Als toetje op het Frankrijk-reisje is Marseille nog een paar dagen aangedaan. De stad stond al jaren op de bucket list, maar nog nooit was het ervan gekomen. Nu dus wel. We waren sowieso al met de trein en Marseille was eigenlijk met de TGV nog maar anderhalf uur verder vanaf Lyon. Kleine moeite dus. Een mooi treinreisje door het Provençaalse land. Licht glooiend, behalve dan die ene iconische bult, waar zoveel herinneringen liggen: de Mont Ventoux. Vanaf de tussenstop in Avignon redelijk zichtbaar en kon dus in de gemaakte fotoserie niet ontbreken. De aankomst in Marseille was zoals het hoort. Niet zomaar in karakterloze buitenwijken, zoals in Lyon. Of zelfs in the middle of nowhere bij de tussenstop in Avignon. Maar in Marseille was er een voorname aankomst op het fraaie station St.Charles en dan sta je meteen in de binnenstad als het het station uitloopt. Bij die eerste indruk is het dus al meteen al 1-0 voor Marseille.
We waren overigens gewaarschuwd, van meerdere kanten zelfs. De stad zou gevaarlijk zijn en in bepaalde wijken kon je maar beter niet komen. Maar uiteindelijk is veel van de stad gezien en van enig gevaar is niks gemerkt. De stad is wel wat minder aangeharkt dan andere steden en maakt ook een wat rommelige indruk. In die zin is het vergelijkbaar met Napels, ook een havenstad. Ook is er veel en uitbundige street art, en dat alles maakt de stad bijzonder sfeervol. In de wijk ‘Cours Julien’ is zelfs niet één vierkante meter van de gevels onbeschilderd. Wij hangen vooral rond in ‘Le Panier’, dicht tegen ‘le Vieux Port’ een wijk met kleine straatjes en overal gezellige terrasjes en eethuisjes. Vooraf was ons vooral ‘le Vieux Port’ aanbevolen. Maar die was veel groter dan ik me had voorgesteld en lag bovendien vol met niet de minste jachten. Met aan de oevers grote restaurants met niet de minste prijzen. Een stad ‘voor elk wat wils’ dus. Kijk maar op:
Dagboek van een camera 