Meestal ontvluchten we de stad op Koningsdag. Maar er was geen echt alternatief, zodat we ervoor kozen om toch maar een ‘ommetje’ door de stad te maken. Ondanks de oproepen om niet naar de stad te komen. Maar dat zou natuurlijk gelden voor de niet-Amsterdammers, zo interpreteerden we dat maar even gemakshalve. En eigenlijk viel het op het eerste stukje, in het oostelijk centrum ook nog best mee. Een gezellige boel, prachtig weer en iedereen vermaakte zich opperbest. Het werd niet alleen op straat gevierd, maar vooral ook op het water. Maar vanaf het Rembrandtplein en verder op de Herengracht werd het drukker. Nog steeds een gezellige boel, dat wel, maar ik begon me wel af te vragen of Koningsdag bedoeld was om de verjaardag van de Koninklijke Hoogheid te vieren of om een aanleiding te hebben om eens ‘helemaal los te gaan’.
En ons gezellig ‘ommetje’ op de Herengracht liep vast, want er was geen doorkomen meer aan. Niet echt iets voor de meer claustrofobische aangelegden dus. Zelfs de bootjes op de gracht liepen vast onder een brug. Toen was het voor ons inmiddels wel genoeg en het ommetje werd dus een puzzeltje hoe we een beetje handig zouden kunnen thuiskomen, maar de wat bredere Rozengracht richting Dam bleek nog een beetje begaanbaar. Hoe die ene auto met dat Belgische kenteken en die verbaasde man achter het stuur daar was terechtgekomen en hoe die de stad heeft kunnen verlaten zullen we alleen nooit meer weten. In 2026 toch maar iets voor buiten de stad verzinnen. Maar het fotoserietje is er wel gekomen en staat op:
Delft: ik ben er al 31 jaar weg, maar heb er tussen 1975 en 1994 toch 19 jaar gewoond. Lang genoeg om de stad een beeldbepalend deel van mijn leven te laten zijn. De fotoclub stuurde me erheen, met de opdracht om er een fotoserietje te produceren. Maar ik interpreteerde die opdracht natuurlijk wat ruimer: kijken wat er allemaal veranderd is. En dat is heel veel. Het afgrijselijke spoorviaduct, een doorn in het oog van iedereen, is weg. Het station is nu ondergronds en is wat mij betreft een architecturaal pareltje. Op het gebied waar vroeger de ‘van Leeuwenhoeksingel’ lag zijn nu hoge vierkante blokkendozen gekomen. Niet de allermooiste en in de stad waar je bouwkunde kunt studeren zou je toch beter verwachten. Maar bovengronds, waar het spoorviaduct is verdwenen, is de ruimte ingevuld met bredere wegen, een trambaan en fraai groen. En een groot driehoekig blauw bouwsel op de plaats waar vroeger de ‘Buitenwatersloot’ begon. Ik moest even nadenken of het er wel zou passen, maar het zal vast wel gaan als met meer nieuwe dingen: de meningen erover zijn verdeeld, je moet eraan wennen en over vijftig jaar mag het niet meer weg omdat het erfgoed is geworden.
Maar niet álles is veranderd. Gelukkig maar, want Delft is een van de mooiere kleine stadjes in Nederland, met een historische binnenstad die er nog goed onderhouden bij ligt. Zelfs bepaalde gelegenheden, waar ik placht te komen, zijn er nog. Zo is er nog steeds café ‘de Klok’, waar ik wel eens met vrienden en gasten een gezellig biertje dronk, met een inrichting die er na veertig jaar nog precies zo bij lag. En het restaurant Français ‘le Vieux Jean’, waar we ons bij een feestelijke gelegenheid wel eens een culinaire uitspatting permitteerden en dat – aan de menukaart te zien – zijn kookkunsten na al die decennia met verve volhoudt. Tijdens de wandeling kwamen ook oude gevoelens naar boven, gevoelens die ik in het onderbewustzijn had weggestopt, maar nu ineens als verse herinneringen terug kwamen.
En natuurlijk moest ik langs bij mijn laatste woning aan de ‘Westvest’. Het gebouw lag er nog goed onderhouden bij en op de binnenplaats was fraai groen gekomen. En ook moest ik nog even op het bellenpaneel kijken, of er nog namen stonden, die ik kende. Natuurlijk ook bij nummer 285, waar ik woonde. Maar daar woonde niet meer degene aan wie ik de woning in 1994 had verkocht. Maar wel nog steeds een van mijn vroegere buren. Ik kreeg even de aanvechting om aan te bellen, maar kon me bedwingen. Al met al een fraaie middag vol herinneringen. En het fotoserietje, wat het oorspronkelijke doel was van de middag, is er ook gekomen. Zie:
De actieradius van mijn dagelijkse bezigheden is door het recente fietsongelukje al een paar weken erg klein. Omdat het onverstandig en eigenlijk ook onmogelijk is te fietsen en te autorijden, beperk ik me dus tot wandelen. Dat betekent een bijna dagelijks wandelingetje met Marcel door de buurt. Een rondje Artis, eventueel aangevuld met een omweg via het Oosterpark of langs de Amstel is zo’n beetje het maximum wat ik van de wereld kan bezichtigen. Daardoor staat ook de fotografie op een laag peil omdat alles wat je daar te zien krijgt al vele malen is gefotografeerd, wat dus ook niet echt aanmoedigt om de camera mee te nemen. Maar juist in deze weken werden we getrakteerd op prachtig weer met elke dag stralende zon en diepblauwe luchten, die de stad toch wel een ander aanzien geven. Dus is de camera toch een paar keer mee geweest en is er ook weer een fotoserietje tot stand gekomen, dat staat op:
Dagboek van een camera 