De fotoclub stuurde me weer eens naar IJburg. De opdracht van de club is om in anderhalf uur een fotoserietje te produceren, ter bespreking op een later moment. IJburg is inmiddels een volwassen wijk geworden en dat was reden temeer om die wijk maar weer eens fotografisch onder handen te nemen. Er zijn, zeker als bewoner van de binnenstad, genoeg redenen te vinden om er niet te willen wonen. Hoewel afstand natuurlijk relatief is, is het toch wel ver van het centrum en de woonomgeving daar maakt – mede door het nog jonge groen – nog steeds een steriele en weinig doorleefde indruk.
Desondanks wonen er al heel wat mensen en er zijn blijkbaar ook wel redenen om er wél te willen wonen. Als je een boot hebt is dit toch wel de plek waar je moet zijn. Er zijn aanlegsteigers en je kan overal naar toe varen: naar de stad, maar ook naar het IJmeer en zelfs richting het Markermeer. Zelfs zijn er steigereilanden met drijvende woningen. En ook al is de woonomgeving nog wat steriel, er valt heel wat moois te zien vanáf IJburg, zoals het nieuwe stadsstrand en het zicht op de overkant van het IJmeer, zoals Durgerdam en in de verte de stompe toren van Ransdorp. Het fotoserietje van wat er in en vanaf IJburg te zien was is er gekomen en staat op:
Niemand weet onderhand meer wat de oorsprong is van de jaarlijkse ‘Hartjesdag’ op de Zeedijk. De bedoeling was ooit dat mannen vrouwenkleding zouden dragen en vrouwen mannenkleding. Niet iedereen doet dat trouwens, maar dat maakt dit volksfeest er niet minder gezellig op. Het is een feest voor de Nieuwmarktbuurt en het viel me vooral op dat daar eigenlijk iedereen elkaar wel kende: het tegendeel van wat je in een zogenaamd ‘anonieme’ stad zou verwachten. Ook biedt het feest voor iedereen ruimte om voor een jury iets muzikaals te produceren, natuurlijk in combinatie met passende kledij. Alleen jammer dat een omvangrijk evenbeeld van André Hazes vanaf de bovenverdieping van Café het Mandje met oorverdovende geluidboxen alles meende te moeten overstemmen. Puntje voor de organisatie, wil het feest tenminste niet ontaarden in weer zo’n festival van geschreeuw, gezuip en gelal.
Maar gelukkig werden de individuele initiatieven toch op hun waarde geschat. Evenals vorig jaar bracht René weer een aantal zelf geschreven songs op bekende melodieën ten gehore met zijn ‘zingende zaag’. Deze keer als huisvrouw die met haar boodschappenmandje onderweg was naar huis. En evenals vorig jaar ging hij er nu weer met de eerste prijs vandoor. Hoe de Hartjesdag en de prijswinnaar er dit jaar uitzag staat op:
Het Scheepvaartmuseum staat er al sinds mensenheugenis. Op loopafstand van huis en met de Museumkaart wandel je er zo naar binnen. Maar afgelopen weekend was er een bijzondere expositie: een aantal tall ships, die gedurende een paar dagen afmeerden naast de VOC-replica die er permanent ligt. De meest bijzondere was nog wel “El Galeon”, een replica van een 16e eeuws Spaans galjoen, dat in die tijd heen en weer voer tussen Spanje en zijn koloniën. Het schip maakt nu een maandenlange cruise tussen Europese havens en je kunt voor een niet onaanzienlijk bedragje een paar dagen (of als je wilt zelfs langer) meevaren. Wij lieten het bij een bezichtiging, wat toch al een aardige indruk gaf van het leven destijds aan boord. Daarnaast lag nog de “Clipper Stad Amsterdam”, rond 2000 gebouwd en dus voorzien van een moderne inrichting en dito gemakken. Die is gebouwd op mede-initiatief van de Gemeente Amsterdam, maakt regelmatig lange oceaan-cruises, voer ook mee bij de intocht van SAIL Amsterdam en de thuishaven van het schip is Amsterdam. Al met al werd het een leuk maritiem middagje en een indruk ervan staat op:
Het is een tijdje nauwelijks opgevallen: het werk aan het project “Zuidas-dok” bij het treinstation Amsterdam-Zuid. Ze zijn eigenlijk al twee jaar bezig, maar omdat in Amsterdam overal straten zijn opgebroken viel dit nog niet zo op. En aan de tekentafels waren ze nog veel langer bezig, want er was eindeloos gemekker over de kosten, de verantwoordelijkheden, de risico’s en wie dat allemaal op zich zou moeten nemen. Maar nu kan het niemand meer ontgaan want het gaat hier om het grootste infrastructurele project van Nederland. Het is pas in 2036 klaar, dus er is nog wel wat te doen. Het treinstation, ooit een miezerig bij-stationnetje, wordt aanzienlijk uitgebreid en wordt eigenlijk een nieuw soort Centraal Station. Maar dan vooral voor de zakelijke reiziger die in de glanzende kantoortorens moet zijn die er in de afgelopen twintig jaar zijn gekomen en er in de komende twintig jaar nog meer bij gaan komen.
Het is dan ook de bedoeling dat de treinverbindingen met het buitenland gaan verhuizen van het huidige Centraal Station naar dit nieuwe station. Het station gaat ondergronds evenals de ernaast liggende Ringweg A-10, die en passant ook nog wordt verbreed naar twee keer zes stroken. Onder het toekomstige station komen een aantal passages, waarvan ze juist deze week een van de dakdelen aanbrengen. Een en ander was aanleiding om een open dag te houden, met rondleiding en toelichting. Veel aannemersjargon, waarvan me de details bij thuiskomst al waren ontgaan, maar op het internet is een fraaie time-lapse te zien, hoe ze het drieduizend ton zware dakdeel op zijn plaats schuiven. Mijn camera keek ook mee en de fotoserie is te zien op:
Nog maar een vervolgserie over de Canal Parade gemaakt, want ik had daarvan zóveel foto’s gemaakt, dat ik ze maar enigszins gedoseerd ben gaan toedienen. Nu vooral ook foto’s van mensen. Dat is altijd een lastig puntje in de fotografie, het fotograferen van mensen. Want niet iedereen stelt het op prijs om gefotografeerd te worden en even later onwetend op het internet vereeuwigd te worden. Maar bij de Canal Parade vond ik het verantwoord om ongegeneerd los te gaan op dit thema. Mede in de wetenschap dat alle eventueel te fotograferen doelwitten zich terdege bewust zijn van het feit dat er vele andere camera’s, zelfs TV-camera’s, op hen staan gericht. De Canal Parade in Amsterdam werd deze zaterdag voor de 25e keer gehouden.
Ik heb er al vele gezien en eigenlijk is het elk jaar zo’n beetje hetzelfde, weliswaar met verschillende accenten en thema’s. Ook deze keer weer veel boten met bakken vol dansende mensen van allerlei organisaties, die willen aantonen hoe divers en inclusief ze eigenlijk wel zijn. Maar desondanks had ik me met René toch maar weer langs de kant geïnstalleerd met stoeltjes en een koelbox vol proviand. Al was het maar om Marcel op zijn “Gay Swim Amsterdam”-boot te fotograferen. En natuurlijk ook om de rest van de boten voorbij te zien komen. Want ondanks het zich elk jaar repeterende format was het deze keer toch wel weer de moeite waard, en eigenlijk ook noodzakelijk om er nog maar eens de aandacht op te vestigen dat het met de vrijheid van LHBTI’ers niet overal even goed is gesteld, zelfs niet in het liberale Amsterdam.
En ook kunnen we concluderen dat deze Canal Parade toch wel uniek is in vergelijking met andere Gay Parades die ik ooit heb gezien, met name in Sydney en Londen, toch niet de minste steden als het gaat om hun LHBTI-leefbaarheid. Maar nadat driekwart van de boten voorbij was gekomen was het wel genoeg, want door de flinke plensbuien kwamen we handen tekort om de paraplu, de camera met zoomlens te bedienen en tegelijkertijd ook nog droog te houden. Bovendien hadden de meeste deelnemers zich verscholen onder paraplu’s of plastic jassen. En dat ziet er meteen weer een stuk minder feestelijk uit. Maar deze vervolgserie geeft toch wel een indruk en is te zien op:
De eerste week van augustus is hier altijd de week van de Gay Pride. Maar dat mag alleen nu niet meer zo heten. Want ‘Gay’ is slechts één van de smaken in het veel bredere LHBTI-spectrum en de nog veel meer grijze gebieden daartussenin. Voor al die smaken is nu ook een nieuwe term bedacht: ‘Queer’. Deze keer is er dan vooral aandacht voor al die andere smaken in dat brede spectrum. En de daaraan verbonden festiviteiten zijn nu zelfs verdeeld over twee weken. Het begint meestal met de Roze Loop, een 5- of 10 kilometer loop-evenement. Waar ik helaas deze keer niet aan mee kon doen door bezigheden elders. De eerste week ging wat mij betreft ook een beetje geruisloos voorbij, maar in de tweede week heb ik me er maar weer eens ingestort. Te beginnen met de ‘Senior Pride’ op de tweede donderdag op de Nieuwmarkt, vooral bedoeld voor 60-plussers.
Op een groot podium artiesten, en op het plein stoeltjes en veel paraplu’s die open gingen bij de regenbuien die er helaas ook waren. Verder vooral liedjes uit de sixties en seventies, veel jeugdherinneringen dus. En ook de ‘Tulpen uit Amsterdam’, plus nog allerlei andere gezangen uit de Jordaan, ontbraken niet. Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog eens fan zou worden van Ronnie Tober, maar wat hij op zijn 78-jarige leeftijd nog met zijn heldere krachtige stem en performance wist te produceren was indrukwekkend. Het ging er allemaal in als koek, en aan het eind van de dag gingen de stoeltjes opzij en de beentjes van de vloer. Het deed me een beetje denken aan – het veel grotere – evenement dat André Rieu elk jaar in de zomer organiseert op het Vrijthof in Maastricht. Maar wat mij betreft mag de Senior Pride in de komende jaren uitgroeien naar ook zoiets, misschien niet zo groot, maar wel minstens zo gezellig.
Op de tweede vrijdag hebben we ons maar even in de straatfeesten gestort. Ook heel gezellig, maar als je een wat claustrofobische aanleg hebt: niet doen. Vooral op de Reguliersdwarsstraat en de Zeedijk was het schuifelen en af en toe muurvast staan in de menigte. Op de laatste zaterdag was er natuurlijk de Canal Parade (die vroeger Gay Parade heette). Bijgaand een serie foto’s (en videootjes) daarvan. Helaas erg weinig (en dan ook nog van een afstand met mijn mobieltje) van de Senior Pride en al helemaal weinig van de straatfeesten. Wel dus van de Canal Parade, maar daarvan heb ik weer zoveel foto’s gemaakt dat er nog maar een vervolgblogje van gaat komen. Deel één van de Amsterdam Pride staat op:
Nog nooit ben ik in één dag in zo veel dorpjes geweest waar ik niet alleen nooit was, maar zelfs nog nooit van de naam ervan had gehoord. En dat nog wel in mijn eigen provincie waar ik nu al bijna 30 jaar woon. Voor de liefhebbers, en mede ter opfrissing van de geografische kennis: Hobrede, Oosthuizen, Beets, Oudendijk, De Goorn, Spierdijk, Bobeldijk, Wijdenes en Oosterleek. We kwamen er doorheen op een fietstocht van Purmerend naar Enkhuizen. Voor de hand ligt dan de route langs de kust via Volendam en dan verder naar het noorden. Maar ze zijn daar bezig om een hele nieuwe dijk aan te leggen en die werkzaamheden maken het landschap er niet mooier op. Bovendien hadden we dat al vaker gedaan, dus moesten we iets nieuws. En dan kom je dus deze dorpjes tegen. Plus een fraai waterlandschap waar de tijd stil lijkt te staan.
Iets verder dan halverwege ligt Hoorn, waar we natuurlijk wél eerder van hadden gehoord en ook meerdere malen zijn geweest. Maar het zicht op de haven is daar ongeëvenaard en doet denken aan de kalenders met de Anton Pieck- plaatjes. Richting Enkhuizen ging het wél langs de kust. Je moet wel even wat je best doen om die omwegroute te vinden, want als je afgaat op de ANWB-fietsbordjes ga je in één rechte lijn door de polder en zou je het uitzicht over het IJsselmeer hebben gemist met de fraaie zeilboten, het buitendijkse landschap en de buizerds die daar hun habitat hebben gevonden. Noord-Holland dus: een fraaie provincie, vooral met de Hollandse wolkenluchten die er vandaag waren. Het staat allemaal op:
Hoewel ik in mijn werkzame leven geregeld in Londen kwam, heb ik er eigenlijk nooit een paar extra vrije dagen aangeplakt om de stad eens goed als toerist onder handen te nemen. Mijn actieradius beperkte zich meestal tot een kantoor aan Wardour Street en hooguit een paar omliggende straten om er de lunch te gebruiken. In het hartje van Soho nog wel, maar zelfs dát drong destijds nauwelijks tot mij door. Natuurlijk heb ik het kantoor in die straat nog opgezocht om het gevoel van destijds nog eens op te snuiven. Het gebouw was er nog wel, maar was nu een hotel geworden. Wel was de pub aan de overkant er nog steeds. Daar dronken we na afloop van de werkdag vaak een pint, bier zonder schuim tot de rand gevuld, waardoor je altijd wat op het dikke tapijt morste en je schoenen dus een beetje aan het tapijt bleven plakken. Ik heb nog even gekeken, maar het tapijt was weg en was vervangen door een houten vloer. Wéér een stukje oer-Engels erfgoed verdwenen.
Maar nu was de actieradius een stuk groter en hebben we de stad als toerist bekeken. Buiten de zwem-uren van Marcel was er voldoende tijd om dat uitvoerig te doen en zoals gebruikelijk hadden we niet echt een programma om de toeristische top-10 af te werken. Want de meeste attracties bleken ook hier al uitverkocht en hadden we eigenlijk al lang van tevoren moeten reserveren. Helaas is dat de trend in steden die overlopen zijn door toeristen. Minstens zo leuk is het nog wel om gewoon door de stad te slenteren, en dan komen de attracties vanzelf op je af.
Aan het eind van de week was er nog de gay-pride. Deze was wel heel verschillend van die in Amsterdam. Natuurlijk ontbraken hier de grachten, en verder was het een tamelijk brave optocht van wandelaars en af en toe een bus. Meestal van bedrijven en instellingen die lieten zien hoe divers en proud ze waren op hun diverse werknemers en clientèle. Maar na zes uur langs de kant van de weg was het wel genoeg. Het publiek begon ook weg te lopen, maar de optocht was zelfs toen nog lang niet afgelopen. Tijd dus voor een pint in Soho, maar het was er zó druk dat we niet in staat waren om er eentje te bemachtigen. De week is toen maar afgesloten met de pint en een gezellig etentje in ons voortreffelijke hotel. De samenvatting van dat alles staat op:
De aanleiding van het reisje naar Londen was het zwemtoernooi van Marcel: IGLA (International Gay and Lesbian Acquatics). Eigenlijk een Amerikaans feestje, maar ze proberen het een mondiaal toernooi te laten zijn. Dat laatste is nog niet helemaal gelukt, want behalve Amerikanen en Engelsen (die er hun thuiswedstijd hadden) waren er maar een handjevol overige Europeanen. Eigenlijk is het geen sport waar je als toeschouwer veel aan hebt en als je een uurtje op de tribune hebt gezeten is het al meer dan genoeg. Maar deze keer was er een tamelijk spectaculair bijproduct: het schoonspringen vanaf 3, 5 ,7 en zelfs 10 meter. Vierdubbele en geschroefde salto’s werden met het grootste gemak afgewerkt en de bedoeling is dat je met zo weinig mogelijk gespetter in het water terecht komt.
Omdat je vanaf zo’n hoogte tamelijk ongelukkig en hard in het water terecht zou kunnen komen, komen er vanaf de bodem luchtbellen omhoog, zodat je eigenlijk wat minder hard in een mengsel van water en lucht terecht komt. Natuurlijk moest dat ook op de foto, hoewel foto’s een veel minder spectaculaire indruk geven dan een video. Een extra uitdaging was dat ik niet mocht flitsen, de afstand vrij groot was en de ‘objecten’ vanzelfsprekend snel bewogen. Op de kwaliteit ervan is dus wel wat af te dingen, maar het was meer dan de moeite waard om er toch maar een serietje aan te wijden. Samen met zwemfoto’s van Marcel staat dat serietje op:
Londen: in mijn werkzame leven kwam ik er geregeld. Maar na mijn pensionering, nu inmiddels 9 jaar geleden, heb ik er geen stap meer gezet. Marcel had er een zwemtournooi en dat was een mooie gelegenheid om er weer eens heen te gaan. Ik had in de afgelopen jaren al de indruk gekregen dat er veel is veranderd en dat bleek ook zo te zijn. We zitten in ‘the City’, dichtbij de Tower Bridge. Je zou zeggen dat dat wel zo’n beetje het centrum is, maar Londen is zó groot, dat je er eigenlijk meerdere centra hebt, afhankelijk van wie je spreekt. En met name in die City is er veel veranderd. Het is er een soort ‘Manhattan’ geworden en nog steeds staat het gebied vol bouwkranen. Het is een gebied vol staal en glas, maar ze hebben er wel hun best gedaan om de kwaliteit van de openbare ruimte goed te houden.
Maar ook is er in Londen veel hetzelfde gebleven, zodat het weerzien ook een feest van herkenning kon worden. Zo is er nog steeds de Underground, met zijn onverwoestbare huisstijl en zelfs hing er nog de geur die er toen ook altijd hing. Ze hebben er alleen nog niks aan de airconditioning gedaan, want op die eerste hete zondag was de hitte in de ondergrondse gangen en de overvolle treinen bijna ondraaglijk. Wel zijn de stations prachtig. Sommige metrostations ademen nog de sfeer van ruim honderd jaar geleden. Er is natuurlijk het nodige aan gemoderniseerd, maar het blijft hier en daar toch oude meuk met het nodige knip- en plakwerk. Ook het grote treinstation Liverpool Street Station in onze buurt is alleszins het aanzien waard en heeft eerder de uitstraling van een grote kathedraal dan van een treinstation. We gaan hier in totaal een week blijven en de indruk van de eerste dagen door de stad slenteren staat op:
Dagboek van een camera 