Met de zomer is het uiteindelijk dan toch nog goed gekomen. En zelfs in september lijkt het nog niet afgelopen en mogen we ons verheugen op nóg een paar van die mooie dagen. Behalve de nodige buitenactiviteiten is er vanzelfsprekend tijd ingeruimd voor strandbezoek, met Zandvoort en Callantsoog als favoriete locaties. Opmerkelijk vind ik altijd Zandvoort. Het strand bij het centrum is overvol, maar zou je bereid zijn een halfuurtje te lopen, tref je nagenoeg lege stranden. En je hebt er adembenemende zonsondergangen. Heel groot nadeel is de reis erheen. De auto kan je vergeten, en de treinen zijn op de echt warme dagen overvol.
Callantsoog is een ander verhaal. Wel een stukje verder, maar filevrij erheen, parkeerruimte in overvloed en tien minuten lopen is voldoende. De attractie van Callantsoog betrof ooit vooral de strekdammetjes, waarop bij laagwater allemaal krabbetjes en schelpdieren te vinden waren. Om dat te zien moest je er snel bij zijn, want de meeuwen hadden daar de boel binnen een half uur leeggegeten. Alleen is dat zeeleven in de laatste jaren door de recente zandafgravingen nagenoeg verdwenen, dus die attractie evenzeer. Toch is Callantsoog niet van de agenda verdwenen, al was het maar om op die hele warme dagen een alternatief voor Zandvoort te hebben. De camera ging meestal mee en de plaatjes spreken voor zich. Zie:
Twente, de streek waar ik mijn middelbare schooltijd heb doorlopen. Zo vaak kom ik er niet meer en de boodschap die René in Hengelo moest doen is dan ook meteen aangegrepen om er een dagje uit van te maken. Na de boodschap ging het vanaf Hengelo eerst naar Deurningen. Mijn moeder kwam daar vandaan. In mijn jeugdjaren was dat – althans in mijn herinnering – nog een klein dorpje en ik heb daar in mijn heel jonge jaren veelvuldig op de boerderij van haar familie gelogeerd. Maar nu is het een uit de kluiten gewassen dorp en inmiddels bijna opgegaan in de stad Hengelo. Even verderop Oldenzaal, waar mijn middelbare school stond en nog steeds staat. Oldenzaal is de kleinste, maar vooral de leukste stad van Twente. Vandaag extra leuk, want we vielen er met de neus in de boter bij de zomerfeesten met lokale artiesten en volle terrassen. In Ootmarsum en Vasse is het uitstapje afgerond bij twee watermolens uit de 18e eeuw. Nog in de stijl zoals die honderden jaren geleden was en de molens leken dan ook visueel bijna samengesmolten met het omliggende landschap. De korte foto impressie staat op:
Elke derde maandag van augustus wordt op de Zeedijk in de Nieuwmarktbuurt de ‘Hartjesdag’ georganiseerd. De bedoeling is dat mannen vrouwenkleren dragen en vrouwen mannenkleren. Dat laatste wordt alleen heel weinig gedaan. En gelukkig zijn er ook nog mannen die mannenkleren dragen. Waar die traditie vandaan komt weet inmiddels niemand meer, maar dat is bepááld geen reden om het feest dan maar niet meer te vieren. Wat betreft outfit en presentatie was er ook een competitie en René is er in de afgelopen twee jaar met de hoofdprijs vandoor gegaan. Niet zozeer door zijn vrouwenkleren, maar door de liederen die hij daar zong en de zingende zaag die hij toen bespeelde. Dit jaar beperkte hij zijn optreden tot een oogverblindende rode jurk. Het gaat op Hartjesdag vooral om de gezelligheid en het viel me op hoeveel mensen elkaar in de Nieuwmarktbuurt eigenlijk kennen. Net een dorp dus. Kijk maar op:
Door het slechte weer van de afgelopen weken, zelfs maanden…, is er van fietsen bijna niks terecht gekomen. Maar eindelijk zag het weer er voor de komende dagen zodanig goed uit dat een tweedaagse fietstocht kon worden gepland. Deze keer van Zwolle naar Steenwijk, hemelsbreed een afstand die je zelfs op een ochtendje nog met je vingers in de neus makkelijk kunt afleggen. Maar ik ging met René, en dat betekent onderweg goed kijken, veelvuldig afstappen en foto’s maken. Totdat ik in de trein ontdekte dat ik mijn camera vergeten was. Ik ben pás 75 geworden en dat is dus meteen al te merken. Ik was dus voor de fotografie tot mijn mobiel veroordeeld. Allergrootste nadeel daarvan is de wel heel beperkte zoom-mogelijkheid. Maar bij mooi weer en zonder de ambitie om er meteen vergrotingen van te gaan maken zou er wel wat van te maken zijn. Bovendien fotografeert de hele wereld met een mobieltje, dus waarom zou ík dat niet eens een keertje doen..? Eindoordeel van de kwaliteit: gáát wel…, maar de mogelijkheden en de resultaten van alleen al een compact cameraatje zijn duidelijk beter.
We waren duidelijk niet de enigen, die het plan hadden opgevat om de fiets in de trein mee te nemen. Op het balkon van de intercity naar Zwolle stonden zeven fietsen geparkeerd, waardoor de doorgang van de conducteur onmogelijk was. De NS krijgt duidelijk buikpijn van al die fietsen, waar ze eigenlijk van af willen. Maar het ongemak van de fiets in de trein en van de vergeten camera werden ruimschoots goed gemaakt door wat onderweg weer te zien was en waardoor nogmaals het besef doordrong dat je ook zonder camera kunt genieten en dat Nederland een prachtig land is (vooral bij mooi weer, moet ik er eigenlijk ook wel bij zeggen..). In Zwartsluis was er dan de verrassing van de terugvondst van ‘het verloren schip’ de ‘Pollux’. Het was me inmiddels al opgevallen dat dit toch wel iconische en veelvuldige gefotografeerde schip niet meer aan de NDSM-kade in Amsterdam ligt. Maar nu blijkt het hier te worden gerepareerd, eigenlijk gerestaureerd en hopelijk staat het ooit weer te pronken aan onze NDSM-kades. Kijk zelf maar of mijn mobieltje toch nog wel een beetje kan fotograferen. Het staat allemaal op:
De Canal Parade is zaterdag voor inmiddels de 27e keer gehouden. Je hoort wel eens uit kritische monden: “elk jaar hetzelfde”. Eigenlijk is dat ook wel zo, maar elk jaar is het toch ook wel weer een buitengewoon feestelijk gebeuren, waar honderdduizenden mensen op af komen. En hoewel een beetje stad elk jaar wel een Gay Parade door zijn straten organiseert is die in Amsterdam uniek, omdat die over het water voert. Toch verandert het karakter van de parade af en toe. In de eerste jaren was er bijvoorbeeld veel bloot te zien, maar door de kritiek daarop zijn er wat dat betreft regels gekomen. Gaandeweg werd het wel commerciëler, en waren er meer boten, met bakken vol dansende mensen, van grote bedrijven, die daarmee wilden laten zien dat ook zij een beleid van diversiteit hadden. Ook daarop kwam kritiek, en de laatste jaren is het aantal commerciële boten toch weer wat minder geworden.
We wonen wat betreft de Canal Parade nu op een A-locatie, want de stoet komt sinds 2017 vlak langs ons huis. Marcel stond samen met zijn Gay Swim Amsterdam op een van de boten en ik had me met René met stoeltjes en koelbox langs de route genesteld, waar we al snel gezelschap kregen van allerlei voor ons onbekende mensen uit Hengelo en Heerlen, die er kennelijk een lange treinreis voor over hadden gehad. Natuurlijk zijn er foto’s gemaakt. Die spreken voor zich, lijkt me zo, en zijn te zien op:
Wat ooit de Gay Pride was, heet nu Amsterdam Pride. Onder meer om recht te doen aan de vele identiteitsvarianten en de evenzovele grijze gebieden daartussenin. Ooit was het onbetwiste hoogtepunt de Canal Parade, maar nu is er ook de Pride Walk op de zaterdag daarvoor. Moet je voor deelname aan die botenparade diep in de buidel tasten, aan de Pride Walk, die van het Amstelveld naar het Vondelpark loopt, kan iedereen meedoen, ook zonder diepe buidel. De bedoeling was om tijdens die Pride Walk op te komen voor emancipatie van LHBTI’ers, maar al op het Amstelveld bleken er nog veel meer, ook politieke issues te zijn, waarvoor je kunt opkomen, en waardoor ik me begon af te vragen wat ik daar eigenlijk nog deed. Maar de gezelligheid gaf toch de doorslag, zodat ik de tocht naar het Vondelpark braaf heb voltooid. En foto’s gemaakt natuurlijk.
Een ander nieuw hoogtepunt in de Amsterdam Pride is de Senior Pride op de Nieuwmarkt op donderdag. Een muziekfestival, een mengeling van Amsterdamse en Jordanese volksliedjes en meezingers uit de 60’er jaren, dat vooral ouderen moest aanspreken. Alleen waren de beste plaatsen gereserveerd voor de bewoners van de Flesseman, een verzorgingstehuis aan de Nieuwmarkt. Heel nobel natuurlijk, maar slechts vanaf een handjevol overige plaatsen had je nog een redelijk zicht op het podium en de rest moest maar staan of zich anderszins zien te vermaken. Wat overigens prima lukte, want de gezelligheid stond voorop en de Nieuwmarkt is daarvoor het perfecte decor. Toch nog maar een verbeterpuntje: de Senior Pride hoeft echt geen Andre Rieu spektakel te worden, maar enkele grote schermen met geluidsversterking verder van het podium zouden niet misstaan, zodat het in de komende jaren nog gezelliger kan worden. Een impressie van de Pride Walk en Senior Pride staat op:
De zondag, en laatste dag is besteed aan een uitstapje naar Schloss Schönbrunn, de drukst bezochte bezienswaardigheid van Wenen. Je moet dit online reserveren, wat we – als verstokte bonnefooi reizigers zonder duidelijke planning – natuurlijk vooraf niet hadden gedaan. Gelukkig was er op de vroege zondagochtend nog een gaatje in de drukke Schönbrunn-agenda en konden we samen met honderden Chinezen en Japanners, die in busladingen werden aangevoerd, genieten van deze top-attractie. Schönbrunn was tot 1918 de zomer-residentie van de Habsburgers. Vanaf het voorterrein ziet het er nog niet eens zo heel indrukwekkend uit, maar eenmaal binnen en in de tuinen zie je pas hoe groot het complex van meer dan 1400 kamers is. Ruim voldoende voor een zomer-residentie dus. Je kunt over de inrichting in rococo-stijl twisten of dat nou mooi of lelijk is, het is in elk geval bijzonder. Regelmatig houdt de Wiener Philharmoniker hier concerten en dat lijkt me sowieso mooi en ook heel bijzonder. Op het binnenterrein is er de enorme tuin, van Nederlands ontwerp overigens, die op een heuvel eindigt bij de Glorietta, van waaruit je een goed overzicht kunt krijgen over het complex en nog een stuk Weense binnenstad.
Daarna in de middag nog even doorgeschakeld naar de Prater Platz met zijn iconische reuzenrad. Vaag herinner ik me dat ik daar heel lang geleden ook ben geweest, maar dat afschuwelijke pretpark dat eromheen heen is gebouwd zal er toen echt niet hebben gelegen. Jammer dus. Aan het einde van deze laatste dag moesten we bovendien vaststellen dat, hoewel Wenen heel prominent aan de Donau ligt, wij die hele Donau, al was het maar een glimpje ervan, niet hebben gezien. Ook jammer en nog maar een keer terugkomen dus. De laatste dag is in beeld vastgelegd op:
De Eurogames: het jaarlijkse Europese sportfeestje voor alles wat LHBTI een goed hart toedraagt. Dit jaar in Wenen georganiseerd en de aanleiding om er heen te gaan was het tweedaagse zwemtoernooi, waar Marcel aan deelnam. Voor hem was dat inmiddels de zoveelste keer en hij liep er dan ook al groetend rond. Het toernooi werd gehouden in een overdekt bad met een hoofdzakelijk metalen dak, waarop de zon dagenlang zijn meedogenloze werk kon doen en de temperatuur in het bad onaangenaam hoog opliep. De zwemmers hadden daar geen last van, maar alles wat eromheen zat en liep des te meer. Twee dagen bij dat zwembad zitten was dus wat veel van het goede, maar zaterdag had ik dispensatie, omdat ik deelnam aan het hardloopevenement op de Prater Allee.
Op een wereldberoemd parcours nog wel, want hier is vijf jaar geleden iemand er wel even in geslaagd om de marathon binnen twee uur af te leggen. Dat record is alleen nooit erkend, omdat er kunstmatig vooraf en ook bewust allerlei gunstige omstandigheden waren gecreëerd. Die loop was dus puur bedoeld als een test of zoiets überhaupt mogelijk zou zijn. En dat was dus zo. En alleen al dat iconische parcours moest natuurlijk garant staan voor een voor mijn doen prachtige eindtijd op de 10 kilometer. Uiteindelijk viel dat toch tegen en heb er anderhalve minuut langer over gedaan dan waarop ik had gehoopt en wat ik stilzwijgend ook had verwacht. Toch ben ik op het podium terecht gekomen met een bronzen medaille in mijn 70+ leeftijdsgroep. Toen ik ontdekte dat er in die groep drie deelnemers waren geweest, begreep ik dat ik eigenlijk meer gewonnen had van degenen die niét hebben gelopen. Maar goed, een medaille krijg je niet elke dag, dus heb ik hem in grote dankbaarheid aanvaard. De impressie van het zwemtoernooi en het hardloopevenement staat op:
Na een eerste indruk van de stad vonden we het tijd om ons toch maar eens op de top-10 bezienswaardigheden te richten. Mede aanleiding daartoe was een prachtige folder van de lokale VVV met stadswandelingen, zodat je niets van enige importantie hoefde te missen. We moesten ons wel even schrap zetten want al de hele week is het er zo’n 30 á 35 graden. Voor Wenen blijkt dat in de zomer heel gewoon te zijn en overal in de stad zie je dan ook van die zuilen, die waterdamp rondnevelen en die een kortstondige aangename koelte brengen. De ring van bezienswaardigheden is geconcentreerd rond de zuidwestelijke gordel van het oude centrum, zodat het toch nog een overzichtelijke wandeling kon blijven.
Het geheel maakt een buitengewoon monumentale indruk en bestaat voor het grootste deel uit erfenissen van het Habsburgse Rijk. Goed bewaarde erfenissen, die allemaal een functie hebben gekregen. Zoals daar zijn: het operagebouw, het parlement, de nationale bibliotheek, de universiteit en de het gerechtsgebouw. Allemaal flink overgedimensioneerd, zeker als je deze vergelijkt met de gebouwen die soortgelijke functies in Nederland hebben. Wel vraag ik me af hoe het zou zijn om in die gebouwen te werken, maar blijkbaar is een goed evenwicht gevonden tussen het geven van een functie eraan, dan wel er allerlei musea van te maken. Zo blijft Wenen dus nog een echte stad in tegenstelling tot steden die eerder musea zijn dan plekken waar mensen wonen en werken. Een indruk van die klassieke gordel plus wat we nog meer tegenkwamen staat op:
Wenen: eigenlijk een onbetreden terrein voor me, want ik was er voor het laatst in 1988 en kan me er vrijwel niets meer van herinneren. De Eurogames waren dus een mooie aanleiding om het geheugen weer eens wat op te frissen. We zitten in een lekker hotel aan de rand van het centrum en de auto hebben we in de kelder opgeborgen om er zes dagen niet meer naar om te hoeven kijken. Want het openbaar vervoer is hier uitstekend en goedkoop. Er zijn zes metrolijnen, plus de nodige trams en bussen en in de spitsuren is de frequentie van de metro 2 tot 3 minuten. Buiten de spits nog steeds 5 minuten. In de weekenden rijden ze de hele nacht door en zelfs dan met een frequentie van 15 minuten. En dan nóg zitten de metro’s vol en moet je vaak staan. In een voor ons weer ‘nieuwe stad’ hebben we nooit meteen de neiging om ons meteen te storten op de top-10 bezienswaardigheden. Meestal slenteren we wat door de stad in en de bezienswaardigheden komen dan vanzelf.
Zo is de ‘Staatsoper’ en de Stephansdom niet te vermijden. Wenen ademt klassieke muziek. In alle hoeken en gaten is die muziek te horen en boeken we meteen maar een concert van de ‘Vier Jahreszeiten’ van Vivaldi voor aanstaande zaterdagavond in die Stephansdom. Wenen is ook de geboorteplaats van Friedrich Hundertwasser, een kunstenaar met een tamelijk onconventioneel en kleurrijk oeuvre. Hij had specifieke opvattingen over hoe mensen moesten wonen en in het gelijknamige museum is een maquette te zien van een ontwerp voor een nieuwe woonwijk in Wenen. Alleen is die wijk er nooit gekomen. Wat er wel is gekomen is een nieuwe vuilverbrandingsinstallatie naar zijn ontwerp. Nadat de oude in 1987 was afgebrand kreeg hij de opdracht een nieuwe te ontwerpen. En zo staat er op een onooglijke plek tussen vervallen industrieterreinen, weg- en spoorviaducten ineens een prachtige Hundertwasser-kathedraal. Wat het slenteren door de stad nog meer heeft opgeleverd staat op:
Dagboek van een camera 