nu is het onherkenbaar veranderd. Het IJsselmeer is daar het Veluwemeer geworden met vakantieparken en dito vermaak, zoals de grote toeristenfuik van het Dolfinarium.

Maar het gebied rond Harderwijk is een walhalla voor fietsers, met een oververtegenwoordiging van elektrische fietsen. Maar ook nog steeds traditioneel landbouwlandschap met mooie oude boerenhoeven en een godvrezende bevolking. Het station van Nunspeet, een typisch stoptreinstation, was het eindpunt van de wandeling. Veel voorbijrazende treinen, waar ik zo vaak heb ingezeten, maar na een half uurtje wachten was er een trein zo aardig om onze vermoeide lijven op te pikken voor de thuisreis. De foto’s staan op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157677686328308

IJmuiden

28 augustus 2017

Het zou een dagje naar Zandvoort worden, misschien wel het laatste dit jaar. Maar het liep allemaal anders, dankzij een vrachtauto die even niet oplette en een bovenleiding van het spoor kapot trok. Dus geen trein naar Zandvoort. Met de auto erheen is echt geen optie, dus Zandvoort was dat ook niet meer. Wel kan je met de auto naar het strand van IJmuiden, waar ik vroeger geregeld kwam. Maar ook dát liep weer helemaal anders. In plaats van regelrecht naar het strand te gaan waren daar ineens de Hoogovens, zoals die vroeger tenminste heetten en die iedereen nog steeds zo noemt. En ze lagen er vandaag prachtig bij in het zonlicht, mooi gecompleteerd door het beeld van het sluizencomplex in aanbouw. Dat blijkt overigens, als het eenmaal af is, ook nog het grootste sluizencomplex ter wereld te worden.

Het beeld was zo fraai, dat – flexibel als we meestal zijn – het plan andermaal werd omgegooid omdat de foto-momentjes daar voor het oprapen lagen. Wij vonden het in elk geval erg fotogeniek, raakten niet uit-gefotografeerd en hebben er urenlang rondgelopen. We waren niet de enigen die het mooi vonden. Er werden honden uitgelaten en – ondanks de bijna apocalyptische achtergrond – werden daar toch nog doodgemoedereerd ontspannen fietstochtjes gemaakt. Uiteindelijk bleven er toch nog twee uurtjes op het strand over. Voor de foto-momentjes zie:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157704231739241

Rhenen

21 augustus 2017

Na lange tijd hebben we weer eens gewandeld. Deze keer langs de Neder-Rijn. Eerst bij Rhenen de brug over en daarna langs de uiterwaarden aan de zuidoever in oostelijke richting. Wandelen is natuurlijk een deel van de pret. Maar zeker ook de fotografie en we hadden afgesproken vandaag alleen met de telelens te fotograferen. Het licht was er vandaag goed genoeg voor. Het grootste deel ging over de dijk, maar je kan ook stukken lopen vlak langs de waterkant. Prachtig oud landschap, precies zoals het er zo’n zestig jaar geleden bij lag en zoals ik het uit mijn jeugd herinner. Mijn geboortestreek lag immers hier niet ver vandaan, een stukje naar het zuiden aan de zuidoever van de Waal. Verrassend was het wel om te merken hoeveel gevoelens, geuren en beelden er ineens, na ruim zestig jaar, uit mijn onderbewustzijn naar boven kwamen.

Opvallend vond ik de weelderige variëteit aan plantengroei in de uiterwaarden en ook het heldere water. De Rijn was vroeger een open riool, waar heel Duitsland en half Frankrijk zijn chemisch afval in dumpte. Nou weet ik heus wel dat de aanblik van het water niks zegt over de kwaliteit ervan, maar ik heb toch het idee dat het milieu in de afgelopen decennia een enorme slag heeft gemaakt. Ook heb ik vage herinneringen aan de momenten dat we vroeger zwommen, of in elk geval ‘pootje baadden’ in de Waal. Hooguit kan ik me achteraf afvragen of dat toen ook al een riool was. ‘Wat niet weet, wat niet deert’, zullen we dan maar zeggen. Bij Opheusden nemen we de pont weer terug naar de noordkant, langs de oude steenfabriek en door het bos over de Grebbeberg. Van dat laatste zijn geen foto’s, omdat je met een telelens in een bos weinig kan. Bossen zijn prachtig, maar fotogeniek zijn ze niet echt. Het uiterwaardendeel staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157705669814445

Oud-West

13 augustus 2017

Amsterdam Oud-West: vroeger kwam ik er geregeld, maar de laatste jaren eigenlijk niet zo vaak meer. Tot zondag, toen we een fotosafari door de wijk maakten. Meteen viel op de enorme metamorfose die de wijk in amper een aantal jaren heeft doorgemaakt. Tien jaar geleden nog wat men noemt een ‘volkswijk’, nu een sterk ver-yuppende wijk. Nog maar een paar jaar geleden lag daar het verwaarloosde grote complex van de tramremise, waar eigenlijk nooit meer iemand kwam. Nu zijn die omgebouwd tot de ‘Food- en Filmhallen’, het epicentrum en uithangplek van de yuppen. Het is een prachtig filmcomplex geworden, waar de laatste art-house films draaien. Verder hippe zaakjes met koffie- en biersoorten waar ik nog nooit van had gehoord, maar waarvoor je wel de hoofdprijs neertelt. Maar kennelijk geen beletsel voor de massa’s die erop afkomen, omdat je daar ‘ziet en vooral gezien wordt’. Maar de wijk heeft ook nog veel water en groen en – meer nog dan het centrum – een multicultureel karakter. Dat, gevoegd bij het aangename weer, maakte het tot een evenzeer aangename middag. Het resultaat van de fotosafari staat op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157705752208934

Friesland

9 augustus 2017

Bezoek uit Nieuw-Zeeland en dus was er aanleiding voor een toertje door Nederland. Met een rondje om het IJsselmeer met buitenlanders is succes verzekerd. De grachtengordel kennen ze allemaal evenals de dagtripjes die de toeristenindustrie organiseert naar Volendam, de Keukenhof of Delft. De eerste stop is de Afsluitdijk, vaste prik in het rondje. Bij helder weer, zoals vandaag, kan je vanaf de toren zowel Noord-Holland én Friesland zien liggen. Plus nog enkele Waddeneilanden. Het contrast tussen zout en zoet water spreekt ook altijd aan. Dan door naar Friesland. Langs de westkust van het IJsselmeer, met Makkum, Workum en Hindeloopen. Het was een ideale dag met mooie Hollandse wolkenluchten die afsteken tegen diepgroen grasland, oranje daken en het heldere water. Maar ook de watersport draait nu op volle toeren. Met veel zeiljachten natuurlijk met voornamelijk Duitse vlaggen op de achtersteven. Urk, op de terugweg, is ook onderdeel van het vaste rondje. Vroeger een geïsoleerd eilandje, nu een van de vele dorpjes in de nieuwe provincie Flevoland. En ook dat gegeven is voor buitenlanders een eye-opener. Maar het centrum van Urk heeft nog wel het karakter van weleer en je kan er bovendien lekker vis eten. Mooie afsluiting dus van het toertje met de foto’s op:

https://www.flickr.com/photos/140378231@N02/albums/72157705756963254