Het leuke van bezoek uit het buitenland is niet alleen de gezelligheid die het met zich meebrengt, maar ook dat je wat sneller een uitstapje gaat verzinnen. En je dus zelf ook nog eens ergens komt. In Leeuwarden bijvoorbeeld, dit jaar de culturele hoofdstad van Europa. Overal op straat is dat al te merken aan allerlei kleurrijke creaties, op elke hoek bijna. Ook ‘street-art’ heeft hier een hoge vlucht genomen. Dat is inmiddels het stadium van illegaal geklieder wel ontgroeid en het label ‘street-art’ klinkt natuurlijk ook een stuk vriendelijker. Maar het bijzondere van afgelopen weekend was wel dat er ook twee reuzen door de stad liepen, op de been gehouden door grote hoogwerkers en met mankracht voortbewogen. En die honderdduizenden bezoekers op de been brachten, waaronder wij dus ook. Gelukkig waren we er vroeg voor opgestaan zodat we de grootste drukte nog voor waren. En we in de middag nog een tochtje konden maken langs de Friese westkust.
Altijd leuk, ook voor mensen uit het buitenland die de grachtengordel inmiddels wel kennen en daarmee een andere kijk op Nederland krijgen. Hindeloopen is wel het mooiste van de stadjes daar, vind ik. Maar ook daar kwamen we in een evenement terecht waar de Friezen helemaal gek van zijn: het ‘skûtsjesilen’. Het zijn grote schuiten met zo’n vijftien man erop die moeten proberen allerlei moeilijke bochten te maken in de straffe wind langs de kust, en dan soms ook behoorlijk schuin komen te liggen. Heel spectaculair, en dat vond mijn camera ook. Kijk maar op:
Amsterdam heeft ook een zeehaven. Je zou het bijna vergeten, want je hoort of leest er nauwelijks iets over. Toch blijkt het – gek genoeg – de vierde haven van Europa te zijn. Na Rotterdam, Antwerpen en Hamburg. Dus dan moet het toch wel wat voorstellen, zou je zo zeggen. Maar waar de andere drie steden de haven uitdrukkelijk betrekken in hun ‘city-promotie’, kan je dat van Amsterdam niet bepaald zeggen. Amsterdam is om veel dingen bekend, maar niet om zijn haven. Toch kan je ook hier een rondvaart maken, één keer per maand maar liefst. Afgelopen zondag was het weer zover en een handjevol mensen had zich aangemeld. Weer veel, ook nieuwe, dingen gezien en gehoord. Olie en steenkool zijn de belangrijkste producten die hier worden overgeslagen. Maar ook auto’s en containers, sinds hier een jaar of tien geleden de nieuwe containerterminal werd aangelegd. Verder doen ze hier veel aan afvalverwerking. Maar overal langs de oever zijn er nog allerlei rommelige gebiedjes, waar (nog) niets haven-achtigs gebeurt en die daardoor een wat anarchistische indruk maken. Al met al de moeite waard dus en de foto’s staan op:
De Noord-Zuidlijn is inmiddels tot in den treure beschreven. Vaak tot ergernis van niet-Amsterdammers, die vinden dat Amsterdam sowieso te veel aandacht krijgt in de pers. Ook tot ergernis van de helft van de Amsterdammers, die vinden dat het allemaal veel te lang heeft geduurd en te veel heeft gekost. Bovendien wordt er veel geklaagd omdat veel reizigers erop achteruit zouden gaan, omdat ze langer onderweg zijn of meer moeten overstappen. Allemaal ellende dus. Nu zijn ze hier heel goed in klagen en mopperen en degenen die erop vooruitgaan (en die zijn er ook) hoor je niet. De ervaring leert ook dat veranderingen hier altijd lastig blijken te zijn, maar als men er eenmaal aan gewend is, willen ze niet meer anders. Ik neem dus bij de NZ-sceptici enig risico door nu nog – als mosterd na de maaltijd – een blogje over de NZ-lijn te plaatsen, nu de lijn al bijna twee weken in gebruik is, en foto’s te plaatsen die al duizenden keren zijn gemaakt. Onlangs heb ik zelf ook maar eens een ritje gemaakt en alle stations eens goed bekeken. Ik vond het erg mooi, elk station heeft zijn eigen bezienswaardigheid, en vond dus ook dat een foto-serietje erover in mijn verzameling niet mocht ontbreken. Dus mocht je er nog niet genoeg van hebben kan je altijd nog even kijken op:
De ‘Pride Walk‘, de officiële opening op zaterdag van de week die eindigt met de ‘Gay Pride‘. Een stoet van 12.000 deelnemers van het homo-monument naar het Vondelpark. Kleinschaliger dus dan de Gay Pride zelf. Die begint de laatste jaren steeds meer het feestje te worden van de grote bedrijven, politieke partijen en andere organisaties. Je hoort af en toe dat zo’n Gay Pride overbodig begint te worden, omdat het homo-zijn in Nederland inmiddels wel geaccepteerd zou zijn. Veelal is dat ook wel zo, maar ik zou dat niet willen stellen voor alle delen van Nederland. En zelfs in bepaalde buurten in Amsterdam kun je als homo maar beter niet gaan wonen. Verder is het zo dat homoseksualiteit in 139 landen verboden is en je zelfs in 9 landen de doodstraf ervoor kunt krijgen. Bijzonder was dat de vlaggen van die negen landen in de optocht werden meegevoerd. Het aantal landen waar je nog met goed fatsoen op vakantie kunt wordt bovendien ook met het jaar kleiner. Kortom het is allemaal dus beslist niet overbodig. Reden genoeg voor treurnis dus, maar de gezelligheid stond ook voorop. De Pride Walk mag dan kleinschaliger zijn dan de Gay Pride maar is wat mij betreft minstens zo gezellig. En het publiek langs de kant vond dat ook. En eigenlijk ook de hele stad, want overal zie je de regenboog-kleuren. De foto-impressie staat op:
Weer een fiets-wandel etappe met René langs de rivieren. Deze keer – als vervolg op het etappetje van vier weken geleden langs de Linge – nu grotendeels langs de Waal, vanaf Geldermalsen naar Nijmegen. De Waal is met afstand de breedste rivier van Nederland, de drukste scheepvaartroute, en daar komen dus niet de minste schuiten voorbij. Je kan dan een hele tijd blijven zitten langs de rivier om dat allemaal voorbij te zien trekken, en dat deden we dus ook. We vonden het misschien toch wel de mooiste rivier, maar dat kwam misschien ook wel omdat het grootste deel van de route over de dijk is gefietst met zijn fraaie dijkhuisjes en een hoger uitzicht over de rivier en het omliggende land, dat er op deze lome zomerdag bij lag als vijftig jaar geleden. Dat gevoel werd natuurlijk nog sterker toen ik ook nog eens mijn geboortedorp Winssen passeerde, dat er eigenlijk ook nog net zo bij lag als toen. Alleen even niet gerekend met de vierdaagse-kermis in het ineens weer hedendaagse Nijmegen, met een overvol station, waar het uiteindelijk toch is gelukt om de fietsen in de trein te wurmen. De foto’s staan op:
Op bezoek bij een vroegere studievriend in Maastricht, met onder meer een wandeling langs het industriële erfgoed, de ENCI (Eerste Nederlandse Cement Industrie) aan de Maas ten zuiden van de stad. Eigenlijk ook de Laatste Nederlandse Cement Industrie, want het schijnt dat ze daar eindelijk met de winning van de mergel gaan stoppen. In de afgelopen tientallen jaren is daar een enorm gat geslagen, maar blijkens een kunstwerkje bij de ingang van het complex hebben we er het beton voor onze huizen aan te danken. Geleidelijk worden de activiteiten daar afgebouwd en het landschap wordt nu gerenoveerd. Een mooie gelegenheid om er eens een kijkje te nemen en te zien wat er gaande is en hoe het er nu bij ligt. Het ligt in een prachtig gebied aan de Maas met uitzicht over de stad.
Hoe het er in de komende tientallen jaren uit komt te zien, is nu nog niet goed voor te stellen, maar ik hoop dat ze er tenminste een deel van het industriële erfgoed laten staan. De gebouwen bij de ingang lijken voorlopig gered, want een deel ervan heeft al een nieuwe bewoner: de AINSI met misschien wel een knipoog naar de uitspraak van de naam van de vorige gebruiker. Ik moest natuurlijk wel even opzoeken wat het betekende: ‘Art Industry Nature Society Innovation‘. Veel creativiteit en allerlei andere hippe dingen dus en dat zagen we dus ook toen we er even binnenliepen. Eigenlijk lenen oude industriecomplexen zich uitstekend voor dit soort activiteiten, een ontwikkeling die je in meer steden ziet. De foto’s staan op:
België, ‘the day after‘ de verloren halve WK-finale. Ik had niet de indruk dat die Belgen bij de pakken gingen neerzitten, want de terrassen zaten ouderwets vol en de pintjes kwamen overal gezellig door. Tenminste in Luik, maar het zal elders in België niet anders zijn geweest, neem ik maar aan. Gisteren ging het dus naar Luik, niet om te kijken hoe het land er na de wedstrijd bij lag, maar omdat die stad al een hele tijd op het verlanglijstje stond. En het moest maar eens een keer van dat lijstje af, zo vonden we. Het spoor ging trouwens wél bij de pakken neerzitten, omdat ze het daar nodig vonden te gaan staken. Maar dat zal wel een andere reden hebben gehad dan het voetballen. Maar, gek genoeg, het boemeltje van Maastricht naar Luik reed dan weer wel en leverde ons op een leeg station Guillemins af. Een gloednieuw TGV-station, dat de stad Luik weer een beetje van zijn imago van een vervallen staalindustriestad af moet helpen en duidelijk bedoeld is om duizenden reizigers per uur af te werken.
Alleen vandaag even niet, want het lag er verlaten bij met een enkele teleurgestelde reiziger, maar daardoor des te fotogenieker. Verder ging alles vanzelf. Je hoeft alleen maar op je dooie gemak van het station Guillemins naar het Place Léopold te kuieren, je ogen de kost te geven en de stad en het leven ontrollen zich vanzelf gewillig voor het oog en de camera. Heel fraai was nog wel de lange trap, die je naar een hoger stadsdeel brengt met een mooi overzicht over stad en Maas. De terugreis naar Maastricht kon dan weer niét met de trein, dus dat leverde ons een ongemakkelijk busritje met veel omwegen op, zodat we net de intercity naar Amsterdam misten. Mooie reden om nog een uurtje in Mestreech te blijven voor een ‘hèpske en een drènkske‘ op een terras. Het fotoserietje staat op:
Met de 50-jarige fietsclub weer eens een tweedaagse tocht gemaakt. Dit keer van Den Haag naar Goes, langs het water. En langs de waterwerken, waar Nederland een zekere faam mee heeft opgebouwd. Het boottochtje waarmee de oversteek over de Nieuwe Waterweg naar de Maasvlakte werd gemaakt was indrukwekkend en gaf een indruk van wat daar allemaal beweegt en in elkaar worden geknutseld. Verder over de eilanden naar de Oosterschelde-dam, die na ruim dertig jaar aan renovatie toe is. Tenslotte door Zeeland, eigenlijk meer een Duitse enclave, naar Goes. Lekker gefietst en tussendoor geprobeerd te fotograferen. Vooral geprobeerd, want de fietsclub houdt – net zoals ik trouwens – van doorfietsen. De foto’s staan op:
Dit was weer eens een echte Zandvoort-dag. Althans daar leek het donderdagochtend nog op in Amsterdam. Maar aan de zee stond er een straffe noordenwind, die in de loop van de middag ook nog eens steeds sterker werd. Daardoor was het niet alleen een stuk frisser, maar zat bovendien alles onder het zand. Op het strand liggen ging dus niet, maar het leuke van Zandvoort is dat je ontzettend ver kunt kijken en lopen over een nagenoeg leeg strand. Dat is trouwens ook zo op échte stranddagen. Heel druk in Zandvoort zelf, maar ga je twee kilometer naar het zuiden, dan is er bijna niemand meer.
Op heldere dagen, zoals ook vandaag, kun je Den Haag goed zien liggen en Noordwijk bijna aanraken. Een ander minpuntje van vandaag, waardoor je eigenlijk ook de zee niet in kon, was de hoeveelheid kwallen. Die blijken bij nader inzien vier identieke ingewanden te hebben, vermoedelijk magen. Daarin minuscule nog bewegende beestjes, vermoedelijk garnaaltjes, maar helaas te klein om dat nog met de camera vast te leggen. Al met al geen ideale dag dus, maar met mooie kitesurf omstandigheden waren er weer genoeg fotografie-uitdagingen. Dus werd het – anders dan gedacht – toch nog een mooie dag. Kijk maar op:
In deze tijd van het jaar is het Nederlandse rivierenlandschap prachtig. De lange dagen, de mooie wolkenluchten, het uitbundige groen en het water zorgen voor een aangenaam decor voor een tochtje. Je kan natuurlijk langs Lek, Waal of Maas fietsen, maar de Linge zou er, wat betreft decor en fotogenieke omgeving, nog bovenuit springen. Woensdag, op weer zo’n prachtige zomerdag, is met René, bij wie de fotografie (ook) in de genen zit, de koe bij de horens gevat en zijn we van Gorinchem naar Geldermalsen gefietst. Veertig kilometer, bijna helemaal langs de Linge, en dat leek ons een overzichtelijk afstandje. Je hebt dan alle tijd om goed te kijken en vaak van de fiets te stappen als zich iets bezienswaardigs voordoet. Die manier van fietsen levert steeds weer verrassingen op.
Zo ben ik honderden keren over de inmiddels acht-baanse A-2 naar het zuiden gereden. Je moet daar goed op het verkeer letten en dat betekent dat ik de omgeving nooit ook maar één blik waardig heb gekeurd. Maar op de fiets doorkruis je eigenlijk hetzelfde gebied en dan is het ineens een heel andere wereld. Hier staat de tijd stil en krijg je op deze prachtige lome zomerdag het nostalgisch gevoel van de ‘zomers van weleer’. Niet dat het vroeger in de zomer nooit regende, maar je krijgt de neiging om die verregende zomers van vroeger toch een beetje te verdringen. Hoe dan ook, met deze manier van fietsen kom je tenminste met veel foto’s thuis en een selectie daarvan is te vinden op:
Dagboek van een camera 