Doel van het Italië-reisje was het huwelijk van Wout, de zoon van mijn zus Karin. Hij had het idee had opgevat om dat huwelijk met zijn Sophie maar in Italië te sluiten. Je zou het niet zeggen in deze tijden van het ‘terugtrekken achter de dijken’, maar Europa integreert dus toch. Tegenwoordig is het immers erg hip om ergens in een ver buitenland te trouwen en je hele familie-, vrienden- en kennissenkring te laten overkomen. En omdat ik ooit tot zijn peetoom ben benoemd, kon ik deze gelegenheid niet voorbij laten gaan. En als het dan in Italië is, hoef ik niet meer lang na te denken. De festiviteit vond plaats in Montelparo, een klein dorpje in ‘de Marken’, een regio waar ik eigenlijk nog nooit ben geweest, maar die wat betreft schoonheid niet onderdoet voor Toscane.
En áls je er dan trouwt, is het wel handig als je enige affiniteit met de locatie hebt. Die affiniteit bestond eruit dat de ouders van de bruid al heel lang elk jaar op een agri-turismo aldaar verblijven en zodoende een band hebben opgebouwd met dat dorp. Voordeel van trouwen in een klein dorp is bovendien dat je niet zomaar een wat anonieme ambtenaar van de burgerlijke stand, maar meteen de burgemeester te spreken krijgt, die niet alleen met plezier het huwelijk komt inzegenen maar ook het centrale plein van het dorp laat ontruimen en de nodige verkeersbeperkende maatregelen neemt. Een indruk van die feestelijke dag en die toch wel bijzondere gebeurtenis staat op:
Dagboek van een camera 
Wat een leuke en fantastische plek om te trouwen! En inderdaad, de Marken is prachtig
LikeLike