Binnenkort is het vijftig jaar geleden dat een ommekeer heeft plaatsgevonden in mijn levensstijl. We hebben het dan over januari 1976, de maand dat ik met roken ben gestopt, na acht jaren van toch wel stevig roken in mijn studententijd. Ik draaide immers mijn hand niet om voor een heel pakje sigaretten per dag. Tegelijkertijd moest ik maar eens wat aan lichaamsbeweging gaan doen, vond ik. Ik ben begonnen met kleine rondjes hardlopen en na enkele jaren kocht ik een racefiets, waarmee ik veel in Zuid-Limburg en de Ardennen ben geweest, met enkele uitstapjes naar de (vooral Franse) Alpen. Dat fietsen deed ik als ‘mooi-weer-fietser’ eigenlijk alleen maar in de zomer en er waren ook wel jaren dat ik niet fietste. Hardlopen kan je in alle seizoenen en in alle jaren en dat heb ik dan ook vijftig jaar gedaan, met hooguit wat onderbrekingen in verband met kleine blessures, reizen en allerlei andere smoezen dat ik niet hoefde te lopen.
Maar dit jaar 2025 was wat betreft hardlopen eigenlijk wel een uitgesproken pech-jaar. Omdat ik in het vroege voorjaar door een val van de fiets mijn schoudergewricht brak en in de vroege zomer, eveneens door een val, mijn enkelband scheurde, kon ik vier maanden lang niet hardlopen. Zo’n lange periode van ‘stilzitten’, met dito spier- en krachtverlies, is er in al die vijftig jaar niet geweest. Maar vanaf begin augustus ben ik het heel rustig gaan opbouwen en heb op een onbezonnen moment de Sloterplas-loop van zondag 12 oktober op de agenda gezet. “Je kan altijd nog niét meedoen”, zal ik op dat onbezonnen moment ook hebben gedacht. Maar de stip op de horizon bleef staan, ik heb meegedaan en de 10 kilometers uitgelopen. Ik heb in al die vijftig jaar heel wat tien-kilometers gelopen, maar deze heeft wel veel betekend. Mooie reden voor dit verslagje in het dagboek en een klein foto-serietje, met dank aan Marcel die deze keer de foto’s heeft gemaakt. De sfeerimpressie van het evenement staat op:
Dagboek van een camera 