De andere attractie van Sail is natuurlijk de bezichtiging van de schepen zelf. Je moet je dan wel een weg banen langs de duizenden anderen die dat ook willen, maar het is eigenlijk zó bijzonder dat we het er wel voor over hebben. Je kon bovendien niet alleen lángs de schepen lopen, maar deze ook bezoeken. Ik begon me tegelijkertijd af te vragen welke functie die tall ships eigenlijk hebben. Vele daarvan zijn nog geen twintig jaar oud, maar hebben geen functie in het passagiers- of vrachtvervoer. Wellicht is er een functie in maritieme opleidingstrajecten of misschien in exclusieve cruise-vakanties? We bezoeken het grootste tall ship, de Peruaanse BAP-Union en dan blijken ze daar natuurlijk ook aan ‘Peru-promotie’ te doen. De schaal van dit schip is indrukwekkend. De masten zijn niet van gewoon hout, zoals de meeste zeilschepen, maar blijven massief stalen pilaren van een hele meter in doorsnee. Verder wordt de besturing, inclusief het optrekken en neerhalen van bepaalde zeilen, helemaal door computers te worden geregeld. Heel iets van een andere orde dus dan een willekeurig zeiltochtje over de Friese meren. Het andere schip dat we bezichtigen is de “Karel Doorman”. En uit de kluiten gewassen logistiek ondersteuningsschip van de Koninklijke marine. Ook daar indrukwekkende afmetingen want op het dek is met gemak plaats voor meerdere helicopters of tanks. En ook daar deden ze aan ‘Defensie-promotie’ met de aansporing om vooral bij Defensie te komen werken. Een indruk van deze schepen en van het geslenter langs alles wat daar nog meer lag, staat op:
Dagboek van een camera 