Delft: ik ben er al 31 jaar weg, maar heb er tussen 1975 en 1994 toch 19 jaar gewoond. Lang genoeg om de stad een beeldbepalend deel van mijn leven te laten zijn. De fotoclub stuurde me erheen, met de opdracht om er een fotoserietje te produceren. Maar ik interpreteerde die opdracht natuurlijk wat ruimer: kijken wat er allemaal veranderd is. En dat is heel veel. Het afgrijselijke spoorviaduct, een doorn in het oog van iedereen, is weg. Het station is nu ondergronds en is wat mij betreft een architecturaal pareltje. Op het gebied waar vroeger de ‘van Leeuwenhoeksingel’ lag zijn nu hoge vierkante blokkendozen gekomen. Niet de allermooiste en in de stad waar je bouwkunde kunt studeren zou je toch beter verwachten. Maar bovengronds, waar het spoorviaduct is verdwenen, is de ruimte ingevuld met bredere wegen, een trambaan en fraai groen. En een groot driehoekig blauw bouwsel op de plaats waar vroeger de ‘Buitenwatersloot’ begon. Ik moest even nadenken of het er wel zou passen, maar het zal vast wel gaan als met meer nieuwe dingen: de meningen erover zijn verdeeld, je moet eraan wennen en over vijftig jaar mag het niet meer weg omdat het erfgoed is geworden.
Maar niet álles is veranderd. Gelukkig maar, want Delft is een van de mooiere kleine stadjes in Nederland, met een historische binnenstad die er nog goed onderhouden bij ligt. Zelfs bepaalde gelegenheden, waar ik placht te komen, zijn er nog. Zo is er nog steeds café ‘de Klok’, waar ik wel eens met vrienden en gasten een gezellig biertje dronk, met een inrichting die er na veertig jaar nog precies zo bij lag. En het restaurant Français ‘le Vieux Jean’, waar we ons bij een feestelijke gelegenheid wel eens een culinaire uitspatting permitteerden en dat – aan de menukaart te zien – zijn kookkunsten na al die decennia met verve volhoudt. Tijdens de wandeling kwamen ook oude gevoelens naar boven, gevoelens die ik in het onderbewustzijn had weggestopt, maar nu ineens als verse herinneringen terug kwamen.
En natuurlijk moest ik langs bij mijn laatste woning aan de ‘Westvest’. Het gebouw lag er nog goed onderhouden bij en op de binnenplaats was fraai groen gekomen. En ook moest ik nog even op het bellenpaneel kijken, of er nog namen stonden, die ik kende. Natuurlijk ook bij nummer 285, waar ik woonde. Maar daar woonde niet meer degene aan wie ik de woning in 1994 had verkocht. Maar wel nog steeds een van mijn vroegere buren. Ik kreeg even de aanvechting om aan te bellen, maar kon me bedwingen. Al met al een fraaie middag vol herinneringen. En het fotoserietje, wat het oorspronkelijke doel was van de middag, is er ook gekomen. Zie:
Dagboek van een camera 