Tijdens het uitstapje naar Rotterdam stuitten we bij toeval op het nieuwe museum Fenix. Het leuke aan uitstapjes zonder noemenswaardige voorbereiding is dat je niet alleen onverwachte dingen tegenkomt, maar er dan ook open voorstaat. Die openheid is een stuk minder als je alles vooraf al in beton hebt gegoten. Het museum Fenix is in het afgelopen voorjaar geopend door Koningin Maxima en laat allerlei aspecten zien van migratie, een onderwerp dat in de nieuwsmedia bepaald niet onderbelicht blijft. Maar desondanks vond ik het een indrukwekkende en dus ook aanbevelingswaardige tentoonstelling.
Iedereen heeft natuurlijk de vrijheid om alles wat er te zien is naar eigen inzicht te interpreteren. Maar mij blijft bij dat – na twee uurtjes ronddwalen door het museum en de beelden op je te laten inwerken – alle hedendaagse geopolitieke heftigheden onlosmakelijk zijn verbonden met migratie. En dat je migratie niet alleen kunt belijken door de bril van de immigratie-regio’s zoals de nieuwsmedia benadrukken, maar juist en vooral ook door de bril van de migrant zelf. Behalve dat er dus het nodige te zien en te interpreteren was, heeft het museum ook een architecturale waarde in de vorm van een glinsterend bouwsel dat ze de ‘tornado’ noemen en waardoor je naar boven kunt en de stad tijdens het verwerken van alle indrukken beneden weer eens door een nieuw perspectief kunt bekijken. Wat er in, op en vanaf het museum te zien was staat op:
Dagboek van een camera 