De Hemelvaartsdag is benut om eens op bezoek te gaan bij vrienden in Egmond aan Zee. Wat kun je dan beter doen dan een stuk door de duinen en over het strand te wandelen? Het duinlandschap in Egmond is niet zomaar een heuvelruggetje met wat helmgras, maar leek me door de grote dennenbossen in het gebied meer gevarieerd dan andere duinlandschappen aan de Nederlandse kust. Het is bovendien een drinkwater-wingebied. Maar geleidelijk proberen ze toch minder water uit de duinen te onttrekken, waardoor het waterpeil de laatste jaren is gestegen en dus ook de biodiversiteit weer wat is teruggekeerd. Te zien aan de waterplanten en ook aan de kikkers, die zich gewillig lieten fotograferen.
Strandweer was het alleen niet. Tenminste niet om op het strand te gaan liggen, laat staan om je in zee te wagen. Het was koud en er stond een stevige wind. Wel ideaal surfweer dus, en dat werd er dan ook volop gedaan. En ook ideaal ‘uitwaai’weer, want het leek er wel drukker dan op een zomerse stranddag. Egmond is echt een familiebadplaats. Daarheen gaat men op vakantie. Nederlanders gaan natuurlijk gewoon een dagje naar het strand, maar Duitsers mogen hier graag een weekje blijven. Voorzieningen zijn er dan ook volop, variërend van eenvoudige strandhuisjes tot deftige hotels. Het Duits leek hier dan ook de voertaal. Gelukkig zijn er voor hen in het achterland ook voldoende dingen te doen, want ik zou me niet kunnen voorstellen wat ik een hele week op het strand moest doen bij dit koude en winderige weer. Hoe de duinen, het strand en de familiebadplaats er bij dit weer uitzagen, staat op:
Donderdag een soort van reünie bijgewoond met ex-collega’s van Schiphol, waarmee ik ruim vier jaar heb samengewerkt. 35 jaar geleden nu al weer en sommigen was ik een beetje uit het oog verloren. Maar mede dankzij de sociale media zaten we nu weer bij elkaar. Het was alsof die 35 jaren waren terug gebracht tot slechts een paar dagen en het voelde alsof we gewoon weer met de lunchpauze bezig waren. Het concept van de reünie was eenvoudig: eerst koffie met gebak, daarna iets educatiefs, dan bier en afsluiten met een etentje. Het vond plaats in Haarlem en het educatieve onderdeel was een bezoekje met rondleiding in ‘Huis Barnaart’. Een stadspaleis, gebouwd en ingericht rond 1805 in de zg. ‘empire-stijl’, door Philip Barnaart, vroeger burgemeester van Haarlem en Statenlid van de Provincie.
Zulke paleisjes vind je volop in bijvoorbeeld Frankrijk, maar in het wat meer calvinistische Nederland zijn ze wat zeldzamer. Het geeft een aardig beeld hoe je destijds een beetje leuk kon wonen en hoe je gasten behoorde te ontvangen. Want Philip had geen gebrek aan personeel en dat stelde hem in staat om feestjes en copieuze diners te organiseren met niet de minsten uit de samenleving. Het paleisje was tot 1880 nog in particuliere handen en was later de ambtswoning van de Commissaris van de Koning(in) van Noord-Holland. Sinds 2016 is het een museum. Foto’s van het Huis plus nog wat plaatjes van onderweg in Haarlem staan op:
Wil je een beetje bijhouden hoe het gebied rond het IJ verandert, mag je er eigenlijk elke maand wel eens gaan kijken. Elke keer als je denkt dat het er nu wel zo’n beetje af is komt er wel weer iets nieuws, waardoor de boel weer moet worden opgebroken of er in het ergste geval weer een bouwput verschijnt. Maar zo langzamerhand krijg je toch wel een idee hoe het er in de komende jaren uit moet gaan zien. Voor de fiets is er ineens veel ruimte. Altijd moest je tussen hekken en rode linten door manoeuvreren als je met de boot naar de overkant wilde. Maar nu kun je, komend vanuit de stad met de fiets linea recta de boot op, want ook de aanlegsteiger is verplaatst en ligt nu een stuk handiger. De boot is nu eigenlijk een verlengstuk geworden van een veel breder fietspad.
Ook twee vroegere monumenten zijn terug. Het Aids-monument was tijdens alle bouwactiviteiten een tijdje onzichtbaar, maar nu staat het er weer. Het is een telraam, dat in beeld brengt dat er op 1 december 2021 19.925 mensen in Nederland met hiv waren besmet. Dat aantal kan je er van een afstand, zelfs met een wiskundig inzicht, niet echt vanaf lezen, maar het telt symbolisch af naar het moment dat aids de wereld uit is. Dan het oude NACO-huisje. Dat is een aantal maanden geleden vanuit zijn opbergplaats Zaandam weer aan komen varen. Het wordt nu verder hersteld en zal in de loop van 2022 dienst gaan doen als opstapplaats voor de museumboot richting Hermitage, Artis en de Hortus. Even verderop ligt een groot cruiseschip. Na twee jaren afwezigheid zijn ze er weer. Net als je denkt dat de stad het met toeristen wel even genoeg vond en ze van plan waren de cruiseschepen ergens ver buiten het centrum te laten aanleggen. De IJ-kant van het station is misschien toch nog niet helemaal af. De tussenstand staat op:
De ‘openingskoers’ van het seizoen met de fietsclub is meestal in de tweede helft van april met een rondje door de Bollenstreek: het “rondje Bol”, zoals we dat zijn gaan noemen. Ik probeer dat te combineren met het maken van wat foto’s, want die bloemen zie je natuurlijk niet het hele jaar. Maar de combinatie fietsclub en fotografie is niet helemaal ideaal. Elke keer als ik wat fraais zie, moet ik van de fiets af en kan dan een gat dichtrijden van zo’n halve minuut. Vandaar dat ik het rondje Bol deze keer maar in twee versies heb gedaan: dinsdag met René in de auto, allebei met twee camera’s, en de zaterdag erna met de fietsclub, zonder hinderlijke camera.
Voor de foto’s een gelukkige keuze achteraf, zo bleek, want het autotochtje verliep onder een strakblauwe zonnige lucht, die je eigenlijk wel nodig hebt in de tulpenvelden. De fietstocht enkele dagen later was bij bewolkt en koud weer met ook nog een forse noordelijke tegenwind. We waren bij het autotochtje niet de enigen. De streek is populair bij toeristen, die op gammele huurfietsen kriskras, ook nog vlak voor de auto, over de weg cirkelen en die ook nog moet worden bijgebracht dat het niet de bedoeling is om door de tulpenvelden te wandelen om daar selfies te maken. Hoewel er ook midden tussen de tulpen mensen aan het werk waren, althans zo leek het. Maar de fotoserie is er dus gekomen. Beetje voorspelbaar, dat wel, ook niet echt uniek, maar toch mooi en de moeite waard. Vond ik tenminste. Zie:
De fotoclub stuurde me naar Elburg. De bedoeling van die club is, behalve om over van alles en nog wat te kletsen, om in anderhalf uur een serie foto’s te produceren die een paar weken later worden besproken. Een mooie gelegenheid dus, want zo kom je nog eens ergens. Ik heb heel vage herinneringen aan Elburg. In mijn vroege jeugdjaren gingen we er met de auto heen. Want daar was, gerekend vanuit Twente, het dichtstbijzijnde strand. Ik heb dat strand, nu zo’n 60 jaar later, proberen terug te vinden, maar het leek me compleet verdwenen. Wel was er een jachthaven, waarvan ik ook zeker ben dat die er toen niét was. Geen wonder eigenlijk, want voor de gemeente is een jachthaven heel wat lucratiever dan een strook zand aan het water, waar kinderen met zandschepjes in de weer zijn.
Elburg was ooit een niet onbelangrijk vissersdorp aan de Zuiderzee. Vissen doen ze er niet meer, maar de herinnering aan die periode wordt levend gehouden door de visnetten, die hier her en der aan de gevels hangen. Het stadje is eigenlijk een rechthoekige vesting, omgeven door water aan alle vier kanten. De hoofdstraat is verpest door gevels van de bekende winkelketens die je overal in Nederland ziet, maar het historisch erfgoed is in de zijstraatjes goed te zien. Ik vond het prachtig, maar als het dorp niet uitkijkt gaat het ooit nog eens een openluchtmuseum worden. Hoe dan ook, het fotoserietje, onderwerp voor een kritisch oog binnenkort, is er gekomen. Te zien op:
Het Twiske: een gebiedje vlak boven Amsterdam. Ontstaan zo’n veertig jaar geleden toen er zand moest worden gewonnen voor allerlei snelwegen in de buurt. Geleidelijk is het daarmee veranderd in een niet onaardig natuurgebied, nog net geen Natura-2000, maar toch schoon en goed onderhouden. Het is het favoriete gebied voor mijn hardlooprondjes, je kan er eindeloos variëren en in de zomer ook nog lekker zwemmen en/of van de zon genieten. Hardlopen vandaag nog maar even niet, want dat was me afgeraden na de corona-besmetting van vorige week. Voor zwemmen was het nog te koud, maar deze keer gewandeld en tegelijkertijd ook van de zon genoten, want die scheen op die Tweede Paasdag uitbundig. En genoten van al wat daar te zien was, als je goed kijkt tenminste. Zo bleken een paar bomen de februari-stormen niet te hebben overleefd. Die laten ze daar gewoon liggen, want dat blijkt goed te zijn voor de biodiversiteit. Geen gezicht eigenlijk, althans niet voor de liefhebbers van aangeharkte “VT-wonen-tuinen”, maar hier laten ze de natuur gewoon de natuur. Verder alle ruimte voor de vogels, die hier hun ideale habitat hebben. De camera ging natuurlijk mee en het kleine fotoserietje dat is gemaakt staat op:
Vijf dagen quarantaine…! Dat was kort en goed het vooruitzicht, toen ik maandagochtend na twee jaar voorzichtig zijn en vier prikken verder nu toch ineens positief testte op corona. Net toen het mooi weer ging worden en ik van plan was mijn foto-hobby weer eens op te gaan starten. Want die was, na de foto-marathon in de VS, door de heftige jet-lag van negen uur daarna en bovendien nog door het slechte weer in de eerste dagen van april, wel een beetje ingezakt. Ik had nog wat deskundig advies ingewonnen over de do’s and dont’s bij een corona-besmetting maar het kwam er eigenlijk op neer dat ik vijf dagen niemand mocht tegenkomen. En dat betekende thuisblijven. De wereld zou er dus een stuk kleiner op worden. Eigenlijk mocht ik nog blij zijn, want die termijn is recent naar beneden bijgesteld van tien naar vijf dagen.
Maar net toen ik me had geschikt in mijn lot, testte – toeval of niet – René een dag later óók positief, ook al na twee jaar voorzichtig zijn en vier prikken. Na nog wat aanvullend deskundig advies, kwam ik erachter dat er geen bezwaar zou zijn tegen contact tussen recent positief geteste mensen. En dus kon er ook geen bezwaar zijn tegen een gezamenlijk bezoek aan het volkstuincomplex, waar René een optrekje met een prachtige tuin heeft. Mits we daar natuurlijk niemand zouden tegenkomen, maar contact met derden is daar goed te vermijden. Die tuin zou voor hem in zijn eentje ook onbereikbaar zijn, want dat zou op de fiets een oversteek met de altijd drukke veerpont betekenen.
Maar met de auto kon het natuurlijk wel en zo togen de twee patiënten bij schitterend voorjaarsweer naar de tuin, zodat de wereld daarmee een tikkeltje minder klein kon worden. Nu ben ik wel vaker in zijn tuin geweest, maar de naam van het volkstuincomplex (“Buitenzorg”) deed onder deze omstandigheden ineens beelden bij me opkomen uit mijn vroege jeugd, toen er nog sanatoria bestonden, met bedden en verplegend personeel op zonnige gazons, waar zieken en zwakkeren in een gezonde buitenlucht een beetje konden aansterken. Helaas geen personeel in de tuin, maar meestal gaat daar alles tóch wel vanzelf: beetje aanklooien, wat lezen, in de zon zitten, koffie drinken, wat eten en je bent zo uren verder. Maar nog nooit had ik daar foto’s gemaakt. En dat zou ik juist nú moeten doen want de tuin ligt er op zijn mooist bij net in deze fase van het voorjaar. En zodoende is – geluk bij een ongeluk – toch nog de volgende serie tot stand gekomen:
In afwachting van de lange vliegreis van volgende week en de verplichte (hopelijk negatieve) coronatest maximaal 24 uur voor vertrek, zitten we nu in een soort vrijwillige quarantaine. Want omikron heb je zo..! Dat betekent veel binnen zitten en proberen je thuis te vermaken. Het theatertje, dat zich dinsdag voor ons keukenraam afspeelde was dan ook een onverwacht kadootje: het opbouwen van een bouwkraan een stukje verderop. Die kraan zal worden gebruikt bij de bouw van 34 studentenwoningen aan de Prins Hendrikkade. Een bouwkraan is op zich niks bijzonders, want ze staan bij bosjes in de stad. Soms staat zo’n ding er ineens en dan vraag je je af hoe die er is gekomen. Want nog nooit had ik het opbouwen ervan gezien.
Tot vandaag, toen het hele tafereel zich voor ons keukenraam ontrolde. Met een hoogwerker werden de onderdelen aangebracht: eerst een horizontaal deel, later de katrol en het tweede horizontale stuk. Tenslotte de contragewichten. Boven geholpen door drie man, ongetwijfeld zonder hoogtevrees en ongetwijfeld ook goed gezekerd. Ik kreeg vooral groot ontzag toen op het laatst nog iemand helemaal naar het uiteinde kroop om nog even een kabel over een katrol heen te leggen. Lesje bouwkraan opbouwen, weer eens wat anders. Kon het dus niet laten om er een fotoserie van te maken. De kwaliteit is niet wat ik graag zou willen, maar vanuit het keukenraam sterk inzoomen bij donker en grijs weer is nou eenmaal geen ideale combinatie. Vergeet dus even de kwaliteit, maar kijk naar de circus-acts op:
Het tochtje naar de Maasvlakte van vrijdag leverde nóg een fraaie bijvangst op. Gingen we eigenlijk voor het boottochtje en het zicht op de containers, de reis erheen en weer terug was zeker zo interessant. Zoals trouwens meestal met reizen het geval is: niet alleen de bestemming telt, maar ook de weg er naartoe. Al vanaf de Beneluxtunnel kom je in een bizarre wereld van olietanks, raffinaderijen, pijpleidingen en allerlei andere industriële installaties. En dat tientallen kilometers lang. We associëren dat gebied met ‘de Rotterdamse haven’, maar het is allemaal veel meer dan alleen maar een haven. Niet echt onbekend natuurlijk, maar als fotograaf ga je daar toch weer anders naar kijken. In het algemeen wordt dat lelijk gevonden. Er bestaat immers een zekere consensus over wat mooi is en daar hoort dit zeker niet bij. Maar ‘heel lelijk’ kan in de fotografie juist ook weer ‘heel mooi’ worden. Zoals vandaag dus.
Een andere bijvangst was dat we die dag het geluk hadden dat we in de Maasvlakte oog in oog kwamen te staan met het grootste schip ter wereld: de “Pioneering Spirit”. Beter maar even googelen, want het voert te ver om te beschrijven wat dat ding allemaal kan. Maar wat zulke grote schepen alleen niét kunnen is zelfstandig varen binnen dat kleine postzegeltje van een Maasvlakte, want er moeten allemaal sleepboten met grote stootkussens aan te pas komen, die met duwen en trekken het gevaarte op zijn plaats zetten. Op dat moment was er net een oefening aan de gang met de reddingssloepen van het schip.
Tenslotte blijkt de Maasvlakte – en dat was voor ons wél onbekend – de locatie te zijn waar de jachten in het wat hogere segment worden afgebouwd. Nederland is sowieso groot in de bouw van dit soort jachten, maar dat gebeurt alleen niet hier. Hier vindt de finishing touch plaats, het ‘inregelen’, testen en beschilderen met een fraai logo. Zoiets als ‘rijklaar maken’. Want je wilt als oliesjeik toch wel een beetje voor de dag kunnen komen met zo’n ding. Wat er allemaal als bijvangst te zien was staat op:
De Maasvlakte: een groot stuk opgespoten stuk land ter hoogte van Hoek van Holland, zo’n 40 kilometer ten westen van Rotterdam. Normaal gesproken heb je er niks te zoeken maar een bezoekje is toch buitengewoon de moeite waard. Je kan er een boottocht maken en van dichtbij bekijken wat er allemaal te zien is. Tezamen met een klein handjevol andere mensen, een illustratie van het feit dat veel mensen inderdaad geen idee hebben dat je daar ook nog naar toe kan. Hier meren de allergrootste containerschepen aan en worden de containers er in- en uitgeladen. In mijn allereerste werkzame jaren mocht ik me als jongste bediende met het goederenvervoer in Europa bemoeien. En toen werd me al verzekerd dat containervervoer, dat destijds nog in de kinderschoenen stond, een grote toekomst zou hebben.
Die voorspelling is uitgekomen, lijkt me zo, want hier komen schepen van honderden meters lengte met zo’n 23.000 hoog opgestapelde containers. Ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat die containers vol zitten met Chinese meuk (om over cocaïne nog maar te zwijgen), en dat het hele containerconcept met die grote toekomst zijn grenzen onderhand wel heeft bereikt. En dan zie je vrachtwagens af en aan rijden met zegge en schrijve één container aan boord met bestemming ergens in het Europese achterland. Maar gelukkig hebben we nog onze rivieren, met schepen die ook nog de nodige containers kunnen afvoeren. En dán nog de Betuwelijn, zodat er niet meteen 23.000 vrachtwagens hoeven klaar te staan als er weer eens een schip aankomt.
Een andere bezienswaardigheid is de assemblage van windmolens. Die hebben ook een grote toekomst, maar dat realiseren we ons pas in de laatste tien jaar. Het begin was nog aarzelend, maar nu gaan ze helemaal los en worden er op de Noordzee enorme windmolenparken aangelegd. Veel van die molens worden hier gebouwd. Of eigenlijk niet echt de molens, maar juist de hoge pilaren waar de wieken aan worden bevestigd. Kleinere stukken daarvan worden in Limburg gefabriceerd en hier aan elkaar gelast en van een geavanceerde coating-laag voorzien. Want tientallen jaren in het water van de Noordzee overleef je niet met een potje verf van de bouwmarkt. Her en der liggen die pilaren opgestapeld, je kon er redelijk dichtbij komen, maar we werden als argeloze toeschouwers door allerlei camera’s en bewakingspersoneel toch op veilige afstand gehouden. Maar een fotoserie is er toch gekomen, van de windmolens én de containers. Zie daarvoor:
Dagboek van een camera 