De bedoeling was om maar weer eens te proberen een fotoserie van het jaarlijkse Amsterdam Light Festival te maken. Proberen…, want fotograferen bij (en van) kunstlicht is sowieso niet mijn liefhebberij. Verder viel de verzameling lichtobjecten andermaal tegen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar je moest kilometers lopen om die uitzonderingen te vinden. Verder was er deze keer weer een overdaad aan licht-objecten met gekleurde TL-buizen, die tegen een donkere achtergrond te veel contrast geven waardoor ook de kleuren op de foto niet goed uit de verf komen. Daarom is het resultaat evenals in eerdere jaren niet wat ik ervan had verwacht.
Totdat ik me realiseerde dat ook zonder dat ‘festival’ de stad in deze donkere dagen toch al fraai verlicht en belicht is. Vandaar dat ik het foto-wandelingetje nog maar eens een herkansing heb gegeven en me heb gericht op de route vanaf het Centraal Station via de Dam, het Rembrandtplein en het Leidseplein. Jazeker, het is de meest platgetreden toeristische route in de stad die je kunt bedenken. En de foto’s die ik er maakte zijn alleen al in deze dagen vast wel door duizenden anderen gemaakt. Maar eerlijk gezegd vond ik die platgetreden route met verlichting en belichting minstens zo fraai als het licht op dat festival. En ook al zijn alle ‘objecten’ langs die route op duizenden ansichtkaarten en websites te zien, bij avond staan ze er nét weer wat anders bij. “Amsterdam in de donkere dagen” is samengevat op:
Almere is een van de snelst groeiende steden van Nederland. De vroegere Zuiderzee, later IJsselmeer, werd rond 1970 drooggelegd en in 1977 kwamen de eerste bewoners, die nog jarenlang hebben moeten wonen tussen bouwterreinen, zandvlaktes en modderpoelen, zonder al te veel groen. En voorzover er toen al groen was, was het niet meer dan een verzameling korte sprietjes, die nog jaren nodig zouden hebben om er een beetje van te kunnen genieten. De eerste bewoners werden toen pioniers genoemd. Een terechte benaming, want je moest toen wel heel veel geduld en een heel optimistische en vooruitziende blik hebben om de sprong naar Almere te maken.
Maar nu zijn we 45 jaar verder en inmiddels wonen er 220.000 mensen en is Almere de achtste stad van Nederland. De stad ligt helemaal beneden zeeniveau, en aanvankelijk was het de bedoeling om de stad uit meerdere kernen te laten bestaan. Daar is men op teruggekomen, en er is nu een duidelijk centrum ontstaan dat inmiddels een grootstedelijke allure zou hebben gekregen. Dat stond tenminste in een promotieberichtje over de stad. In datzelfde berichtje werd een stadswandeling gepresenteerd, en dat was voor mij aanleiding om er met de camera eens een kijkje te nemen. Zoiets moet je eigenlijk in de zomer doen, want op zo’n koude decemberdag ligt zo’n stad er toch wat minder prettig bij. Hoe dan ook, het is toch een vrij compact centrum geworden, goed bereikbaar vanaf het hoofdstation met gevarieerde architectuur en gebruik van mooie materialen en kleuren. En mooi gelegen aan een binnenmeer met strand-allure, dat er inderdaad in de zomer wat aantrekkelijker uit moet zien. Dan maar weer eens gaan kijken. Deze december-impressie staat op:
Frankfurt: niet de állermooiste stad van Duitsland. Toch ging ik met Marcel en zijn zwemmaatjes mee, die daar het traditionele ‘X-mas toernooi’ afwerken. Want er is een lekker hotel, we eten gezellig met de club, we doen een hardlooprondje langs de Main en ik trek er op die zaterdag met mijn camera op uit. Genoeg reden dus om toch maar weer mee te gaan. Over smaak valt natuurlijk niet te twisten, maar het bijzondere van Frankfurt is toch wel de combinatie van oud en nieuw. Ondanks de bombardementen in de oorlog is er veel van het oude middeleeuwse centrum bewaard gebleven. Dat steekt – wat mij betreft toch wel fraai – af tegen de wolkenkrabbers die overal in het centrum zijn neergezet. Frankfurt heeft dus alle kenmerken van een wereldstad gekregen en is inmiddels het financiële centrum van Duitsland. En omdat daar ook over onze euro wordt gewaakt is het dat zelfs van Europa. En ze zijn er nog lang niet uitgebouwd, want zelfs op de kleinste postzegel in de binnenstad zijn ze in staat weer een nieuwe wolkenkrabber neer te zetten.
Ik ging dus, ondanks de kou, met mijn camera op stap. Behalve de oud-nieuw contrasten was er nog een andere bijzonderheid waarover de laatste week in het nieuws wat te doen was: veel bomen staan zelfs in het begin van december nog vol in het blad. Daardoor kregen ze heel bijzondere diepe kleuren, die ook nog eens fraai afstaken tegen de glazen gevels van de hoogbouw. Maar na drie uurtjes rond drentelen door het centrum kreeg ik moeite om met mijn verkleumde vingers de kleine knopjes van mijn camera-instellingen nog goed te bedienen en was het wel genoeg. Maar het serietje is er gekomen en de Frankfurt-impressie staat op:
NDSM (het terrein van de vroegere ‘Nederlandsche Dok- en Scheepsbouw Maatschappij’): daar was ik al een tijdje niet meer geweest. Wel had ik gehoord dat het daar rap aan het veranderen is. Al tientallen jaren gebeurt daar op het gebied van de scheepsbouw niks meer, en het werd daar langzamerhand een rommelige rafelrand. Totdat het gebied werd ontdekt door het hippe volkje, dat vond dat je beter kon eten en drinken in oude zeecontainers dan op de grachtengordel. En zo ontstonden de bijna iconische horecagelegenheden Pllek en Noorderlicht. Die natuurlijk gaandeweg ook commerciëler zijn geworden. Tegelijkertijd hadden de projectontwikkelaars het gebied ontdekt, die er grote wooncomplexen gingen bouwen plus de nodige basisvoorzieningen, zoals winkels, horeca en andere voor het wonen belangrijke dingen. Alleen bepaald niet in de rommelige stijl die het gebied eerst uitstraalde. Die nieuwbouw zou vooral in de laatste tijd een hoge vlucht hebben genomen, en het werd dus hoog tijd dus om eens te kijken hoe het gebied er nu bij lag.
Al bij het aanmeren van de boot valt op dat de westkant van het NDSM-terrein bijna volledig is volgebouwd. Hoewel er nog steeds braakliggende stukjes liggen, waar inmiddels ook al weer bouwkranen staan. Geen onaardige bouw trouwens, met gevarieerd gebruik van materialen en kleuren, die fraai afsteken tegen de blauwe lucht. Aan de oostkant is er nog steeds die rommeligheid. Daar vooral veel street art, maar zelfs dát is prooi geworden van de commercie, waar je tegen betaling van 20 euro (..!!!) ergens in een hal sommige kunstwerken kunt bekijken. Niettemin is er buiten op dat gebied nog veel fraais te zien. Ook is er nog steeds veel industrieel erfgoed uit vervlogen tijden, waar nu vooral broedplaatsen en werkruimten van aankomende kunstenaars zijn. Hoe zich dat in de komende jaren zal ontwikkelen…., we gaan het zien. De huidige stand van zaken staat op:
Dagboek van een camera 