Wat ooit de Gay Pride was, heet nu Amsterdam Pride. Onder meer om recht te doen aan de vele identiteitsvarianten en de evenzovele grijze gebieden daartussenin. Ooit was het onbetwiste hoogtepunt de Canal Parade, maar nu is er ook de Pride Walk op de zaterdag daarvoor. Moet je voor deelname aan die botenparade diep in de buidel tasten, aan de Pride Walk, die van het Amstelveld naar het Vondelpark loopt, kan iedereen meedoen, ook zonder diepe buidel. De bedoeling was om tijdens die Pride Walk op te komen voor emancipatie van LHBTI’ers, maar al op het Amstelveld bleken er nog veel meer, ook politieke issues te zijn, waarvoor je kunt opkomen, en waardoor ik me begon af te vragen wat ik daar eigenlijk nog deed. Maar de gezelligheid gaf toch de doorslag, zodat ik de tocht naar het Vondelpark braaf heb voltooid. En foto’s gemaakt natuurlijk.
Een ander nieuw hoogtepunt in de Amsterdam Pride is de Senior Pride op de Nieuwmarkt op donderdag. Een muziekfestival, een mengeling van Amsterdamse en Jordanese volksliedjes en meezingers uit de 60’er jaren, dat vooral ouderen moest aanspreken. Alleen waren de beste plaatsen gereserveerd voor de bewoners van de Flesseman, een verzorgingstehuis aan de Nieuwmarkt. Heel nobel natuurlijk, maar slechts vanaf een handjevol overige plaatsen had je nog een redelijk zicht op het podium en de rest moest maar staan of zich anderszins zien te vermaken. Wat overigens prima lukte, want de gezelligheid stond voorop en de Nieuwmarkt is daarvoor het perfecte decor. Toch nog maar een verbeterpuntje: de Senior Pride hoeft echt geen Andre Rieu spektakel te worden, maar enkele grote schermen met geluidsversterking verder van het podium zouden niet misstaan, zodat het in de komende jaren nog gezelliger kan worden. Een impressie van de Pride Walk en Senior Pride staat op:
Het Drenthe Loopfestijn in Klazienaveen: er zijn genoeg redenen om er niet aan mee te doen en in de eraan voorafgaande dagen komen ze allemaal nog maar eens voorbij. Toch is er die ene doorslaggevende reden om wel mee te doen. Bijkomende andere reden is natuurlijk het bezoekje aan broer Louis en zijn vrouw Connie, die in de buurt wonen. De omstandigheden waren ideaal: goed weer en een gezellige dorpse sfeer. Met veel hoempamuziek en bier langs het parcours. Dat laatste natuurlijk niet voor de deelnemers. Ik ging voor de 10 kilometer. Meedoen is belangrijker dan winnen, zo is het al jaren. En dat is maar goed ook, want mijn eindtijd was er eentje om snel te vergeten. Behalve mijn eigen batterij, raakte ook die van mijn camera uitgeput, maar Marcel was zo attent om de laatste foto’s met zijn mobieltje te maken. Het is eigenlijk niet mijn gewoonte om andermans foto’s in mijn blogs en fotoseries op te nemen, maar deze keer waren er verzachtende omstandigheden, vond ik. De sfeer van de middag staat op:
Eindelijk is dan het ‘zomerseizoen’ aangebroken. Op de kalender nog niet, maar buiten duidelijk al wel. En na al die regen in het afgelopen halfjaar hadden we daar wel recht op, vond ik. Een uitgelezen gelegenheid om weer eens na lange tijd van de strandgenoegens te proeven, waar we in de omgeving van Amsterdam gelukkig volop gelegenheid voor hebben. Net na terugkeer uit Amerika, waar het op dat gebied behelpen is. En áls er daar dan na duizenden kilometers rijden ineens toch een strand is, is het – in het hele jaar zelfs – te koud om er te water te gaan. Nee, dan hier in Nederland. Niet alleen in Zandvoort, maar ook aan de randmeren zijn er sinds de inpolderingen veel recreatiegelegenheden bijgekomen. Aan het strand is er zelfs op mooie en warme dagen zoveel ruimte dat je tot in het eindeloze kunt doorwandelen en dan nog bijna niemand tegenkomen. Wel deel je de ruimte met allerlei flora en fauna. Ook moet je dan zelf eten en drinken meenemen, want verzorging en toezicht is er niet. Voor sommigen een nadeel, maar voor de liefhebbers van ongerept water- en duinlandschap een voordeel. Zelfs aan de veelbezongen, maar drukke Middellandse Zee is zoiets nauwelijks te vinden. Hoe het Nederlandse strandlandschap er in deze al warme meimaand uitzag, staat op:
De Damstraat: niet bepaald de állermooiste straat van Amsterdam. Maar als je toch eens richting Dam moet, kan je er eigenlijk niet omheen. Meestal let je er niet op, maar deze keer wél: het winkelaanbod. Dat aanbod bestaat uit allemaal dingen die je niet dagelijks, sterker nog: nóóit nodig hebt. En dingen die je wel nodig hebt, zijn er niet te krijgen. Er was recent wat aandacht voor obesitas en wat je in winkels eigenlijk kunt kopen aan “schijf-van-vijf”-voedsel. Dat is in een gewone supermarkt al weinig, maar in de Damstraat is er op dat gebied helemaal niks. Wel veel andere culinaire ‘hoogtepunten’, zoete vettigheid, fast-food plus natuurlijk ook nog de nodige toeristen-meuk. De nieuwste trend op dat gebied is de zg ‘duck-store’. Daar kun je kleine eendjes kopen, niet alleen in de Damstraat, maar ik zie die winkels overal in de stad opduiken.
De gemeente probeert van alles te doen om het winkelaanbod in de stad naar een wat hoger niveau te tillen, maar er is, zo te zien, nog een lange weg te gaan. Maar misschien hebben ze eerst de handen nog vol aan het herstel van de kademuren, dat overal in de stad, en dus ook hier, wordt uitgevoerd. Een kostbare en langdurige klus, maar op sommige plaatsen in de stad is het al merkbaar opgeknapt. En dan volgt de upgrade van de straat natuurlijk vanzelf, hopen we dan maar. De Damstraat eindigt dus op de Dam, behalve de locatie van het Nationaal Monument en het Koninklijk Paleis, de uithangplek van toeristen, straatartiesten en de mogelijkheid je mening te uiten over allerlei andere dingen die in de wereld gebeuren. De Damstraat met zijstraten, het winkelaanbod, zijn culinaire hoogtepunten en de Dam zelf zijn samengevat op:
De eerste dag van de lente..! Het zou bovendien de mooiste dag van de week worden, zonnig, al best wel warm, met alleen in het uiterste noorden mogelijk wat lichte motregen. Ver genoeg weg om dáár geen last van te hebben. Je moest dus wel hele goede argumenten verzinnen om – voor het eerst dit jaar – niet weer eens een uitstapje met de fiets buiten Amsterdam te organiseren. Nog niet al te ambitieus, maar met een klein tochtje richting het Twiske zou je toch dat lentegevoel moeten kunnen proeven. Alleen…, de zon kwam niet, het bleef fris en bovendien was er vrijwel de hele weg die lichte motregen, die alleen voor het uiterste noorden was beloofd. Maar ja, als je eenmaal op de fiets zit, ga je ook niet zo snel terug, in de hoop en zelfs optimistische verwachting dat de regen vast wel zou ophouden, wat alleen niet gebeurde.
Maar als je je verlies eenmaal genomen hebt, blijkt er onderweg toch genoeg te zien te zijn, ondanks dat we er in de afgelopen jaren al talloze malen zijn langs gekomen. Al was het maar het telkens weer veranderde stadsbeeld. Want het ligt zo te zien niet aan Amsterdam dat er in Nederland te weinig woningen worden gebouwd. Want in ‘Noord’, dat er eigenlijk nooit écht bij hoorde, is inmiddels een heel nieuwe stad verrezen en ze zijn er bovendien nog lang niet uitgebouwd. En als je eenmaal de Ringweg bent gepasseerd, heb je zelfs de Randstad achter je gelaten en opent zich het vlakke polderland, waar ondanks de afwezige zon het voorjaar toch echt in aantocht is. Zodoende is er toch een fotoserie gekomen, te zien op:
Het doel was de Indonesië-tentoonstelling in de Nieuwe Kerk. Ik heb een zekere affiniteit met dat land, omdat ik er – zowel voor mijn werk, als voor vakantie-rondreizen – verschillende keren ben geweest. Maar de laatste keer was alweer 22 jaar geleden. Reden temeer om de tentoonstelling te bezoeken. Het was een fraaie expositie, waarbij oude emoties en gevoelens uit het onderbewustzijn weer naar boven werden gehaald. Ook werden pijnlijke episodes uit de geschiedenis voorafgaand aan de onafhankelijkheid adequaat belicht, episodes die gedurende lange tijd onder het tapijt waren geveegd. Weliswaar had ik mijn camera bij me, maar de aandacht lag meer op wat daar te zien was, dan dit fotografisch weer vast te leggen. Veel beter dus om zelf maar eens te gaan kijken.
Wel was het die dag bij hoge uitzondering schitterend weer, zodat ik het niet kon laten om op de wandeling naar de Nieuwe Kek nog maar wat foto’s te maken van de stad, foto’s die door mijzelf en vele anderen natuurlijk al duizenden keren zijn gemaakt. Maar twee nieuwe dingen vielen me toch op. Het plein voor het nieuwe hoofkantoor van Booking-com is nu eindelijk af. Nu alleen nog even wachten totdat die kleine boomsprietjes over een jaar of tien echte bomen zijn geworden. Verder leek het me dat de voorgevel van het paleis op de Dam onder handen wordt genomen en was er zelfs een voorproefje te zien hoe fraai dat ooit hopelijk gaat worden. De Indonesië-expositie is nog te zien tot 1 april en de indruk van het wandelingetje staat op:
Eén maart: elk jaar eigenlijk wel een bijzondere dag. Want dan is de (meteorologische) winter voorbij. Niet dat het buiten nou meteen zo heel erg voorjaarsachtig was, maar het moment zelf was eigenlijk al voldoende aanleiding om uit de lange winterslaap te komen en eens te kijken of het in Artis ook al voorjaar zou zijn geworden. Want daar was ik al een hele tijd niet meer geweest, sinds we ons abonnement daar hebben opgezegd. Maar René was zo vriendelijk om met zijn abonnement een bezoekerspasje te regelen en mij zodoende toegang tot het dierenpark te verschaffen.
En er is in die tijd het nodige veranderd. Behalve dat her en der dingen zijn opgeknapt en er duidelijk aandacht is geweest voor een geleidelijke transformatie van Artis in ook een botanische tuin, is het nieuwe leeuwenverblijf eigenlijk wel de grootste verandering. Eindelijk zijn de leeuwen verlost van het eindeloos rondjes draaien in hun veel te kleine ruimte. Nu is de hen toegemeten ruimte flink vergroot en hebben ze bovendien een aangename binnenruimte gekregen, waardoor ze alleen bij etenstijd nog maar naar buiten hoeven te komen. En natuurlijk als ze buiten etenstijd ook zin hebben om zich te laten zien, maar dat hadden ze vandaag bij die toch nog wel koude wind niet echt. Maar ondanks de koude wind en het toch nog kleine glimpje dat ik van een leeuw kon zien, was het toch een mooie ouverture van het nakende voorjaar. Zie ook:
Het wandelen van een lange-afstand wandelpad brengt met zich mee dat je geleidelijk aan de landschappen ziet veranderen. Zoals ook en vooral op dít deel van het Pieterpad. Kon je in het hoge noorden, nog boven de stad Groningen, eindeloos ver over het nagenoeg boomloze polderland kijken en voelde ik me daar enigszins in the middle of nowhere, ten zuiden van Groningen kom je in een heel andere wereld. Eerst moet je wel nog even door de rommelige zuidkant van de stad, maar na Glimmen, onze overnachtingsplaats, kom je op de zandgronden, zijn er hoge oude bomen en wordt het terrein zelfs een tikkeltje geaccidenteerd. Het weer doet de rest. Moesten we de vorige dag het laatste stuk nog in de regen afleggen, nu was het droog, verscheen de zon zelfs af en toe en dat geeft het landschap meteen weer een heel andere aanblik.
We komen nu in Drenthe, en meteen na het overschrijden van de provinciegrens diende het eerste hunebed zich aan, pal tegen de gevel van een oude boerderij. Beter gezegd, de boerderij lag pal tegen het hunebed, want we mogen toch aannemen dat het hunebed er al wat langer had gelegen. Toch vreemd, want wie zet er nou een boerderij neer, nog geen meter van zo’n beeldbepalend stukje erfgoed? Het eindpunt van de dag was Zuidlaren. Veel Drentse dorpen hebben een mooie “brink” een rond stuk grasveld in het centrum, omgeven door hoge bomen en meestal een kerk. Maar in Zuidlaren vonden ze het nodig om de bomen aan twee kanten weg te kappen, een groot deel van het gras te asfalteren, en zodoende is de brink eigenlijk niet meer dan een lelijk parkeerterrein. We blijven er dan ook niet lang, ook al omdat we daar meteen de bus naar Assen konden pakken, waar de trein naar Amsterdam al klaar stond. De foto’s van deze etappe staan op:
Het leuke van het als pensionado lopen van het Pieterpad, is dat je dagen uit kunt kiezen, waarop het mooi weer is. Want tenslotte ben ik een mooi-weer loper. En na weer een paar sombere weken zouden er ineens twee dagen komen met redelijk zonnig en in elk geval droog weer. Hoog tijd dus om het Pieterpad te vervolgen vanaf waar ik in januari was opgehouden. Dus is – ditmaal samen met mede-pensionado René – een B&B geboekt en zijn die twee dagen ingepland voor een vervolg van het Pieterpad vanaf Groningen. Alleen was de zon op de laatste dag voor de geplande wandeling al uit het weerbericht geschrapt en bovendien zou er op het eind van de eerste middag toch een mogelijkheid zijn van lichte regen. Maar we zouden ruim voor de regen aankomen in het geboekte B&B, zo was de inschatting. In de trein naar Groningen was er dan ook nog niks aan de hand, want de buienradar voorzag in de verste verte geen regen.
Maar al op het station van Groningen werden we verwelkomd door een heel lichte vettige motregen, een soort regen die bij nader inzien op de buienradar onzichtbaar bleek, maar waarvan je toch goed nat kunt worden. Maar na koffie en gebak in de fraaiste stationsrestauratie van Nederland werd het droog en konden we alsnog van start. Het eerste stuk van de route was helemaal in overeenstemming met het sombere weer: een rommelig en moerassig gebied. Met boten langs het water, waar al jaren niemand meer leek te zijn geweest.
Maar eenmaal uit de stad werd de route wat meer aangeharkt, met aan de ene kant een bij mooi weer ongetwijfeld fraai uitzicht over het Paterwolderse meer en aan de andere kant de villawijken van Haren, waar het meer gearriveerde deel van Groningen woont. Alles opgeleukt met sneeuwklokjes en krokussen, ten teken dat het voorjaar nu toch echt in aantocht is. Het laatste stuk naar Glimmen moest alleen weer in de regen worden afgelegd, die toch wat vroeger was gekomen dan voorspeld. Maar eenmaal in Glimmen kon, ondanks het wat mindere weer, worden geconcludeerd dat je eigenlijk ook bij minder mooi weer toch een heel leuke middag kunt hebben. De gemaakte fotoserie staat op:
Vandaag, 1 februari, woon ik precies dertig jaar in de Plantagebuurt. Nog nooit heb ik ergens zó lang gewoond. Op die vroege mistige dinsdagochtend 1 februari 1994 kreeg ik onder toeziend oog van de notaris de sleutels en mocht ik het er vanaf dat moment allemaal zelf uitzoeken. Want er was binnen nog wel een hoop werk te verrichten en met een aannemer had ik een strakke planning gemaakt, die niet mocht mislukken, want op 1 maart moest ik mijn toenmalige woning in Delft opleveren. Het was die maand veel van hot naar her rijden en in de eerste week werd ik meteen al pijnlijk geconfronteerd met hoe het in de grote stad werkte. Mijn auto was ergens weggesleept en ik mocht met een taxi naar een ver industrieterrein om tegen een erg onaangenaam bedrag de auto weer terug te krijgen. Maar met vallen en opstaan is de planning gelukt en kon ik op 27 februari de laatste spullen uit Delft weghalen en woonde ik er écht.
Natuurlijk waren er tegenwerpingen tegen het wonen in ‘de grote stad’. De bekende clichés: “niemand kent elkaar, het is er anoniem, het is druk, er loopt een hoop geboefte rond en je wilt er dus eigenlijk nog niet dood worden gevonden”. En op een dorp, waar ik zelf ook aangenaam ben opgegroeid, is er tenminste nog het ‘naoberschap‘, waar mensen naar elkaar omkijken en voor elkaar zorgen. Maar als je ergens lang woont, wordt zelfs in de stad je eigen woonomgeving vanzelf een dorp, met alle voordelen die een dorp ontegenzeggelijk heeft. Ik voel me er na dertig jaar dan ook goed geworteld in een mooie doorleefde buurt, in een prettig gebouw waar mensen ook naar elkaar omkijken. En dichtbij aan de oostelijke kant van, maar nét niet ín het drukke centrum. Natuurlijk moest ik even stilstaan bij de afgelopen dertig jaar en vond een aanleiding om op deze zonnige eerste februari nog maar eens vast te leggen hoe de buurt er nu uitziet en wat er allemaal is te zien binnen pakweg 500 meter van mijn woning. De Plantagebuurt anno nú op:
Dagboek van een camera 