Het IJ achter het Centraal Station, ooit een no-go area en domein van dealers, junks en prostitués, heeft in de loop der tijd een metamorfose ondergaan. In positieve zin, want het is nu een aantrekkelijke wandelpromenade geworden. De doorgaande weg is in een tunnel onder de grond verdwenen en er is vanaf die promenade een directe toegang tot het Centraal Station, de veerboten naar de overkant en vooral een mooi zicht op de skyline aan die noordelijke overkant en alles wat over het water voorbijkomt. Ik kom er regelmatig, ook met de camera, maar als je iets verder naar de westkant doorloopt kom je bij het inmiddels niet meer zo heel nieuwe Paleis van Justitie. Sinds mensenheugenis was dat gevestigd aan de Prinsengracht, maar het Paleis is in 2013 voor een deel verhuisd naar het IJ-dok. De architectuur ervan vinden sommigen afzichtelijk en de historische binnenstad onwaardig, anderen vinden het juist iconisch en vernieuwend en helemaal passend bij hetgeen toch al rond het IJ is gebouwd. Zoals daar zijn het nieuwe Aitana-hotel, de Kamer van Koophandel en de skyline aan de overkant, die daarin fraai is gespiegeld. Hoe dan ook, het geheel is de moeite waard om eens met enkele foto’s vast te leggen en tegelijkertijd ook maar weer eens het IJ op deze koude, maar vooral heiige januari-dag, waardoor voor- en achtergronden zich fraai onderscheiden. Zie:
Op zoek naar een nieuw hardlooprondje..! Als regelmatige hardloper is het handig om dichtbij huis prettige looprondjes te hebben. Dat wil zeggen, zonder onderbrekingen van stoplichten, het oversteken van drukke straten en wegwerkzaamheden. Eventueel te bereiken met de tram of bus, maar dan wel zonder overstap. De laatste tijd zijn er alleen steeds meer opbrekingen en nu is zelfs het kruispunt bij het Tropenmuseum maar liefst een half jaar lang opgebroken, waardoor je niet meer lekker naar het Oosterpark loopt. Tramlijn 14, die naar het Flevopark loopt is daardoor omgeleid, waardoor het Flevopark óók niet meer handig bereikbaar is. Ik moest dus op zoek naar een nieuw rondje. De blik viel op het Westerpark. Ondanks dat ik al meer dan 30 jaar in Amsterdam woon, was ik nog (vrijwel) nooit in het Westerpark geweest, afgezien van incidentele bezoekjes aan de ‘Fabrique des Lumières’.
Met de trein kom je er ook langs en ik zie dan vaak hardlopers door het park draven. Het park is bereikbaar met een kort stadsbusritje van lijn 22 en dus werd het de hoogste tijd voor een verkenning. Het park is populair, niet alleen bij hardlopers, maar er zijn ook voorzieningen, waaronder horeca, een bioscoop, een TV-studio, de voormalige gasfabriek voor grootschalige feesten en natuurlijk de ‘Fabrique des Lumières’. En je kunt vanuit het park ononderbroken helemaal naar Sloterdijk (en met een ander lusje terug) lopen, met aan de westkant nog een uitzicht op nieuwe kleurige appartementencomplexen, hoewel je tijdens het hardlopen weinig oog hebt voor hetgeen onderweg te zien is. Maar het park is als een nieuw looprondje goedgekeurd en hoe het er uitziet staat op:
Mijn studententijd in Tilburg ligt nu al ruim vijftig jaar achter me. Ondanks die lange periode verheugt het me dat ik toch nog verschillende contacten heb onderhouden met mijn toenmalige studiegenoten. Het overgrote deel van het studentenvolk bestond uit Brabanders en Limburgers, maar ik heb me er als Twentenaar altijd thuis gevoeld. Veel van die toenmalige studenten, waaronder ikzelf, zijn uitgewaaierd naar de Randstad, maar een groot deel is ook ‘onder de rivieren’ blijven hangen. Twee van hen wonen op nog geen 200 meter van elkaar in Valkenswaard, en dat was dan ook aanleiding voor een bezoekje aan deze plaats. Valkenswaard blijkt 20 duizend inwoners te hebben, dus ik weet niet goed of je het een ‘dorp’ of een ‘stadje’ moet noemen. Het weer was goed genoeg voor een wandeling en bezichtiging en de gastheren ontpopten zich met verve als toeristengidsen, waarvoor dank. Ondanks de beperkte omvang is Valkenswaard om drie redenen bekend. De naam is ontleend aan de ‘valkerij’, het vangen en africhten van valken ten behoeve van de jacht.
Verder heeft het dorp altijd een uitgebreide sigarenindustrie gekend en er is recent zelfs een heel nieuwe wijk gebouwd met een architectuur in de vorm van een ‘Hofnar’ sigarenbandje. Zelfs een nieuw appartementencomplex krijgt de naam van een ander toonaangevend sigarenmerk. De sigarenbandjes werden geproduceerd met steendrukken, verder ontwikkeld naar lithografie, eigenlijk de grondslag van hetgeen nu door ASML, nog geen tien kilometer verderop is doorontwikkeld. En als overige bezienswaardigheden natuurlijk enkele kerken. Natuurlijk in dit katholieke landsdeel een knots van een katholieke kerk, maar voor de kleine protestante minderheid is er ook nog een klein kerkje ter grootte van hooguit een uit de kluiten gewassen villa. Tijdens de korte wandeling is het volgende fotoserietje tot stand gekomen:
Regelmatig steek ik het IJ over met een van de boten die bijna 24 uur daags heen en weer pendelen tussen ‘de stad’ en ‘Noord’. Alleen al deze aanduidingen suggereren dat ‘Noord’ niet echt bij Amsterdam hoort, maar daar is de laatste tien jaar rap verandering in gekomen. Vooral door al hetgeen aan de noordkant is neergezet aan nieuwe bedrijven, woningen en allerlei andere voorzieningen. Daardoor is het ook op die boten aanmerkelijk drukker geworden. Omdat de tunnels en bruggen bij elkaar niet voldoende capaciteit hebben zijn die boten dus essentieel voor de verbinding tussen beide stadsdelen en is de overtocht dan ook gratis. Ondanks het toch veelvuldige gebruik van de boten beschouw ik de overtocht nog steeds als een soort klein vakantiereisje, omdat er altijd veel te zien is. De overtocht is alleen te kort om daar eens een fotoserie van te maken. Zo’n serie over het IJ was dan ook altijd een sluimerend plan dat zich al lang in mijn achterhoofd had genesteld. Tot afgelopen zondag, toen het winters ochtendlicht ineens prachtig was en het IJ fotografisch eens onder handen kon worden genomen. Het resultaat staat op:
Zo…, dat was dus de winter van 2026. Tenminste, aangenomen dat het hierbij blijft. Hopelijk wel, want ik ben geen uitgesproken winterliefhebber en al helemaal geen wintersporter. De sneeuwbuien van de eerste dagen gingen dan ook vooral binnenzittend voorbij, hoewel ik door de wat meer gevorderde winterliefhebbers werd aangespoord om daarvan toch maar foto’s te maken. Want zoiets zou slechts eens in de – pakweg – tien jaar voorkomen en in de toekomst door de klimaatverandering wellicht nog minder frequent. Bovendien, bedacht ik me, kwamen op het internet en de nieuwsmedia zóveel foto’s voorbij, dat ik me afvroeg wat nou eigenlijk de toegevoegde waarde was van nóg zo’n fotoserietje over dit verschijnsel. Hoewel je door je eigen ogen weer andere dingen ziet dan wat elders voorbij komt, zo bedacht ik me ook.
Dus ben ik uiteindelijk gezwicht en heb toch maar de camera gepakt om dat korte nieuwsjaarswintertje maar eens in beeld te brengen. De dag ervoor had een kortstondige dooi met wat regen al wat sneeuw doen wegsmelten, maar er was nog voldoende sneeuw over om er toch nog wel wat van te maken. Daarvoor moest je dan wel naar het Vondelpark, want op de doorgaande straten in mijn eigen buurt was de sneeuw inmiddels door al het ingereden zout veranderd in blubber. En ik moet zeggen, als je eenmaal buiten bent en je je ogen goed de kost geeft is er onderweg naar en in het park nog voldoende fotogenieks te zien. De winterwereld gezien door mijn eigen ogen staat op:
Dagboek van een camera 