Eindelijk weer eens een bezoekje gebracht aan Tilburg, waar ik economie heb gestudeerd. Aanleiding was een reünie met mijn medestudenten, nog steeds vrienden, met wie ik niet alleen samen studeerde maar met wie ik ook de studentenflat aan de Professor Verbernelaan heb bewoond. Ik heb Tilburg verlaten in 1975, precies vijftig jaar geleden dus. Ik realiseerde me dat ik sinds die tijd nauwelijks meer in Tilburg ben geweest, een extra aanleiding voor een hernieuwd bezoek dus. Tilburg werd als stad eigenlijk nooit voor vol aangezien in het gezelschap van de andere Brabantse steden, maar ik heb er toch zeven jaar met veel plezier gewoond. Ik kan me ook herinneren dat ik het zelfs moeilijk vond om te vertrekken naar de Randstad die in Brabant eigenlijk ook niet voor vol werd aangezien en waar ik bovendien niemand kende. Het hernieuwd bezoek leerde dat de omgeving van het station onherkenbaar, overigens ten goede, is veranderd. Behalve dan het dak van het station, dat onverwoestbaar is gebleken. Gebouwd in 1961 en destijds een toonbeeld van architecturale vooruitgang en dus gelukkig is behouden voor de vernieuwingsdrift die de stationsomgeving ook ten deel is gevallen.
Maar het ging natuurlijk niet alleen over de stationsomgeving, maar ook over de omgeving waar zoveel gemeenschappelijke belevingen zijn geweest. Om te beginnen de studentenflat, waar niet alleen werd gestudeerd, maar ook waar vaak tot diep in de nacht bij het nodige bier gezamenlijk werd doorgezakt en onder meer over belangrijke levensvragen werd gediscussieerd. Het wooncomplex is gebouwd in 1968, dus wij waren de eerste bewoners. Maar inmiddels is het gerenoveerd en de huidige bewoners waren zo aardig om ons een kleine rondleiding door de gemeenschappelijke ruimte te geven. Duidelijk werd daar onder meer dat de wereld in vijftig jaar flink is geglobaliseerd. Daar waar ‘in onze tijd’ het Brabants en Limburgs domineerde, was het nu uitsluitend Engels dat er gesproken werd door een variëteit aan nationaliteiten.
Dat Engels was ook de boventoon op het universitaire complex ongeveer een kilometer verderop. In ‘onze tijd’ was er slechts één en voor die tijd tamelijk modernistisch gebouw. Nog steeds staan in mijn geheugen de letters “Karl-Marx-Universiteit” die in het voorjaar van 1969 op de voorgevel waren gekalkt, een aanduiding die er toen enkele weken heeft gestaan. Want het waren roerige tijden en universiteiten waren toen bepaald linkse bolwerken. Een aantal van ons, waaronder ook ikzelf, heeft ook deelgenomen aan de door de universiteit georganiseerde studiereis in 1973 aan de toenmalige Sovjet-Unie, waar kennis werd genomen van de verworvenheden van de communistische heilstaat. Dat modernistische gebouw is evenals het stationsdak bestand gebleken tegen de vernieuwingsdrift en staat er nog steeds bij zoals het in 1962 is gebouwd. Het gebouw had geen officiële naam, maar toen in 1972 een hoog ander gebouw van twaalf verdiepingen werd opgeleverd, ging het ‘Gebouw A’ heten en die hoge nieuwbouw werd dus ‘Gebouw B’. Inmiddels staan er tientallen andere in grootte variërende gebouwen en ‘Gebouw A’ heet nu ‘Cobbenhagen Building’, genoemd naar een van de vroegere professoren.
Een ander nieuw element in de stad is het gebied rond het spoor. In ’mijn tijd’ werd dat gebied in beslag genomen door bedrijven en grote spooremplacementen, waar je niks te zoeken had en waar ik dus ook nooit was geweest. Maar nu is het een aantrekkelijk gebied geworden met een groot park en ter hoogte van het station een verzameling van opgeknapt industrieel erfgoed. Vooral de LocHal, de vroegere reparatiewerkplaats van locomotieven is, met behoud van het karakter van industrieel erfgoed, nu omgebouwd tot een multifunctioneel centrum van kunst en cultuur, werkplekken en is tevens de hoofdvestiging van de Bibliotheek Midden-Brabant. Vanzelfsprekend is de dag daar afgesloten met een etentje, besprenkeld met anekdotes en vroegere herinneringen. De fotoserie staat op:
Dagboek van een camera 