Vanuit Albuquerque eerst nog even met Mark en Richard heen en weer naar Santa Fe, zo’n 100 kilometer naar het noorden, met onderweg nog een hiking door het Tent Rocks National Park. Daar zijn van die typische rotsen, die de vorm hebben van tenten. Santa Fe is klein maar fijn. Het heeft een typische ‘adobe’ bouwstijl en verder een heerlijke spaanse sfeer. Hoewel Albuquerque dat ook wel had, is het kleinere Santa Fe wat mij betreft toch wel de mooiste stad van New Mexico, vonden we. Dinsdag was weer eens een echte autodag, met 500 kilometer over de ‘Interstate‘ door prachtig woestijnlandschap van Albuquerque naar Phoenix in Arizona. Hier leveren we Richard weer thuis af en zijn daar bovendien nog twee dagen te gast. En daar een beetje bijkomen, want het is ook wel eens lekker om even niét te hoeven autorijden. We komen laat in de avond al in het donker in Phoenix aan. Het duurde daar allemaal erg lang, want op de snelwegen rond en in de stad hebben we veel in de file gereden Voor een fotoverslagje van deze dagen kijk ook op:
Na Texas kwam New Mexico. Een staat die meestal als doorgangsroute wordt gebruikt. Ooit was er de veelbezongen en iconische Route 66, die alleen nu niet echt meer bestaat. Behalve dan stukjes ‘historisch’ plaveisel in stadjes, met schreeuwerig neon erlangs. Route 66 is vervangen door de wat minder iconische ‘Interstates‘, vierbaanswegen, waarop je alleen maar lekker kunt doorrijden. Overnacht in Artesia, even ten noorden van Carlsbad, een stadje dat het ook van de olie moet hebben. Een klein stadje weliswaar, maar wel met een heerlijk hotel en een fijn Italiaans restaurant. Een verademing na die culinaire armoede in het landelijke Texas. Maar wel weer met een enorme olieraffinaderij in het centrum, nota bene bijna voor de deur van dat fijne restaurant.
En ook in het centrum een nog veel grotere Walmart, waar je pizza’s zo groot als wagenwielen kon krijgen en een eind worst van vijf kilo. Verder naar Roswell, de tourist trap van New Mexico. Hier zou in 1947 een vliegende schotel met buitenaardse wezens zijn geland. Het verhaal is in de loop van de tijd steeds meer aangedikt en het resultaat is een heus museum, maar vooral extra inkomsten voor dit woestijnstadje. Dan naar de hoofdstad Albuquerque, 300 km verderop met onderweg helemaal niets anders dan woestijn. Daar woont Mark, zoon van mijn zus Hedwig, voor een jaartje studie in het buitenland. ’s Avonds de kleurrijke oude stad bezocht. Met gezellige trompetmuziek had het de sfeer van Mexico. Maar ja, je bent dan ook niet voor niks in New Mexico. De foto’s staan op:
Vanuit Houston zijn we langzaam naar het westen gereden. Via San Antonio, een prachtige Spaanse stad, maar met een vreselijk lelijk en zelfs ranzig motel. In de stad wel een mooie river walk gemaakt, gelardeerd met kleurige mozaïeken. Vanaf San Antonio zie je het landschap geleidelijk veranderen. Eerst nog de Texas wild flowers, met zijn groene weiden, geleidelijk overgaand in rotsgrond met cactussen. Het westen van Texas heeft eindeloze vlakten met gaandeweg steeds minder bebouwing en meer woestijn. We belanden in Llano, een stadje van niks, met een groot kruispunt en eromheen wat houten huizen met grote tuinen. We zijn te gast in een B&B van alleraardigste mensen, die duidelijk ‘in de Heer’ zijn en die staan te vissen hoe het eigenlijk precies zit tussen de drie mannen die ze ineens te gast hebben.
Ze bevelen een goede barbecue aan. Grote four wheel drives op hoge wielen voor de deur, een grote houten schuur met enorme hompen vlees op vetvrij papier geserveerd met sauzen die je uit grote plastic twee-liter flessen moet spuiten. Wijn hebben ze natuurlijk niet en de flessen bier moet je dan met je tanden openen. Dan verder naar de oliestad Odessa en daar overnacht. Ook daar is het land eindeloos leeg met hier en daar een Schoonebeekse ja-knikker. In het uiterste westen van Texas geëindigd met een trekking door het ‘Guadelupe National Park’. Ook in Odessa wilde het met het eten nog niet zo lukken. Plastic bestek, kartonnen bordjes en drinken uit plastic bekertjes waren daar het maximaal haalbare. Om over de kwaliteit maar te zwijgen. Voor een fotoverslag van deze drie dagen kijk op:
Houston is het beginpunt van onze autoreis door de VS. Houston is “deep in the heart of Texas“. Daar huist een trots volkje. Ze zijn natuurlijk Amerikanen, maar eigenlijk meer Texans. Ze hebben nog nét geen eigen paspoort. Alles is hier Texas size en vooral de hoeveelheden voedsel, die ze hier naar binnen werken met dito tafelmanieren zijn indrukwekkend. Voor een deel doen we de reis met zijn drieën. Tot Phoenix reizen we met Richard, die daar woont en waar we later ook een paar dagen te gast zullen zijn. Hij komt dinsdag uit Phoenix naar Houston gevlogen en we halen hem af van het vliegveld. De stad Houston zelf is eigenlijk niks bijzonders. Typisch Amerikaans, met een down-town van kantoorhoogbouw en verder eindeloze laagbouw, waar men dan woont. De stad staat verder ook niet bekend om zijn belangwekkende bezienswaardigheden. Richard suggereerde een bezoek aan een soort landbouwtentoonstelling met een kermis en ‘s avonds naar een rodeo.
Ik dacht dat in Amerika rodeo’s altijd op dorpskermissen werden gehouden, maar deze was in een overdekt stadion met tienduizenden toeschouwers. Je kon er gokken op de winnaars en er gingen zo te zien grote hoeveelheden geld om. De volgende dag het Space Center bezocht. Daar zat Mission Control, van waar in de 60’er en 70’er jaren de bemande ruimtevaart werd begeleid. “Houston, we have a problem…“, weet ik nog, een uitdrukking die later overal ter wereld te pas en te onpas wordt gebruikt. Ruimtevaart is eigenlijk iets uit mijn jeugd, toen het nog iets bijzonders was. Tegenwoordig horen we er niet veel meer over, maar sinds deze week ben ik weer helemaal op de hoogte. Het fotoserietje van de kermis, de rodeo en de ruimtevaart staat op:
Singapore, nog een laatste bezoekje in het kader van het werk dat we voor de Civil Aviation Authority of Singapore (CAAS) en de luchthaven Changi hebben gedaan. Tevens de allerlaatste activiteit van mijn beroepsmatige leven. Het was alweer meer dan een jaar geleden dat we er waren en er zijn in de stad weer een hoop nieuwe gebouwen bijgekomen. Inmiddels is het hier een en al glamour en glitter. Gelukkig zitten we nu in wat ze hier Chinatown noemen. Vreemd eigenlijk want heel Singapore bestaat sowieso voor 80% uit Chinezen. Maar in Chinatown is nog wel iets van de koloniale sfeer te proeven. Niet dat de locals daar oog voor hebben. Die zijn 24/7 bezig met geld verdienen. Dat gaan wij in de komende dagen trouwens ook doen.
Ik ben onder de indruk van de recente uitbreiding van de luchthaven Changi en dat mocht weer wat kosten. Ze kijken daar niet op een dubbeltje. Geen wonder dat Changi allerlei prijzen binnenhaalt. Maar eerst maar eens een nachtje proberen te slapen na die lange vliegreis. Want daarna is het drie dagen op het puntje van de stoel zitten, vergaderen en eindeloos kritische vragen beantwoorden. De CAAS is niet de gemakkelijkste opdrachtgever. Het werd inderdaad een heftig vergaderweekje, maar ik had er toch een goed gevoel over en kon het project tevreden afsluiten. Vanaf nu ben ik ambteloos burger en kan ik achter de geraniums. Voor de liefhebbers van Changi en Singapore, de fotoserie staat op:
Maandag leek het wel ineens een echte voorjaarsdag. Een mooie gelegenheid dus om – na die lange donkere winter – er weer eens op uit te gaan en het voorjaar echt proberen te voelen. En waar kan dat beter dan in de Kennemerduinen? Eerst met de trein naar Overveen, dan een heel stuk door de duinen, vervolgens langs het strand naar Zandvoort en aan het eind van de dag weer met de trein terug naar Amsterdam. Het licht was prachtig, dus mijn nieuwe Sigma 150-600 kon nu eindelijk eens goed worden uitgeprobeerd. Er zouden in de duinen vast wel veel vogels rondvliegen en de bedoeling was om te proberen vogels in hun vlucht te spotten.
Er vloog inderdaad van alles voorbij. Natuurlijk de vogels, die toch eigenlijk iets te snel zijn om goed in beeld te brengen. Het enige wat je kan doen is veel foto’s maken en dan maar hopen dat er een redelijk goede bij zit. Makkelijker was nog wel de vogel die op tien kilometer hoogte voorbij vloog: de Emirates van Dubai naar Londen. En er werd ook gevaren: in de verte de vrachtschepen en de ferry naar Newcastle. En vooral veel gewandeld, want wij waren blijkbaar niet de enigen die op het idee waren gekomen om er eens op uit te trekken. Er werd zelfs gezonnebaad, maar dat kon eigenlijk alleen maar in het juiste hoek richting zon en dan nog met kleren aan. Al dat vlieg-, vaar-, wandel- en ligwerk is met de Sigma vastgelegd op:
Jheronimus Bosch: geboren in Den Bosch en vooral beroemd geworden door zijn satirische voorstellingen. Naar aanleiding van het 500-ste sterfjaar van deze ‘duivelskunstenaar’ werden zijn werken bijeengebracht in het Noord-Brabants Museum. Het was daarmee de grootste overzichtstentoonstelling van Jeroen Bosch ooit. Den Bosch was er maar wát trots op en de gelegenheid werd dan ook door de stad aangegrepen om er dan maar meteen een heel ‘Jeroen Bosch jaar’ van te maken, mede natuurlijk met de bedoeling om de nodige bezoekers naar de stad te brengen. De gelegenheid is ook met René aangegrepen om – naast een bezoek aan de tentoonstelling – er dan ook meteen ook maar een dagje Den Bosch van te maken.
Na een regenachtige ochtend in Amsterdam brak onderweg in de trein de zon door en lagen in de stad de foto-momentjes weer voor het oprapen. En ze laten het je inderdaad weten hoor, die Bosschenaren, dat ze trots zijn. De hele stad staat in het teken van de prachtige tentoonstelling waaraan meer dan tien jaar is gewerkt en uitstekend is georganiseerd. De andere grote attractie van de stad is de Sint Jan, een van Nederlands mooiste gotische kathedralen. En natuurlijk werd het opklarende weer aangegrepen om op een – nog wel verwarmd – terras een Brabants biertje te drinken en de dag met Kees, een van mijn vrienden en een geboren en getogen Bosschenaar, met een etentje af te sluiten. De fotoserie van Den Bosch staat op:
Den Haag: een statige, enigszins deftige, maar ook een groene stad. Het doel was het Gemeentemuseum en het ernaast gelegen Fotomuseum. En bij dat mooie weer vanuit het treinstation een lange wandeling erheen. Want sinds mijn pensionering, nu al weer bijna twee jaar geleden, was ik eigenlijk niet meer echt in Den Haag geweest, dus dat werd wel weer eens tijd. Die wandeling was eigenlijk al wat ambitieus, nam dus veel tijd in beslag en bovendien bleven we in het museum ook nog veel te lang hangen bij een fototentoonstelling over het Nederlandse boerenleven in de 50’er en 60’er jaren met een prachtige film van ruim een uur daarover. Die film riep herinneringen op uit die periode, inclusief bijbehorend jeugdsentiment, aan logeerpartijen bij een oom en tante op de boerderij in Deurningen. Wát een contrast als je vanuit de donkere filmzaal met de schemerige beelden van het boerenleven 55 jaar later ineens in het felle zonlicht weer in het ‘chique’ Den Haag staat. We lopen door naar de Scheveningse pier, deels in verval, maar ook deels weer in gebruik, zo lijkt het wel. En verbaasd gekeken naar surfers in het koude water, maar gelukkig wel met wet-suites. Die waren er ook nog niet in 1960. Voor een indruk van het boerenleven én Den Haag kijk ook op:
Rotterdam: hoofdstad van de architectuur in Nederland. Ik verzin dit ter plekke en anderen zullen daar ongetwijfeld andere ideeën over hebben. Feit is wel dat een groot deel van de binnenstad in de oorlog is verwoest en men van nul af moest beginnen om er weer wat van te maken. Ik herinner me nog vaag de ‘architectuur’ rond het Centraal Station uit de zestiger jaren. Het waren wat provisorische bouwsels en geen wonder dat de stad toen op dat gebied niet bepaald een hoog imago had. De 70’er en 80’er jaren waren in Nederland sowieso een architecturaal dieptepunt, dus dat hielp Rotterdam ook nog niet echt vooruit. Vanaf de 90’er jaren keerde het tij. Er kwam meer belangstelling voor de kwaliteit van de openbare ruimte en het gebruik van materialen en toen konden ze in Rotterdam helemaal losgaan. Toen ik nog werkte kwam ik er geregeld, maar de laatste jaren heb ik deze stad een beetje uit het oog verloren. Tijd dus voor weer eens een bezoekje.
Hoofddoel van vandaag was een bezoekje met René, nota bene op zijn 66e verjaardag, aan het fotografiemuseum, naar aanleiding van eerdere recensies daarvan in de Volkskrant. Maar het fotograferen en het bekijken van de stad zelf waren eigenlijk minstens zo mooie hoofddoelen. Wat heeft Rotterdam alleen al in de laatste jaren een metamorfose ondergaan…!!! Voor gedurfde architectuur moet je echt hier zijn: de kop van Zuid, het gebied rond het Centraal Station, de nieuwe Markthallen en natuurlijk het station zelf, dat inmiddels het mooiste station van Nederland is. Dat laatste verzin ik dan niet zelf, want dat idee wordt breed gedeeld in heel Nederland, ook buiten Rotterdam dus en zelfs in Amsterdam. Een foto-impressie van het hedendaagse Rotterdam staat op:
Dinsdag met René naar Maastricht geweest en daar een wandeling rond de St. Pietersberg gemaakt. René heeft zelf een aantal jaren in Maastricht gewoond, dus er was voor hem ook nog wel een wat meer nostalgische reden. Mijn enige nostalgie aan Maastricht was mijn studententijd, toen ik me vooral omringde met Brabantse en Limburgse vrienden en voor het carnaval af en toe naar Maastricht werd uitgenodigd. De reden voor het bezoekje van dinsdag was niet alleen nostalgie en sightseeing, maar ook om de nieuwe foto-zoomlens eens uit te proberen. Daarbij kwam wel dat het donkere seizoen daarvoor niet zo héél handig is, want deze lens komt pas echt goed tot zijn recht bij helder licht. Maar dat uitproberen was toch geen overbodige luxe, want er waren nog wel een aantal leer-momentjes. Er zijn namelijk veel te veel knopjes, en voor je het weet heb je weer een aantal foto’s gemaakt met verkeerd staande knoppen.
Verder was het een koud, maar toch interessant dagje. Vooral de mergelgroeves van de ENCI waren imposant. Na tientallen jaren graven gaan ze er, na veel oppositie, in 2018 eindelijk mee stoppen. Inderdaad is het hele gebied na al die jaren in een woestenij veranderd. Maar ze gaan het helemaal herstellen en omtoveren tot natuurgebied, wat ook wel weer jaren gaat duren, lijkt me zo. Al bijna in de schemering, ging het richting Chateau Neercanne, dat door sommigen de culinaire hotspot van Nederland wordt genoemd. Of je er goed kunt eten zijn we niet te weten gekomen, maar je kunt er wel mooi kijken, want de ligging is inderdaad geweldig. Vrijwel óp de Belgische grens met mooi uitzicht op het Maasdal en de nationale wijngaarden. Al in het donker naar het station gewandeld, voor nog een lange treinreis terug naar Amsterdam. Voor de eerste foto’s met de nieuwe lens, zie:
Dagboek van een camera 