In de fotografie zijn nogal wat uiteenlopende genres te onderkennen. Niet alleen voor wat betreft de keuze van onderwerpen, maar ook voor de wijze waarop deze onderwerpen in beeld worden gebracht. Zelf heb ik natuurlijk ook mijn eigen voorkeuren, vooral als het erom gaat hoe bepaalde onderwerpen in beeld te brengen. Meestal fotografeer ik buiten en dat brengt met zich mee, dat je meestal een hoeveelheid ‘lucht’ moet meenemen. Maar die hoeveelheid wil ik in het algemeen zo klein mogelijk houden. ‘Lucht’ voegt immers weinig toe aan het onderwerp dat je in beeld wilt brengen, is vaak monotoon (zo niet grijs) met weinig contrast erin. Teveel lucht meenemen betekent dat de camera ook teveel licht ontvangt en dus automatisch gaat onderbelichten, waardoor het eigenlijke onderwerp onderbelicht blijft. Natuurlijk kun je de foto nabewerken door de donkere delen op te lichten en de lichte delen donkerder te maken. Maar als je teveel gaat prutsen aan een gemaakte foto kan het er toch wat onnatuurlijk uit gaan zien en beter is het dan ook om het dan meteen maar zo goed mogelijk te doen.
Maar soms kunnen luchten zó fraai zijn dat ze zélf onderwerp van een foto kunnen gaan worden. Elk seizoen heeft specifieke luchten en in het najaar kun je luchten hebben die je in andere seizoenen weinig ziet. Zo ook onlangs, nog vroeg in september, als de zomer langzaam afscheid gaat nemen. Dan kun je een mooie lichtval hebben met van die prachtige wolkenformaties die er als slagroomklodders uitzien en schitterend afsteken tegen de bijna donkerblauwe lucht. Het was een uitgesproken gelegenheid om de camera ter hand te nemen en hiervan een fotoserie samen te stellen. En wat is dan een mooier decor dan de IJ-oever in Amsterdam? Voor het IJ, het leven op en aan het water, de lichtval en zijn luchten, zie:
Dagboek van een camera 