En als je dan toch rond de Ventoux hebt rondgehangen en ook nog twee dagen over hebt, kan je net zo goed iets van de rest van de Provence opsnuiven. Want je kan nog zo gefocusd zijn op die Ventoux, de Provence zelf is niet over het hoofd te zien. Het is toevallig wel een van de mooiere streken van Frankrijk. Geen wonder, want het lijkt er erg op Toscane, voor wat betreft bebouwing, vegetatie en dus ook klimaat. De Provence is dus moeilijk over het hoofd te zien, maar ik zou degenen niet de kost willen geven die er een volle maand op vakantie gaan en de Ventóux over het hoofd zien. We brengen twee namiddagen en avonden door in Vaison la Romaine. Een tamelijk toeristisch stadje, maar het is heerlijk en gezellig eten op het centrale plein op een terras vlak aan het trottoir op die zwoele Provençaalse avonden. Zaterdag de Pont du Gard bezocht: een Romeins aquaduct, inmiddels 2000 jaar geleden gebouwd, maar wonderlijk goed geconserveerd. Ik was er in 1984 voor het laatst, maar toen was er geen enorme parkeerplaats, bezoekerscentrum en al helemaal geen entreegeld. Ook liep je er toen zo op, op meerdere verdiepingen zelfs. Nu alleen over de afgerasterde weg op de laagste verdieping.
Allemaal dus om het massatoerisme een beetje in goede banen te leiden. In de rivier wordt gezwommen en gevaren en het lijkt me bijzonder om als bewoner van de streek elke dag je vaste rondjes onder het aquaduct door te zwemmen. In Avignon was ik ook voor het laatst in 1984. Prachtige pauselijke stad, maar het was er deze keer zo heet dat we maar het toeristen-treintje door de stad hebben genomen dat ons een uurtje langs de belangrijkste bezienswaardigheden heeft geleid. De dagen zijn afgesloten met een etentje op een terrasje in Bedoin, met de familieleden die nog niet waren vertrokken. Gezamenlijk geconcludeerd dat het Ventoux-uitstapje toch wel weer een memorabele familiegebeurtenis was. En het opsnuiven van de Provence heeft toch wel het idee gebracht dat het de moeite is om hier nog maar eens een weekje te blijven. En dan de Ventoux heel misschien toch maar over het hoofd te zien. De Provençaalse foto’s van deze keer staan op:
Afgelopen woensdag, 31 juli, was mijn zeventigste verjaardag. Ik vond de gelegenheid belangrijk genoeg om de hele familie uit te nodigen om naar Zuid-Frankrijk af te reizen om daar gezamenlijk de Mont Ventoux te beklimmen. In principe met de fiets, maar met de auto mocht natuurlijk ook. Ik was dan ook zeer vereerd dat vrijwel iedereen de moeite heeft genomen om de uitnodiging te aanvaarden. De basis was Bedoin, een klein dorp aan de voet van de berg. Het dorp is een soort bedevaartsoord voor fietsers, waarvan ik het idee had dat minstens de helft ook nog uit Nederland kwam. De Mont Ventoux is een hoge puist in een eigenlijk niet zo heel bergachtig landschap. Je kunt de berg al vanaf tientallen kilometers zien liggen. Op donderdag is ‘de kale berg’ nog per auto als een toeristisch uitstapje verkend, maar de gezamenlijke beklimming was op vrijdag. Het liefst dus vóór het weekend, want ik had het idee dat het dan niet zo druk zou zijn. Verkeerd gedacht, want op een gemiddelde dag zijn er sowieso al honderden fietsers, meestal ook nog geëscorteerd door auto’s. Daarbij kwam ook nog dat het deze week zo’n beetje het allerhoogste hoogseizoen is.
We gingen wel vroeg weg, om de hitte van de dag voor te zijn en dat scheelde ook wel wat met de drukte. We waren met twaalf fietsers, maar omdat iedereen zijn eigen tempo erop na hield, fietsten de meesten al snel in hun eentje. Eerst nog wat vals plat, maar daarna scherp naar links en steil omhoog tien kilometer door een bos met alleen maar vliegen die blijkbaar het zweet op je hoofd wel lekker vinden. De laatste zeven kilometer boven de boomgrens in een soort maanlandschap. Vlak voor de top aan de rechterkant het monument van de Engelsman Tom Simpson, die in de Tour van 1967, als gevolg van doping van zijn fiets viel en er het leven heeft gelaten. Het monument heeft er mede toe bijgedragen, dat de berg zo tot de verbeelding spreekt, want ‘de berg’ en deze renner worden vaak in één adem genoemd. Foto’s zijn er ook gemaakt. Die van donderdag nog wel door mezelf, maar op vrijdag vooral door Marcel. Het resultaat ervan staat op:
Het stond al jaren op de lijst van (goede ?) voornemens, maar het was er nog nooit van gekomen. Andere dingen waren kennelijk elke keer belangrijker. Maar afgelopen zaterdag kwam het ervan: fietsen van Amsterdam naar Eindhoven. Mede als voorbereiding voor het komende fietsevenement. Het zou ongeveer 140 kilometer zijn. Ik had die afstand op één dag al dertig jaar niet meer afgelegd, dus het zou toch wel een uitdaging zijn. Maar voor Marcel helemáál. Behalve in de stad fietst hij nooit, en de rit naar Eindhoven zou voor hem ook nog op een gewone zware stadsfiets zonder al te veel versnellingen moeten. Maar het weer was goed. De ergste hitte was weg, er was weinig wind, maar wel kans op wat regen. Om zeven uur in de ochtend al weg, en het is uiteindelijk allemaal erg meegevallen. De route was strak gepland. Geen omwegen via allerlei bezienswaardigheden, maar zoveel mogelijk in rechte lijn. Langs het Amsterdam-Rijnkanaal, Utrecht, via de bruggen van Vianen, Zaltbommel en Hedel naar Den Bosch en strak langs de A2 naar Eindhoven. We zijn met de verwachte regen goed weggekomen en Marcel dieselde lekker door. Blijkbaar is zwemmen en fietsen toch niet zo’n héle slechte combinatie. Fietsen en fotograferen combineert minder goed, maar er is toch nog een serietje gekomen dat een indruk van de dag geeft:
Mensen zijn echte kuddedieren. Een betere illustratie ervan dan wat je ziet op een warme dag in Zandvoort is er niet te vinden. De hele Zandvoortse kuststrook beslaat ongeveer vijf kilometer, maar bijna iedereen zit bovenop elkaar op een smalle strook recht tegenover het station. Daar is op de boulevard al het amusement, voorzover je daarvan houdt trouwens. Reuzenrad, zandsculpturen, viskramen en frietkotten. Maar neem je de moeite om een stuk te lopen, dan heb je het strand voor jezelf alleen, zonder al dat vertier. Zelfs in deze uitzonderlijke hittegolf, met 40+ temperaturen in het binnenland. Een absoluut Nederlands record, want nog nooit werd het in Nederland 40 graden. Op het heetste uur veel onder een parasol in de schaduw en slenteren langs de branding, met elke vijf minuten afkoelen in zee en verder maar zien wat zich voordoet. Ook zonder amusement is dat nog heel wat. De beste strandtent zit ook in de buurt. Geen deftig en snobistisch gedoe, maar pretentieloos en een tikkeltje rommelig. Het is onze vaste plek na een dagje strand en er wacht altijd een ijskoude beugelfles Grolsch en daarna lekker eten met uitzicht op een lage zon die langzaam in de zee verdwijnt. De samenvatting van een heel heet weekje, met wat zich allemaal voordeed, staat op:
In de fotografie, althans in de mijne, vervaagt de grens tussen mooi en lelijk. Dingen die in het algemeen lelijk worden gevonden, kunnen juist heel fotogeniek zijn en worden daarmee voor mij erg mooi. Zoals vervallen industrieterreinen. Onderweg naar Ostia waren we al een paar keer langs zoiets gekomen, maar geen gelegenheid gehad om daar uit te stappen. Maar ik kreeg gaandeweg steeds meer het idee dat ik daar toch maar eens een kijkje moest gaan nemen. Want nergens ter wereld kunnen industrieterreinen zo elegant wegkwijnen als in Italië. Zaterdagmiddag, na mijn monumentale loopje en terwijl Marcel zijn laatste medailles bij elkaar zwom, had ik een paar uurtjes over om het eens te gaan bekijken. Voor de liefhebbers: bij het station Garbatella. Jammer genoeg was het terrein met een potdicht en ook nog ondoorzichtig hek helemaal afgesloten, maar vanaf een wat hogere brug kreeg ik toch een aardig beeld. En zo zie je hoe de natuur gebouwen, waar niet meer naar wordt omgekeken, geleidelijk toch weer overneemt. Maar dat zal hier vermoedelijk niet gebeuren omdat op de achtergrond de nieuwe appartementencomplexen alweer opdoemen.
Zondag was er een laatste gelegenheid om nog eens door de stad te slenteren. Door Trastevere bijvoorbeeld. De naam zegt het al: aan de overkant van de Tiber, aan de westelijke oever. De meeste toeristen blijven aan de oostkant want daar zijn de belangrijkste monumenten. En waar veel mensen zijn, daar komen nóg meer mensen, zo werkt het blijkbaar in het massatoerisme. De Trevi-fonteinen zijn wat dat betreft een illustratief voorbeeld. Het lijkt daar wel een voetbalstadion en in de straten eromheen kun je alleen maar schuifelen in de mensenmassa. Tegelijkertijd realiseer ik me dat je wel allerlei bezwaren kunt hebben tegen massatoerisme, maar zelf lopen we hier natuurlijk ook rond. In Trastevere niets van dat alles. We waren er woensdag ook al even, maar toen werden we verjaagd door een plotselinge plensbui. Trastevere beantwoordt aan het beeld dat ik heb van Italië zoals het ooit was. Authentiek met steegjes, pleintjes en trattoria’s, waar scooters en cinquecento’s rondrijden en je voor een habbekrats kunt eten. En nu slenteren we op de lome zondagmiddag er nog wat rond en sluiten de prachtige week af met een ongebruikelijk copieuze lunch. Maar dat mocht wel, vonden we. Foto’s zijn er natuurlijk ook gemaakt. Die staan op:
De Eurogames in Rome: het is een homovriendelijk sporttoernooi, maar in Rome wordt het toch een beetje weggestopt. In de stad blijkt niemand ervan te weten. Het zwemtoernooi, waar Marcel aan deelnam, is verbannen naar Ostia, de meest treurige plek van Italië, hoewel de accommodatie daar er nog wel gunstig bij afstak. Het loopevenement was weliswaar in het centrum van Rome, maar was zonder enig uiterlijk regenboog-vlagvertoon, dan wel andere uiterlijkheden waaruit zou moeten blijken dat het om een homovriendelijk evenement zou gaan. Dat was bepaald anders vorig jaar tijdens de Gay-games in Parijs, toen de hele stad vol regenboogvlaggen hing. En in Amsterdam praten ze nu nóg na over de geweldige Gay-games van 1998. Italië is dus nog niet echt uit de kast en dat bevestigt dat het wat dat betreft toch nog een conservatief land is.
Dat gezegd zijnde werd het een heel gezellig zwemtoernooi. Want de gezelligheid staat toch altijd voorop. Ook de verwachte chaos bleef uit en ondanks de rommelige (misschien wel typisch Italiaanse) organisatie kwam alles op zijn pootjes terecht. Nederland was met tientallen deelnemers goed vertegenwoordigd, met de clubs uit Den Haag, Utrecht, Groningen en Amsterdam. Italië had zegge en schrijve drie zwemmers afgevaardigd. Zaterdag was er het loopevenement van tien kilometer, waar ik aan deel mocht nemen: de Roma Rights Run. Al om 8 uur in de ochtend, zodat we de hitte voor bleven. En waar kan je zo’n loop beter beginnen en eindigen dan op het Circo Massimo, de moeder van alle renbanen. En het werd een monumentale loop, het was zelfs ‘kicken’ om langs de belangrijkste monumenten van de stad te lopen: Colosseum, Vittorio Emanuelle, Forum Romanum en dat Circo Massimo.
Ooit heb ik op school geleerd dat Rome op zeven heuvelen is gebouwd. Die wetenschap was wat weggezakt, maar zaterdag werd ik er weer eens pijnlijk aan herinnerd. Verder bestond het wegdek voor een deel uit kasseien, ook niet echt ideaal. Maar ondanks de heuvels, het wegdek en de warmte was ik tevreden, niet alleen over mijn tijd, maar nog wel het meest over het decor van de loop, die me dus nog lang zal heugen. Zoals gebruikelijk zijn alle foto’s door mijzelf gemaakt, behalve zes stuks tijdens de loop, die door de organisatie, met gevoel voor achtergrond, zijn verzorgd, waarvoor dank. Het geheel staat op:
Het eigenlijk doel van de reis was deelname aan de Eurogames in Rome, met een driedaags zwemtoernooi voor Marcel van donderdag tot en met zaterdag en de zg. ‘Roma Rights Run’ van 10 kilometer voor mij op zaterdag. En natuurlijk, als je er dan toch bent, wat extra dagen om de stad nog maar eens te bekijken. We waren niet de enigen, zo te zien. Net als in Amsterdam hebben ze hier ook toeristen, met de rolkoffertjes-parades, levende standbeelden, selfies en de groepen, vooral Aziaten, met hun vlaggetjes op kop. We zitten in een eenvoudige B&B bij Piazza Barberini, weliswaar een beetje behelpen met de ruimte, maar heel sjiek aan de voet van de Via Vittorio Veneto. Dat was het decor van menige Fellini-film, dus daar drink je nu voor een godsvermogen je capuccinootje. Voorlopig doel op de eerste dag was slenteren door de stad, met als einddoel het Stazione Termini, waar we eens willen kijken hoe het hier zit met de mogelijkheden van openbaar vervoer. We lopen er op ons dooie gemak met een grote omweg naar toe, kijkend wat zich onderweg voordoet.
Wat opvalt is hoe de stad het gevecht aangaat met de congestie en vervuiling. Er is nu een nieuwe derde metrolijn, de ‘Linea C’. Maar er is weer een bouwpunt bij het Colosseum, waar zo te zien ook weer een nieuwe metro moet komen. Tegelijkertijd proberen ze het autoverkeer terug te dringen en ik heb inderdaad de indruk dat er in het centrum minder auto’s zijn dan een jaar of tien geleden. Ze moeten nog wel wat doen aan het vele zwerfafval en de stad maakt, met het warme weer dat er nu is, een smoezelige indruk. Bij het Colosseum was er opwinding. Er stond een man op een hoge balustrade, die dingen schreeuwde naar toegestroomd publiek. Ik kon het niet verstaan, maar het leek me zo dat het ging over zijn visie op de gang van zaken in Italië. Maar erger, hij dreigde naar beneden te springen en voerde een kat-en-muis spel op met politie en brandweer, die beneden al een groot luchtkussen hadden uitgelegd. Hoe het is afgelopen, zullen we niet weten, omdat het naar mijn gevoel té spannend werd en we geen getuige wilden zijn van dingen die zouden kunnen gebeuren.
Italië is een prachtig land, maar er zijn ook afgrijselijk lelijke delen. Zoals Ostia bijvoorbeeld, het ‘Rome aan Zee’. Nota bene de plaats waar het zwemtoernooi gaat plaatsvinden en waar we vooraf even zijn gaan kijken waar het zwembad ligt. Best een mooie kust, daar niet van, maar de stranden zijn ingepikt door uitbaters van hotels en strandtenten. Alleen hier en daar een piepklein strookje als openbaar strand, voor wie geen zin heeft in een van die uitbaters. Nee, dan heeft mijn loopevenement op zaterdag een veel voornamere locatie: een route in het centrum rond het Colosseum. Woensdagmiddag zijn alle inschrijfformaliteiten vervuld. De organisatie blijkt een chaos en Marcel is nu aan het proberen voor wat betreft het zwemmen enige administratieve orde in die chaos te brengen. We gaan zien hoe het vanaf donderdag loopt. De foto’s van de afgelopen twee dagen staan op:
Woensdag met René gefietst van Culemborg naar Rhenen. Langzaam rijden en kijken wat zich onderweg voordoet. En dat is meestal heel wat, vooral als het tochtje ook nog eens langs een rivier gaat, en dat was vandaag zo. Vaak kun je zelfs tien minuten ergens gaan staan of zitten en de foto-onderwerpen doen zich vanzelf voor. Kwestie van goed kijken. En zo kan je over 40 kilometer, ruwweg de afstand langs de Lek van Culemborg naar Rhenen, zomaar een hele dag doen. En zo gingen we woensdag, behangen met camera en lenzen op pad. Met de trein via Utrecht, waar het glanzende hoofdkantoor van de Rabobank er vanaf spoor 18 meteen al heel fotogeniek bij ligt. En vanaf Culemborg laat het oude rivierenlandschap zich het beste fotograferen bij Hollandse wolkenluchten.
En die waren er woensdag ook. Het landschap roept vage associaties op met de 50’er jaren, nota bene met de tijd dat ik zelf aan de Waal in een soortgelijk landschap opgroeide. De Lek wordt veel minder intensief bevaren dan de Waal, maar op de kruising tussen de Lek en het Amsterdam-Rijnkanaal, een bezienswaardigheid op zich, kun je het scheepvaartverkeer goed van bovenaf bekijken. Dan zie je dat het leven op die schuiten gewoon doorgaat en zich op identieke wijze voltrekt als op de wal. Al varend worden de ramen gelapt en is er een mini-terrasje ingericht met kinderspeelplaatsje en zwembadje. Rhenen was het einddoel van de dag. Het stadje laat zich fraai bekijken tegen de groene achtergrond van de Utrechtse heuvelrug en de Grebbeberg. Terug in de sprinter naar Amsterdam worden de gemaakte foto’s bekeken en belandt een eerste selectie al in de prullenbak. Thuis achter de computer volgen er meer. De overblijvende en bewerkte selectie staat op:
Het plan hebben we omgegooid. Einddoel was de Provence, maar we rijden nu niet meer verder naar het zuiden. We zagen een temperatuur van 42 graden in Avignon voor a.s. woensdag, dus net als we daar zouden aankomen. Veel te heet dus en in strijd met alle adviezen die we overal lezen en horen. Veel drinken, weinig inspannen en de koelte opzoeken. Dat drinken zou nog wel kunnen, hoewel mij zelfs dát moeite kost. In plaats van naar het zuiden fietsen we nu naar het noorden, terug naar Dijon. Daar is het volgens de voorspellingen woensdag ook nog wel 39 graden, maar de meeste kilometers proberen we in de vroege ochtend te rijden. Maar eerst nog maar even zien weg te komen uit de drukte van de agglomeratie van Lyon. Al om 9 uur zien we de KLM landen op de luchthaven van Lyon, dus op de terugweg toch al een beetje een thuisgevoel. Daarna werd het weer landelijk. Het nadeel daarvan is dat andermaal alles dicht is, zelfs de winkels. Nergens koffie of iets te eten. Het platteland ontvolkt hier en dat gaat ten koste van het voorzieningenniveau. Na ruim 80 km aangeland in een appartement in Mâcon, alweer behoorlijk boven Lyon. Daar stond een liter heerlijke koele jus d’orange klaar en die heeft er dus niet lang gestaan..! De stad bereidt zich duidelijk voor als startplaats van de tour-etappe van zondag 13 juli a.s. Dat blijkt niet zomaar starten te zijn, maar er is een heel evenement omheen gebouwd dat het hele weekend in beslag neemt.
Daags erna van Mâcon naar Chalons-sur-Saône, de finishplaats van de tour van de dag ervoor. Al vrijwel bij het begin meteen de heftigste klim van de hele week tot dusver. En we waren er eigenlijk niet op voorbereid. Dus niet alleen een fysieke, maar vooral een mentale inspanning. Want elke keer denk je dat je met een lullig hellinkje te maken hebt en bij de volgende bocht vast wel op de top bent. Maar elke keer zie je de weg toch weer verder omhoog gaan. In de afdaling bij Cluny kreeg Chrit ook nog eens een lekke band. Maar vanaf Cluny ging het gezwind met rugwind recht naar het noorden. Prachtig fietspad, aangelegd langs een vroegere spoorbaan en dus ook zonder verkeer, bijna helemaal tot Chalons. Met de hitte viel het eigenlijk wel mee, tenminste als je blijft rijden. Maar zodra je van de fiets afstapt valt die op je. Nu in een erg basic hotel, helemaal op de bovenste verdieping zonder airconditioning. Zal een uitdaging worden, want de hitte begint nu toch wel indrukwekkend te worden.
De laatste dag zou gaan vanaf Chalons-sur-Saône terug naar Dijon. Vroeg vertrokken vanwege de verwachting van 37 graden. Ook hier weer mooie fietspaden langs de Caneaux de Bourgogne. Alleen waren ze er aan het werk en voor we het wisten reden we ineens door een pap van gesmolten bitumen. Meteen plakten er allemaal scherpe steentjes vast aan de buitenbanden. Met geen mogelijkheid konden we die smurrie er weer vanaf krijgen. In Beaune nog wel geprobeerd om het ergste ervan af te schrapen, maar inmiddels was alles gestold, hoewel we toch ruim een half uur hebben geprutst om de scherpste steentjes weg te krijgen. Ik vrees dat de buitenbanden niet meer te herstellen zijn en doorfietsen naar Dijon vonden we te veel risico opleveren op lekke banden.
Uiteindelijk besloten de laatste 50 km naar Dijon dan maar met de trein te doen. Naarmate we langer in Beaune bleven pauzeren en sightseeën begonnen we die optie trouwens met de minuut aantrekkelijker te vinden omdat het ontzettend heet aan het worden was. Beaune is duidelijk een toeristenfuik. Hier lopen mensen rond met veel te veel geld en protserige auto’s, die hier de grand vins de Bourgogne komen degusteren. Zelfs in de volle middaghitte, en ik vraag me dan wel af hoe ze de rest van de dag moeten doorkomen. Per trein dus in Dijon aangekomen. Einde van een mooi fietsweekje. Ondanks de hitte, het daardoor omleggen van de route en de materiaalpech aan het eind. Het gaat zoals het gaat. Morgen naar huis. De foto’s van de terugweg staan op:
Als voorbereiding op komende fietsevenementen ben ik met Chrit, van de ‘Tilburgse fietsclub’, een weekje door Frankrijk gaan fietsen. Als startpunt is Dijon gekozen. Goede keuze, want dan kan je in een weekje de Provence bereiken. Meer specifiek de Mont Ventoux, die stilzwijgend op het programma staat. Eerst met de auto naar Dijon, die we daar achterlaten, en dan is het de bedoeling om richting Provence te fietsen en met de trein vanaf Avignon terug naar de auto in Dijon te reizen. De eerste etappe van 90 km gaat van Dijon naar Poligny. Aan de voet van de Jura, die in de verte mooi opdoemt. Dankzij een heel handig appje op de telefoon doen we alleen maar de hele rustige wegen met weinig verkeer. Dit deel van Frankrijk is sowieso dun bevolkt en we rijden bij prachtig weer door kleine Bourgondische dorpjes. Schitterend allemaal, maar je ziet er geen mens op straat, laat staan gezellige terrasjes met eten en drinken. De volgende dagen dus maar wat proviand extra meenemen. Verder liep alles voorspoedig, met wind in de rug. Op het laatst wel wat klimmetjes, maar het viel al met al erg mee op die eerste dag. Mooi dus om er een beetje in te komen.
Maar er wacht meer klimwerk. Evenals grote hitte, zo vernamen we de eerste ochtend al. Dat klimwerk kwam er meteen. Veel van die gluiperige hellingen, die er niet als hellingen uitzien, maar het wel zijn. We hadden wel het gevoel in een ritme te komen, maar misschien kwam het ook wel door de rugwind die er voor het grootste deel ook nog wel was. De meeste dorpjes zijn ook hier uitgestorven. Toeristen zijn er evenmin, maar gelukkig konden we onderweg nog ergens een sandwich krijgen. De tweede dag zijn we geland in Senaud, een gehucht bij Bourg-en-Bresse. Restaurants zijn er niet, tenzij je nog 10 km heen en ook nog terug wilt fietsen. Dat doen we dus niet. Maar de duitse gastvrouw van de chambres hotes was zo aardig even te bellen met een bejaard echtpaar, dat twee kilometer verderop achteraf woont en er het koken een beetje bij doet. We waren welkom! En zo zaten we zaterdagavond op een soort boerenerf, als enige gasten bij een oorverdovende stilte ouderwets frans-culinair te eten.
De derde dag was er weliswaar wat minder klimwerk, maar nu was er ineens een stevige wind uit het zuiden, dus recht op kop. Ook een heel stuk warmer dan de afgelopen dagen. En een aanmerkelijk dichter bevolkte streek. Dat scheelt wel meteen met de voorzieningen. Er is koffie en cola in de ochtend en ook is er voor de eerste keer echt goed geluncht. En ook veel water erbij gedronken, want dat is nu erg nodig. Wel twee uur lang aan tafel, want de Fransen nemen er op zondag de tijd voor. Maar die hoeven dan ook niet te fietsen. Die dag twee rivieren overgestoken, de Ain en de Rhone, en we komen zo langzamerhand in het stedelijk gebied rond Lyon. Uiteindelijk beland in Cremieu, iets ten oosten van Lyon. Ondanks de tegenwind en hitte toch 90 km stevig doorgefietst, dus we hebben tevreden geconcludeerd dat we toch nog wel een beetje kunnen fietsen. Maar vanavond gaan we een heel erg verstandig besluit nemen. Nadat we eerst de hoognodige dorst met een bière pression cinquante hebben gelest. Het gaat hier in de komende dagen ruim 40 graden worden, dus de vraag is of we in een brandende zon bij zulke temperaturen nog wel veel willen gaan klimmen. Of toch maar een wat andere vlakkere route gaan nemen. Wordt dus vervolgd… Een fotografische indruk van de eerste drie dagen staat op:
Dagboek van een camera 