De Canal Parade: voor de zoveelste keer en eigenlijk elk jaar hetzelfde. Dat was tenminste het gevoel in de eraan voorafgaande dagen. Bovendien was het evenement regelmatig onderwerp van kritiek, als zou het inmiddels veel te commercieel zijn geworden. Daar kwamen de plensbuien op zaterdagochtend nog bij en dus stapelden de argumenten zich op om het evenement, ondanks deelname van Marcel met zijn zwemclub op een boot, deze keer toch maar eens voorbij te laten gaan. In de regen op zo’n boot is al geen pretje, maar vier uur in de regen aan de kant zitten evenmin. Ik had nog even bij René gepolst, maar die had dezelfde twijfels. Maar tegen elf uur in de ochtend begon de muziek, die vanuit huis goed te horen is, aan te zwellen. Het teken dat de stad, inclusief ikzelf, aardig in de stemming begon te komen. Daar kwam bij dat Buienradar meldde dat de regen rond 11 uur zou ophouden en pas rond 17 uur zou terugkeren.
Dus verdwenen bij mij en ook bij René de meeste bezwaren. En zaten we tegen 12 uur op stoeltjes voorzien van frisdrank en stroopwafels aan de kant, in afwachting wat zou gaan komen. En ook al is het elk jaar in grote lijnen hetzelfde, het is toch elk jaar ook weer anders. Onvermijdelijk, helaas, sluipen nu ook politieke issues naar binnen en kan de Canal Parade, ook helaas, niet zonder de commercie. Toch kwamen de thema’s waarvoor het evenement is elk jaar weer wordt georganiseerd, ook goed uit de verf. Maar het oog wil ook wat. Ik vond de parade dit jaar visueel van hoge kwaliteit. Er is veel aandacht besteed aan kleur en choreografie. Op de meeste boten was er een uniforme kleur en is op veel boten blijkbaar vooraf goed geoefend op harmonische danspasjes op voor de parade toepasselijke muziek. Ook de zwemclub van Marcel was uitgedost in stemmig rood en had de choreografie goed onder controle. Tijdens de vier uur aan de kant kwam het volgende visuele feestje voorbij:
Dagboek van een camera 