Een weekend weg met Marcel en zijn ouders. Deze keer naar Simpelveld. Niet dat daar nou zo veel te zien was, maar daar stond toevallig het vakantiehuisje dat we hadden gehuurd. Het ging ons om Zuid-Limburg, een veelzijdige regio, waar je dus met gemak ruim twee dagen kunt doorbrengen. Een bezoek aan de grotten onder de Sint Pietersberg bijvoorbeeld. Ontstaan door de eeuwenlange mergelwinning en inmiddels ligt er een uitgestrekt labyrint van gangen en tunnels van ruim 60 kilometer lengte. We hebben daar een rondleiding met drie zaklantaarns op batterijen, want er is geen verlichting. Ons wordt dan ook uitdrukkelijk op het hart gedrukt bij de groep te blijven en beslist niet een zijpad in te slaan, want je verdwaalt onherroepelijk en kunt niet worden teruggevonden, want er is nergens licht en al helemaal geen telefoonbereik. En áls je al wordt gevonden, is het waarschijnlijk niet meer op tijd.
De grotten zijn onder meer gebruikt als schuilplaats tijdens oorlogen en zelfs voor het creëren van wat je kunstwerken zou kunnen noemen. Het heeft in de Tweede Wereldoorlog gediend als schuilplaats voor Rembrandts Nachtwacht. Met de bedoeling van de Duitsers om als roofkunst te worden meegenomen naar Duitsland, maar dat is dus niet gelukt. De terugweg naar Simpelveld liep door de Voerstreek. Sowieso een prachtige streek, maar het toetje vond ik toch wel de klim vanuit Gemmenich naar het Drielandenpunt. Zoete herinneringen aan die keren dat ik daar heb gefietst. Wat haarspeldbochten door een bos, een heel rustige weg en dan ineens is er na een bocht naar links een parkeerterrein met bussen en de kermis van het Drielandenpunt. Maar vanaf een uitkijktoren overzie je de regio en zie je dat Vaals eigenlijk een voorstad van Aken is. De indruk van de dag staat op:
Bezoek uit Limburg van een vroegere studievriend, die niet zo heel vaak in Amsterdam komt. Dat betekende dus, ondanks de wat sombere herfstdag, een stadswandeling en het met elkaar doornemen van wat zich het afgelopen jaar heeft voorgedaan. En meteen ook maar weer eens een mooie gelegenheid om een aantal toeristische hot-spots aan te doen. Ik kreeg dan ook niet meteen de neiging om dan de toeristengids uit te hangen, maar eerder om zélf maar weer eens een toerist te zijn. Want zo vaak kom ik nou ook weer niet op die hot-spots.
De renovatie van de Hortus Botanicus nadert zo te zien zijn voltooiing, hoewel op het eerste gezicht de nieuwe Hortus aan de buitenkant niet zo heel veel verschilt van de oude. Binnenkort maar eens zien hoe het er aan de binnenkant uit gaat zien. Dan niet ver daarvandaan het nieuwe Nationaal Holocaust monument met zijn 102.000 namen van slachtoffers. Eerder was ik er ook al eens met wel een héél kort bezoekje wegens neerplenzende regen, maar nu kon het bezoek iets langer. De namen zijn geclusterd naar familie en het is indrukwekkend om te zien dat hele families slachtoffer van de holocaust zijn geworden. Via de grachtengordel ging het naar het Museumplein. Zonder reservering vooraf kun je zo naar binnen lopen bij het Stedelijk Museum met vaak inspirerende en wisselende exposities van moderne kunst.
Dan naar de Jordaan, vroeger een volkswijk maar in de laatste twintig jaar sterk ver-yupt. De boegbeelden van Johnny Jordaan en Tante Leen staan daar op een sokkel en ze zouden zich in hun graf omdraaien als ze zouden zien wat er van hun wijk geworden is. De prijzen van het eten en drinken zijn daar inmiddels navenant, maar een biertje in een lokaal café en een pizza in een hip restaurantje konden er nog wel van af. Het Centraal Station is dan niet ver meer en daar heb ik mijn gast afgeleverd bij de trein terug naar Maastricht. Ondanks de wat sombere dag is de camera toch mee geweest. De Jordaan komt alleen niet meer in de gemaakte serie voor omdat het daar al te schemerig was geworden. De overige indrukken van de stad staan op:
Amsterdam is een stad met veel water en dus ook veel bruggen. Meestal steek je over een brug het water óver, maar als je lángs het water fietst krijg je ook een inkijk in de wereld ónder die bruggen. Een wereld die zich aan de meeste ogen onttrekt. Het is er rommelig, en is veel graffiti, maar wat vandaag vooral opviel was het perspectief dat je onder die bruggen vaak hebt. Vooral onder de ringweg A-10 is op dat gebied veel te zien als je er tenminste even stil staat en je ogen de kost geeft. Want hoe langer je ergens staat, des te meer ga je dan uiteindelijk ook zien. Het duurde alleen allemaal wel lang, waardoor IJburg weliswaar is bereikt, maar niet meer verder is verkend. Bovendien was er aan het begin van IJburg een heerlijk terras in de zon, uit de wind en lekkere cheese-cake, waardoor we daar zó lang zijn blijven zitten, dat er van een verkenning van IJburg niks meer terecht kwam. Volgende keer dan maar. Het perspectief onder de bruggen is in beeld gebracht op:
Ik ging weg voor nu al weer mijn zesde Covid-vaccinatie en elke keer is die ergens anders in de stad. En elke keer moet ik ook op Google opzoeken waar het is en hoe je er komt. Zo kom je nog eens ergens, zelfs in Amsterdam waar ik nu al dertig jaar woon. Deze keer op de Jacob Bontiusplaats, nooit van gehoord, maar het blijkt op loopafstand te zijn. In Oostenburg nog wel, de nieuwe wijk in aanbouw op de Oostelijke Eilanden. Ik was er al een jaar of twee niet meer geweest, de zon scheen en een mooie gelegenheid dus om de wijk weer eens fotografisch onder handen te nemen.
En het is er bijna af, er wonen al mensen, maar die moeten hun weg nog vinden tussen het bouwverkeer en zich tevreden stellen met hier en daar nog zandhopen, en dus af en toe ook modderpoelen voor de deur. En hoewel je er dicht op elkaar woont, is het erg fraai en hebben ze gevarieerde en prachtige materialen gebruikt. Veel glas, veel kleuren en ook hier en daar houten gevels. En in het midden van de wijk staan als industrieel erfgoed de enorme ‘van Gendthallen’. Nu nog bepááld niet af, maar in 2026 gaat het er heel mooi en heel multifunctioneel worden met (vast nog wel onder meer) expositieruimte, horeca, kantoren en woningen. Dan nog maar eens terugkomen als ook die hallen af zijn en de modderpoelen zijn verdwenen. De fotoserie van vandaag staat op:
Durgerdam: een piepklein dorpje aan het Markermeer. Ondanks dat het deel uitmaakt van de gemeente Amsterdam, heeft het zijn karakter behouden dat het altijd heeft gehad. Misschien komt het omdat het best ingewikkeld is om er met de auto te komen. Want als de auto ergens makkelijk kan komen, kan het rap veranderen. Maar met de fiets is het eenvoudiger via de twee bruggen over het IJ, de Amsterdamse brug en de Schellingwouderbrug. Bovendien kom je dan in de wereld ónder deze bruggen en dat is een heel andere dan die erboven en er gelden zelfs andere – weliswaar ongeschreven – wetten.
En eenmaal de Ring gepasseerd, ben je meteen buiten de stad en sta je in het polderland. Het dorp zelf van 515 inwoners heb je snel bekeken en als je er niks te zoeken hebt, kom je er ook alleen maar als je toch in de buurt bent. En dat waren we, net na het bezoek aan de nieuwe wijk Cruquius. Behalve het dorp, het water en de fraaie boten, is de andere attractie dat Almere hier aan je voeten ligt. Het vage plan dat ooit is gemaakt om een brug naar Almere aan te leggen leek me altijd erg onrealistisch. Maar nu ik hier zo sta lijkt het me zo gek nog niet. Het zal wel het einde betekenen van nu nog kneuterige Durgerdam. Hoe dat er vandaag uitziet en hoe je er komt is vastgelegd op:
Aan Amsterdam zal het niet liggen, mocht over een jaar of tien blijken dat er in Nederland toch te weinig woningen zijn gebouwd. Want hier worden nog hele woonwijken uit de grond gestampt. Want zelfs binnen de Ring blijkt nog behoorlijk wat ruimte op voormalige industrie- en haventerreinen om in de grote woonbehoefte te voorzien. Cruquius is zo’n nieuwe woonwijk ten oosten van het centrum aan de oever van het Amsterdam-Rijnkanaal. Huisjes-met-tuintjes staan hier alleen niet. Wel appartementencomplexen van vijf tot tien verdiepingen, met op de penthouses grote terrassen met dito prijskaartjes. Er is met mooie en hoogwaardige materialen gebouwd en het ziet er prachtig uit tegen de strakblauwe lucht die er zaterdag was. Waar mogelijk is nog wat industrieel erfgoed bewaard rond het voormalige Ketelhuis en de vroegere oliefabrieken. Allemaal in kleurstellingen die mooi harmoniëren met de nieuwbouw erom heen.
Aan de oever van het kanaal spreken we een vrouw die een jaar geleden uit het centrum hierheen is verhuisd. Maar ze heeft heimwee naar het centrum. Het ziet er hier prachtig uit, vond ze, dat wel. Maar het is ook heel stil, tegelijkertijd dus ook heel saai en ’s avonds kan je er een kanon afschieten. Ze was dus al weer op zoek naar iets anders. Gelukkig had ze gehuurd, dus ze kon zo weer weg. Helemaal af is Cruquius alleen nog niet. Op de noordpunt staan alleen nog de damwanden van iets dat er nog moet komen. Natuurlijk nog meer woningen, maar er zijn vage plannen voor ‘iets cultureels’, hoewel ze de ‘business case’ voor dat culturele nog niet rond kunnen krijgen. Dat zou te maken hebben met de toch wel wat afgelegen ligging van die noordpunt. Aan de overkant van het kanaal zie je alweer de volgende woonwijk verrijzen: de Sluisbuurt. Hier komt de échte hoogbouw en er staat al een wooncomplex van meer dan dertig verdiepingen. Daar gaan we volgend jaar maar eens kijken en er foto’s maken. De foto’s van Cruquius staan op:
Mede ter voorbereiding van een reis naar Thailand en Cambodja in december, zijn René en ik naar Maastricht afgereisd. Want daar woont Jack, een vriend van ons die in de laatste jaren de hele winter in Thailand doorbrengt en ons van de nodige tips zou kunnen voorzien. En als je dan toch in Maastricht ben, kun je er net zo goed een dagje uit van maken en de stad bovendien nog eens fotografisch onder handen nemen. In een paar uurtjes kun je dan een tamelijk overzichtelijk rondje maken vanaf het station via het Onze Lieve Vrouweplein en het Vrijthof naar de Markt, waar Jack ons in een café aan het eind van de middag zou opwachten.
Al in de stationsstraat valt op dat Maastricht niet een gewone Nederlandse stad is. Hier geen keten-winkels uit een gewone doorsnee winkelstraat, maar vooral sjieke en ook bepaald niet goedkope winkels. En dames en heren die er goedgekleed bijlopen. Niet voor niks zijn de Maastrichtenaren trots op hun eigen identiteit, die ze dan ook met verve uitdragen, door waar mogelijk hun eigen dialect (pardon: taal) te voeren. Bij ‘la Bonne Femme’ aan het Onze Lieve Vrouweplein hadden ze, zo wisten we nog, de lekkerste uiensoep die we ooit hadden gegeten en gelukkig was er aan het recept niets veranderd. Ik ben al vaak op het Onze Lieve Vrouweplein geweest, maar nog nooit de basiliek ‘Onze Lieve Vrouwe Sterre der Zee’ binnen bezocht. Nu dus wel. Want gelukkig begon het net zachtjes te regenen, en anders hadden we dat fraaie monument nog over het hoofd gezien.
Op het Vrijthof belanden we bij “In Den Ouden Vogelstruys”, een populaire uitspanning op dat plein. Daar wordt duidelijk dat Maastricht niet alleen die eigen identiteit heeft, maar inmiddels ook een echte universiteitsstad is geworden met veel buitenlandse studenten, die veelal Engels spreken. Daarom is de menukaart daar tweetalig geworden: Maastrichts en Engels. En net toen het écht begon te regenen, hadden we het eindpunt bereikt, waar Jack klaar zat, we lekker aan het bier konden en de komende reis wat konden voorbereiden. Het foto-uitstapje is vastgelegd op:
De Dam-tot-Dam loop, van Amsterdam naar Zaandam, precies 10 Engelse mijl, dus 16,1 kilometer. Ik heb er een aantal keren aan meegedaan, maar ben met deelname eraan gestopt omdat er naar mijn idee veel te veel deelnemers waren. Dat was het moment dat er 25 duizend lopers waren. Het was toen al zó druk, dat je de eerste twee kilometers niet eens kon hardlopen, maar moest wandelen. En dan nog wel in het leukste stuk, in de IJ-tunnel. Misschien dat dit ook wel de populariteit verklaart. Want wanneer kun je nou eenmaal in een tunnel lopen? Inmiddels is het evenement verder in omvang uitgegroeid en deze 2024-editie telde 46 duizend deelnemers.
Wel hebben ze er nu voor gezorgd dat het starten veel meer was gespreid over maar liefst zes uren, zodat van wandelen geen sprake meer hoefde te zijn. Maar dus nog steeds bijna acht duizend starters per uur. Alleen jammer dat de laatste negen duizend deelnemers niet eens meer kónden starten, want de organisatie had de handen vol aan de verzorging van lopers die door de warmte waren bevangen, waardoor het evenement in de loop van de middag werd stilgelegd. Als toeschouwer leek het me juist aangenaam, maar kon het niet laten om de maximum temperatuur van die dag bij het KNMI te checken: 23,7 graden. Moet kunnen, zou je zeggen. Maar de beste stuurlui staan natuurlijk aan wal, lekker makkelijk met de camera. Die camera had bij de ingang van de IJ-tunnel het volgende vastgelegd:
In deze tijd van het jaar heb je van die prachtige wolkenluchten die vandaag uitnodigend genoeg waren om de camera te pakken en maar weer eens een klein foto-rondje te maken. Zelfs als je maar een half uur hebt en je wilt er toch even uit, dan is vanuit huis alleen al het ommetje rond het Oosterdok voldoende voor een aantal fotogenieke bezienswaardigheden met dito achtergronden. Dat Oosterdok begon ooit als een echte haven, maar tegenwoordig lijkt het vooral een verzamelplaats van boten, waarvan je je afvraagt of ze nog kunnen varen of, sterker nog, ooit gevaren hebben.
Maar het gaat natuurlijk om wat er inmiddels aan de oevers staat. Het gebied heeft de afgelopen dan ook een metamorfose ondergaan en herbergt nu in één oogopslag niet de minste instituten, zoals het NEMO Science Museum, de Openbare Bibliotheek, het Conservatorium, het Scheepvaartmuseum en aan de rand van dat gebied het Centraal Station. En als je dan nog een kwartiertje extra hebt ga je via de Zeedijk en de Nieuwmarkt richting Jodenbreestraat. Daar heb ik al honderden keren gelopen, maar ineens zag ik die verzameling van kleurrijke woongevels, die me blijkbaar in al die jaren niet waren opgevallen. Zo gaat dat vaker. Zelfs als je ergens al voor de zoveelste keer komt, vallen je elke keer weer nieuwe dingen op. Die gevels konden er in de fotoserie dus nog wel bij. Zie:
Het Centraal Station is andermaal een bouwput, en eigenlijk is het dat al sinds ik in Amsterdam woon. Nu wordt er weer gewerkt aan de zoveelste herprofilering, waarbij het plein voor het station nóg overzichtelijker moet worden met nóg meer ruimte voor voetgangers en fietsers. Vorige jaar is een grote ondergrondse fietsenstalling in gebruik genomen en nu wordt er weer gewerkt aan een uitbreiding daarvan. En binnen wordt gewerkt aan meer en ook langere sporen. Dat laatste bevordert de overzichtelijkheid bepaald nog niet want het is eerst nog even trap-op-trap-af door een soort van doolhof, als je met de trein aankomt en snel naar huis wil.
Maar de achterkant is nu wel zo’n beetje af. Lijkt me tenminste zo, want aan de hal daar is al jaren niets meer veranderd en is nu een fraaie toegang, annex winkelgalerij en busstation met een mooie overkapping geworden. En vorig jaar is er een flaneerboulevard aan het water gekomen, waar je heerlijk kunt zitten en over het water en de passerende boten uit kunt kijken. Een prachtig punt, vooral als je het rondslingerende afval kunt negeren. Op zoek naar een eetgelegenheid kwamen we er op een schemerige avond terecht en hebben meteen maar het station fotografisch onder handen genomen. Het resultaat staat op:
Dagboek van een camera 